V SA/Wa 3182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Sędzia WSA - Artur Kot, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...]marca 2015 r. w części odmawiającej przyznania płatności rolnośrodowiskowej dla wariantu 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe, 2. zasądza od Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]na rzecz S.B. kwotę [...]zł ([...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. 1. Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej organ odwoławczy lub Dyrektor ARiMR) zaskarżoną decyzją z dnia [...]czerwca 2015 r. .nr [...]r, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), w związku, po rozpatrzeniu odwołania S.B. (dalej: skarżący)utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...]marca 2015 r. Nr [...]w części dotyczącej odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej dla wariantu 2.9 – uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności). 2. Decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik ARiMR lub organ I instancji) została wydana w oparciu o wniosek skarżącego z [...]kwietnia 2014 r. , w którym wniósł o przyznanie na rok 2014 płatności kontynuacyjnej rolnośrodowiskowej na podstawie § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" Objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361, dalej: rozporządzenie z 13 marca 2013 r.). Jako powierzchnię upraw sadowniczych i jagodowych (wariant 2.9) skarżący wskazał [...]ha, a kwotę pomocy z tego tytułu – [...]zł. [...].05.2014 r. skarżący zawiadomił Biuro Powiatowe ARiMR, że z powodu silnych opadów deszczu nie może wjechać na pole ciągnikiem z kosiarką, w związku z czym koszenie będzie opóźnione. Ponownie zawiadomił ARiMR o niemożności koszenia pismem z [...].06.2014 r. Kolejnym pismem z [...].07.2014 r. poinformował, że zauważył chorobę grzybową roślin i usychanie części drzew spowodowane opadami. Decyzją z [...].03.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatność rolnośrodowiskową w wysokości [...]zł oraz odmówił płatności rolnośrodowiskowej dla wariantu 2.9. uprawy sadownicze i ogrodowe. W uzasadnieniu decyzji organ nie stwierdził rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek deklarowanych a powierzchnia stwierdzoną, jednak odmówił przyznania płatności w ramach tego wariantu. Powołał się na przepisy dotyczące działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, to jest: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" Objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361, dalej: rozporządzenie z 13 marca 2013 r.). , art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 w sprawie rodzajów dowodów potwierdzających działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności (Dz. U. z 2007 r. Nr 46 poz. 308). Powołując się na te przepisy organ I instancji stwierdził, że uznaje w oparciu o przedstawione przez skarżącego dowody, ze nastąpiło działanie siły wyższej w pakietach 2.9, co skutkowało odmową płatności w danym roku w wariancie 2.9- uprawy sadownicze i jagodowe. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kierownik ARiMR wskazał art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, dalej: ustawa w.r.o.w.) oraz § 2, § 5, § 6, § 9, § 10, § 12, §14, § 15, § 16, § 18, § 20, § 21, § 22, § 26 rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r.). 3. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Kierownika ARiMR w zakresie odmawiającym przyznania płatności wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie. Podniósł, że negatywne zjawiska atmosferyczne, jakie nastąpiły w okresie od maja do lipca 2014 r. nie wpłynęły na zdolność do realizowania programu rolnośrodowiskowego, w tym także przyjętego do realizacji pakietu 2.9. Wskazał na protokół kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikowaną [...]sierpnia 2014 r. stwierdzający prawidłową realizację programu rolnośrodowiskowego, w tym na wystarczającą obsadę drzew i utrzymanie plantacji w dobrej kulturze rolnej. Podniósł, że poinformowanie o niekorzystnych okolicznościach stanowiących siłę wyższą nie uprawnia Agencję do odmowy dokonania płatności. W jego ocenie zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu MRiRW z 13 marca 2013 r., w tym co do realizacji pakietu 2.9. Zarzucił decyzji organu I instancji brak faktycznego uzasadnienia, jak też brak wskazania podstawy prawnej W toku postępowania przed organem odwoławczym pełnomocnik skarżącego pismem z [...]maja 2015 r. skarżył się na odmówienie mu dostępu do akt. PO uzyskaniu odpowiedzi na to pismo i informacji o sposobie udostępnienia akt, nie skorzystał ponownie z prawa zapoznania się z aktami sprawy. 3. Dyrektor ARiMR zaskarżoną decyzją z [...].06.2015 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR. Na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał na podstawy prawne przyznawania płatności rolnośrodowiskowych i ustalania działania siły wyższej. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 wystąpienie siły wyższej zwalnia beneficjenta jedynie z obowiązku zwrotu otrzymanej nienależnie pomocy, a nie stanowi podstawy do przyznania pomocy pomimo niespełnienia przez beneficjenta warunków koniecznych do jej przyznania. Odnosząc się do protokołu kontroli przez jednostkę certyfikująca Dyrektor ARiMR stwierdził, że jednostka kontrolująca nie dokonuje pomiarów powierzchni i nie ma takiego prawa. Nie mają też prawa kwalifikowania konkretnych działek do przyznania płatności ani do określania sposobu ustalania tych płatności, czy też prawidłowości wniosku producenta. Protokół takiej kontroli nie może więc być dokumentem, na podstawie którego kompetentny organ przyznaje płatności. Dalej organ odwoławczy przedstawił zasady postępowania wynikające z ustawy w.r.o.w. z 7 marca 2007 r., w szczególności podkreślając znaczenie inicjatywy dowodowej wnioskodawcy. Organ odwoławczy zauważył, że wbrew treści wniosku, skarżący w treści odwołania stara się wykazać, że powierzchnia trwałego użytku zielonego nie uległa zmniejszeniu a wynika jedynie z przeoczenia, w treści wniosku zadeklarował powierzchnie 0,20 ha trwałych użytków zielonych, a pozostała powierzchnia została zadeklarowana jako owies. To ostatnie stwierdzenie zostało usunięte z uzasadnienia decyzji w trybie sprostowania oczywistej omyłki postanowieniem Dyrektora ARiMR z [...].07.2015 r. Nr [...]. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie i brak jest w aktach sprawy informacji o załatwieniu tego zażalenia. 4. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzje Dyrektora ARiMR. W skardze tej zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. nr 497), 2) załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 października 2009 r. w sprawie wzoru formularza wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U z 2009 r. Nr 178 poz. 1378) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 3) załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" Objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., poprzez ustalenie, iż poinformowanie organu o wystąpieniu okoliczności o charakterze siły wyższej automatycznie powoduje skutek w postaci odmowy dokonania płatności na rzecz beneficjenta niezależnie od rozmiaru szkód wyrządzonych przez zdarzenie o charakterze siły wyższej., 4) art. 73 Kodeksu postepowania cywilnego poprzez odmowę udostępnienia pełnomocnikowi strony akt postępowania administracyjnego.. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę jej autor przywołał przepisy dotyczące zakresu działania jednostek certyfikujących i sposobu dokumentowania przez nie wyników kontroli. Zauważył w szczególności, że zgodnie z załącznikiem rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 października 2009 r. w sprawie wzoru formularza wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym wpisuje się m.in. szacunkową powierzchnię realizowanego wariantu, która została zniszczona w wyniku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności. W powoływanym protokole z kontroli jednostki certyfikującej takich zapisów nie ma. Podniósł też zarzuty dotyczące odmowy udostępnienia mu do wglądu akt sprawy. Wskazał na znajdujące się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treści nie odnoszące się w ogóle do przedmiotowej sprawy. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddaleni i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. 6.1. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270 j.t) – dalej zwaną p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. 2013.173 j.t) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, stoi na straży praworządności, jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie tak praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepis art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21 ust. 2 pkt 1-4). Ustawodawca nakazuje organom Agencji stanie na straży praworządności, co zdaniem Sądu oznacza m.in. zapewnienie stronie rzetelnego rozpatrzenia sprawy w toku dwuinstancyjnego postępowania. Odejście zaś w postępowaniu dowodowym od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a. nie oznacza, że organ odwoławczy rozpatrujący odwołanie zwolniony jest od obowiązku oceny prawidłowości decyzji organu I instancji w odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu i pod względem przepisu prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Działanie organu odwoławczego oraz jego rozstrzygnięcie determinuje zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Jednym słowem postępowanie odwoławcze to powtórne rozstrzyganie tej samej sprawy. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.)zobligowany jest ponownie rozpatrzyć sprawę w takim zakresie, w jakim została ona rozstrzygnięta przez organ I instancji. 6.3. Określając ramy materialnoprawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 10 ustawy w.r.o.w. pomoc jest przyznawana: 1) na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej; 2) jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. Do przepisów tych należą przepisy rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r., w szczególności przepisy: § 2, § 3, § 5, § 9, § 10, § 15, § 20, § 26 tego rozporządzenia określa warunki przyznawania płatności rolnośrodowiskowych, t o jest przepisy wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji. Należy też wskazać na przepisy art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.UE.L. 2005.277.1) z których wynika, że jeżeli w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego (zwanego dalej "danym rokiem kalendarzowym") nie są przestrzegane podstawowe wymogi w zakresie zarządzania lub zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i jeżeli jest to wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać beneficjentowi składającemu w danym roku kalendarzowym wniosek o płatność na mocy art. 36 lit, a) ppkt (i)-(v) oraz art 36 lit b) ppkt.(i), (iv) i (v), wtedy na podstawie szczegółowych zasad, o których mowa w ust. 4 redukuje się całkowitą kwotę płatności, która została lub zostanie przyznana temu beneficjentowi na dany rok kalendarzowy, lub wyklucza się z niej beneficjenta. Z przepisów tych wynika, że wypełnianie określonych w nich warunków uprawnia do otrzymania płatności, w tym przedmiotowych w sprawie płatności rolnośrodowiskowych dla programu realizowanego dla wariantu 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe. Odmowa przyznania płatności wymaga więc stwierdzenia, które z pozytywnych warunków przyznania płatności nie zostały spełnione, lub jakie zaszły przesłanki obligujące organ do zmniejszenia lub odmowy przyznania płatności. 6.4. W zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji nie wskazano w istocie, jaki warunek uprawniający do uzyskania płatności nie został spełniony, lub jaka zaszła przesłanka obligująca organ do odmowy przyznania płatności. Organ I instancji mimo powołania w decyzji szeregu przepisów mogących mieć w sprawie zastosowanie, nie wskazuje na żaden z nich, który stanowi podstawę odmowy przyznania płatności. Wskazuje tylko na przepisy dotyczące siły wyższej, sposobu jej wykazywania. Podobnie czyni organ odwoławczy. Organ odwoławczy przywołuje wprawdzie przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. podkreślając ppkt 3 i 4 tego przepisu, nie wskazuje jednak który z wymienionych tam warunków przyznania płatności nie został spełniony. Dyrektor ARiMR zdaje się czynić podstawą rozstrzygnięcia przepis art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 stwierdzając, że przepis ten zwalnia beneficjenta z obowiązku zwrotu otrzymanej pomocy w przypadku wystąpienia siły wyższej, nie stanowi jednak podstawy do przyznania pomocy pomimo niespełnienia warunków koniecznych do jej przyznania. Organ odwoławczy trafnie wprawdzie zauważa, że rolnicy ubiegający się o płatność rolnośrodowiskową mają obowiązek przestrzegania przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności norm w ramach wzajemnej zgodności oraz minimalnych wymogów dotyczących stosowania nawozów i środków ochrony roślin. Jednak nadal nie wskazuje, podobnie jak organ I instancji, jakich to warunków w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego nie spełnił skarżący. Skarżący w odwołaniu wyraźnie podkreślał, że spełniał wymogi realizacji programu rolnośrodowiskowego, czego potwierdzeniem jest protokół kontroli sporządzony przez jednostkę certyfikującą. Jednak organ odwoławczy zamiast ocenić ten dowód w aspekcie wykazania realizacji programu rolnośrodowiskowego poprzestał na stwierdzeniu, że jednostka certyfikowana nie ma uprawnień do kwalifikowania konkretnych działek rolnych do przyznawania płatności. Wreszcie Dyrektor ARiMR stwierdza (s.5 uzasadnienia decyzji) "Zatem w niniejszej sprawie uznanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych skutkowało odmową przyznania płatności rolnośrodowiskowej w danym roku, jednakże zwrot płatności o rolnośrodowiskowej wypłacanej w latach ubiegłych nie jest wymagany". Nie sposób doszukać się w przywołanych wyżej przepisach prawa materialnego takiego, który wystąpienie siły wyższej czy okoliczności nadzwyczajnych w odniesieniu do terenów czy upraw objętych płatnościami czynił podstawą odmowy przyznania płatności niezależnie od tego, jaki wpływ wystąpienie tych zjawisk miało na realizacje programu rolnośrodowiskowego. Skoro organ orzeka na podstawie normy prawnej wyprowadzonej przez siebie z bliżej nieokreślonych przepisów prawa, to tym samym w sposób oczywisty narusza przepisy art., 21 ust. 1 pkt 1 ustawy w.r.o.w. i art. 6 K.p.a. godząc w zasady praworządności i legalności działania. Z kolei wyciąganie z faktu zgłoszenia przez skarżącego występowania siły wyższej (dotkliwych opadów deszczu) w okresie od maja do lipca 2014 r., wniosku o nierealizowaniu programu rolnośrodowiskowego w sytuacji, gdy wnioskodawca zgłasza do płatności cały obszar upraw, na których realizowany jest program rolnośrodowiskowy, a kontrola jednostki certyfikowanej nie stwierdza uchybień w realizacji programu rolnośrodowiskowego, stanowi naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego określonego w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy w.r.o.w i art. 80 K.p.a. i pogwałcenie zasad logicznego, zgodnego z zasadami doświadczenia życiowego rozumowania. Wskazane naruszenia przepisów postępowania w oczywisty sposób miały wpływ na wynik postępowania. Konsekwencją tych naruszeń była wadliwość uzasadnienia decyzji stanowiąca naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., gdyż w istocie decyzja nie zawierała właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego i nie wskazywała na rzeczywistą, materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to wobec wyżej wykazanej wadliwości zaskarżonej decyzji, nie mają one istotnego znaczenia. Art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Co do zarzutu odmowy udostępnienia akt, to choć rzeczywiście odmowa udostepnienia akt pełnomocnikowi w czasie jego wizyty w biurze ARiMR była naganna, to jednak został on powiadomiony później o możliwości zapoznania się z aktami, z czego nie skorzystał.. 6.5. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe pozbawione wskazanej wyżej wadliwości w celu ustalenia, czy zachodziły okoliczności faktyczne nakazujące odmowę przyznania przedmiotowej płatności rolnośrodowiskowej. Jeśli dopatrzą się takich okoliczności, zobowiązane będą wskazać jednoznaczną podstawę prawną odmowy przyznania płatności wynikająca z obowiązujących przepisów prawa krajowego z ewentualnym uwzględnieniem takich przepisów prawa unijnego, które nie zostały implementowane do prawa krajowego. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. na podstawie art. 135 p.p.s.a. nalezało również wyeliminować w zaskarżonej części wadliwą z wyżej przedstawionych przyczyn decyzję organu I instancji O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.