V SA/Wa 316/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi J. F. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. F. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] dotyczącą ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie jej po terminie. Uchybienie to było spowodowane wniesieniem skargi bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu. W dniu 27 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Swój wniosek uzasadniła tym, że w zaskarżonej decyzji znajdowało się pouczenie, iż ,,na niniejszą decyzję przysługuje skarga do WSA w Warszawie, którą można wnieść za pośrednictwem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...)". Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem użyte słowa ,,można wnieść z pośrednictwem Prezesa ARiMR" są tylko wskazaniem możliwości takiego działania a nie obowiązkiem pod rygorem odrzucenia skargi. Podniosła również, iż wniosła skargę bezpośrednio do sądu z obawy przed dalszymi matactwami organu. Wskazała, że jej zdaniem sąd przed odrzuceniem skargi powinien ją pouczyć o jednoznacznym uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)zwana dalej p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 w/w ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy wnioskodawczyni wniosła go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Po analizie akt sprawy należy stwierdzić, iż wnioskodawczyni zachował termin o którym była mowa powyżej. Rozpatrując wniosek merytorycznie należy zauważyć co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem skargę skierowała bezpośrednio do Sądu. To spowodowało, iż uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Należy stwierdzić, iż w przypadku, gdy skargę wniesiono bezpośrednio do Sądu, przekazuje się ją do właściwego organu, jednak termin do wniesienia skargi jest liczony od daty jej nadania przez Sąd. W takim przypadku ryzyko przekroczenia 30 dniowego terminu obciąża stronę postępowania. W niniejszej sprawie miała miejsce wyżej opisana sytuacja. Skarżąca uważa, iż zgodnie z pouczenie miała ona możliwość wniesienia skargi w dwojaki sposób pierwszy poprzez organ, drugi bezpośrednio do sądu. Podniosła, że skorzystała z tego drugiego ponieważ bała się, iż organ będzie mataczyć w sprawie. Nie można się jednak zgodzić z tokiem rozumowania skarżącej ponieważ po pierwsze jak wcześnie wskazano zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Pod drugie skarżąca błędnie interpretuje zwrot umieszczony w pouczeniu zaskarżonej decyzji tj. ,,można wnieść za pośrednictwem Prezesa ARiMR". Zgodnie z ,,Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN Wydanie III 2008 r. słowo ,,można" ma dwa znaczenia pierwsze ,,nie ma przeszkód, żeby coś zrobić", drugie ,,wolno coś komuś". Użycie powyższego słowa w pouczeniu oznaczało, że skarżąca mogła wnieść skargę lub nie (miała do tego prawo), nie odnosiło się jednak ono do sposobu wniesienia skargi, który został opisany w dalszej części pouczenia tj. ,,za pośrednictwem Prezesa ARiMR". Skarżąca przyznała w samej skardze i jak we wniosku o przywrócenie terminu, że wiedział, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu. Te fakty świadczą, że skarżącej nie można przypisać braku winy w jej działaniu. Odnosząc się do wskazanego przez skarżąca uchybienia w postępowaniu sądu tj. obowiązku pouczenia jej przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi o jednoznacznym uchybieniu terminu należy stwierdzić, że sąd nie miał takiego obowiązku. O swoim uchybieniu skarżąca dowiedziała się właśnie z postanowienia z dnia 20 marca 2012 r., które to właśnie było przyczyną odrzucenia jej skargi. Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).