V SA/Wa 319/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na czynność Poczty Polskiej S.A. z dnia 21 marca 2024 r. nr UP Z/486148/0001/2024 w przedmiocie czynności w postaci wystawienia upomnienia postanawia: odrzucić skargę. P.S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zatytułowaną "powtórna skarga na niedopuszczalne działanie Poczta Polska S.A. polegające na żądaniu zapłaty abonamentu RTV od odbiorników wyrejestrowanych 20 lat temu". Skarżący doprecyzował, że skarga dotyczy czynności (upomnienia) Poczty Polskiej S.A. (dalej również: "organ") z 21 marca 2024 r., nr UP Z/486148/0001/2024 do zapłaty opłaty abonamentowej RTV za okres 10/2021-02/2024. W uzasadnieniu skarżący zrelacjonował także przebieg podejmowanych w sprawie działań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponadto Poczta Polska S.A. wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 353/22 odrzucił wcześniejszą skargę na złożoną na upomnienie z 25 października 2021 r., nr UP Z/447087/0001/2021. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga zatytułowana "powtórna skarga na niedopuszczalne działanie Poczta Polska S.A. polegające na żądaniu zapłaty abonamentu RTV od odbiorników wyrejestrowanych 20 lat temu" stanowi w istocie skargę na upomnienie Poczty Polskiej S.A. z 21 marca 2024 r., nr UP Z/486148/0001/2024 do zapłaty opłaty abonamentowej RTV za okres 10/2021-02/2024. W ocenie Sądu, zaskarżone upomnienie Poczty Polskiej S.A. nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") objętych właściwością sądów administracyjnych. Akt ten (czynność), z całą pewnością nie jest decyzją lub postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., nie dotyczy również przypadku, o którym mowa w pkt 4a-9 powyższego przepisu (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynności lub przewlekłego prowadzenie postępowania). Zakwestionowane upomnienie nie stanowi także aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Upomnienie to zostało wystosowane do skarżącego na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej: "u.p.e.a."). Ma ono charakter informacyjny i perswazyjny, bowiem przypomina zobowiązanemu o konieczności wykonania nałożonego na niego obowiązku oraz wskazuje na konsekwencje jego niewykonania w postaci wszczęcia egzekucji administracyjnej. Nie stanowi ono zatem potwierdzenia uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowi ono jedynie "wezwanie do zapłaty" należności, przypomnienie dłużnikowi o istniejącym zobowiązaniu. Na marginesie należy wskazać, że strona nie jest pozbawiona możliwości obrony swoich praw w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., może ona wnieść zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, w tym m.in. zarzut nieistnienia obowiązku. Na postanowienie wydane w przedmiocie zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego stronie służy zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Następnie od postanowienia organu odwoławczego wydanego na skutek rozpoznania zażalenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że skarga nie dotyczy aktu lub czynności objętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.