V SA/Wa 3203/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi C.M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie specjalnego zezwolenia połowowego; oddala skargę W dniu 2 grudnia 2013 r. C. M. (dalej - skarżący) zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na 2014 r. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 3 stycznia 2014 r., ww. organ wydał skarżącemu – jako armatorowi jednostki rybackiej (...) – Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr (...). Następnie skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez przyznanie dla jednostki rybackiej (...) limitu połowowego dorsza i śledzia na rok 2014 r. Decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. znak: (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (Zezwolenie Połowowe). W dniu 11 czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. decyzji z dnia (...) lutego 2014 r. znak: (...) oraz decyzji z (...) stycznia 2014 r. - Specjalnego Zezwolenia Połowowego Nr (...). W wyniku rozpatrzenia wniosku organ decyzją z (...) sierpnia 2014 r. nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięć. Wobec powyższego skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia (...) września 2014 r. nr (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że z rejestru statków rybackich wynika, że statek skarżącego – (...) wprowadzony został do rejestru statków rybackich w dniu 19 grudnia 2013 r. w ramach części zdolności połowowej pozostałej po wycofanym statku rybackim (...) oraz w wyniku zmniejszenia statku (...). Jednakże właściciel i jednocześnie armator statku (...) już wcześniej wprowadził w jego miejsce inną swoją jednostkę, odnośnie której uwzględnione zostały historyczne prawa połowowe po statku wycofanym. W związku z czym to właśnie ten statek wprowadzony po wycofanym statku (...) "skonsumował" prawa do połowu ryb, do których uprawniony był armator statku (...). Natomiast statek (...) pomimo zmniejszenia nadal jest statkiem aktywnym, przy użyciu którego prowadzone są połowy. Skoro zatem historyczne prawa połowowe armatora statku (...) uwzględnione zostały na jego innym statku, wprowadzonym w miejsce (...), to nie mogą być brane pod uwagę odnośnie żadnego innego statku. Dalej organ wyjaśnił, że z uwagi, iż po wprowadzeniu innej jednostki po wycofanym statku (...) pozostała jeszcze część zdolności połowowej możliwa do wykorzystania, to w ramach tej części wprowadzony został m.in. statek skarżącego – (...), który traktowany jest jako nowy statek nie posiadający żadnej historii połowowej. Zatem statek (...) nie mógł zostać zaliczony w poczet statków, których armatorom przysługuje kwota połowowa dorsza, ponieważ skarżący nie spełnia warunków określonych w przepisach rozporządzenia MRiRW, aby mógł partycypować w podziale ogólnej kwoty połowowej dorsza, tj. na dzień 31 października 2009 r. nie posiadał specjalnego zezwolenia połowowego na obszar Morza Bałtyckiego wydanego dla statku (...). Następnie, oceniając kwestię odmowy przyznania kwoty połowowej śledzia i dorsza organ wyjaśnił, że statek (...) jest statkiem nowym, wprowadzonym do rybołówstwa w ramach pozostałej części zdolności połowowej po wycofanym statku (...) oraz zmniejszeniu statku rybackiego (...). W związku z tym skarżący nie posiada żadnych historycznych praw połowowych - czyli zarówno do kwot połowowych dorsza jak i śledzia stada zachodniego i śledzia stada centralnego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, historyczne prawa połowowe oznaczają prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości, w określonym czasie. Natomiast, minister właściwy do spraw rybołówstwa lub okręgowy inspektor rybołówstwa morskiego określając sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, mogą uwzględnić historyczne prawa połowowe poszczególnych armatorów. Zatem, historyczne prawa połowowe armatora statku (...) uwzględnione zostały na jego innym statku – (...), wprowadzonym w miejsce statku (...), w związku z tym nie mogą one zostać po raz kolejny uwzględnione na żadnym innym statku. Natomiast historyczne prawa połowowe statku (...) pozostały nadal przy tym statku. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż w decyzji z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) prawidłowo orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) lutego 2014 r. oraz decyzji z dnia (..) stycznia 2014 r., tj. Specjalnego Zezwolenia Połowowego. W piśmie z dnia 16 października 2014 r. skarżący zawarł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) września 2014 r. nr (...). Ww. rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 8 ustawy o rybołówstwie w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z § 4 ust. 2 i § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej. Wyjaśnił, iż przejmując zdolność połowową ze statku (...) i (...) był przeświadczony, że przejmuje jednocześnie ich historyczne prawa połowowe dotyczące dorsza i śledzia. Jednocześnie do skargi dołączył oświadczenia właścicieli ww. statków dotyczące rezygnacji z wykorzystania zdolności połowowej i przekazania jej na rzecz jego statku. Zaznaczył, że spełniał określone w ustawie warunki do uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego w odniesieniu do dorsza i śledzia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574 z późn. zm.) wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego, które wydaje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek armatora, na statek rybacki, na który wydano licencję (art. 16 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz.U. Nr 282, poz. 1653 z późn. zm.) podziału ogólnych kwot połowowych dorsza dokonuje się, na wniosek armatora, na statki rybackie według długości całkowitej tych statków, zgodnie z danymi z rejestru statków rybackich na dzień 31 października 2011 r., jeżeli ich armatorzy mieli wydane do dnia 31 października 2009 r. specjalne zezwolenia połowowe (tzw. historyczne prawa połowowe) uprawniające do połowów na obszarach, o których mowa w § 1, przyznając: - 4,92% sumy ogólnych kwot połowowych dorsza, nie mniej niż 1000 ton - na statki rybackie o długości całkowitej mniejszej niż 8 m, bez podziału na poszczególne statki rybackie; - nie więcej niż 95,08% sumy ogólnych kwot połowowych dorsza - do podziału na poszczególne statki rybackie o długości całkowitej wynoszącej co najmniej 8 m, w sposób określony w załączniku do rozporządzenia. Natomiast w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia określono warunki podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia zachodniego, dla podobszarów 22-24 Morza Bałtyckiego. Przedmiotowego podziału dokonano na wnioski armatorów na statki rybackie, których armatorzy w 2007 r., 2008 r. lub 2009 r. posiadali w specjalnym zezwoleniu połowowym kwotę połowową śledzia zachodniego oraz dokonali odłowienia co najmniej jej części co najmniej w jednym roku z tych lat. Jednocześnie w § 7 ww. rozporządzenia określono warunki podziału kwoty połowowej śledzia centralnego. Zgodnie z tym przepisem podziału ogólnej kwoty połowowej śledzia centralnego dokonuje się na wniosek armatora na statki rybackie armatorów, którym m.in. przyznano co najmniej raz, w wydanych na lata 2005-2013 specjalnych zezwoleniach połowowych, kwotę połowową śledzia centralnego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne okazało się nieuwzględnienie w specjalnym zezwoleniu połowowym nr (...) prawa skarżącego do uczestniczenia w kwocie połowowej dorsza i śledzia z uwagi na niespełnienie przez niego przesłanki posiadania specjalnego zezwolenia połowowego. Wskazać należy, że statek skarżącego – (...) został wprowadzony do rejestru statków rybackich w ramach części zdolności połowowej w pozostałej po wycofanym statku (...) oraz w wyniku zmniejszenia statku (...). Podkreślenia jednakże wymaga, że właściciel i jednocześnie armator statku (...) już wcześniej wprowadził w jego miejsce inną swoją jednostkę, odnośnie której stosownie do art. 2 pkt 3 oraz art. 19 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, uwzględnione zostały historyczne prawa połowowe po statku wycofanym. Gatunki ryb, które odławiane były wycofanym statkiem mogą być zatem odławiane przy użyciu jednostki wprowadzonej w miejsce wycofanego statku (...), a nie statku skarżącego, który jest statkiem nowym nie posiadającym żadnej historii połowowej. Podkreślenia wymaga, iż historyczne prawa połowowe to prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości, w określonym czasie (art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie). Prawa te podlegają więc uwzględnieniu tylko przez zachowaniu ciągłości działalności połowowej określonego (tego samego) armatora statku rybackiego wprowadzonego w miejsce statku wycofanego. Nie stanowią zatem prawa podmiotowego, którym armator może swobodnie dysponować. Możliwości takiej nie daje żaden przepis ww. ustawy ani innych wymienionych aktów prawnych. Historyczne prawa połowowe nie mogły zatem – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – zostać przeniesione na skarżącego przez armatora statku (...), czy (...). W konsekwencji organ zasadnie uznał, że historyczne prawa połowowe armatora statku (...) zostały uwzględnione na jego innym statku i dlatego nie mogły zostać po raz kolejny uwzględnione na żadnym innym statku np. należącym do skarżącego (...). Odnośnie zaś statku (...) – jak wyjaśnił organ – pomimo zmniejszenia nadal jest statkiem aktywnym, przy użyciu którego prowadzone są połowy. Sąd nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wskazać bowiem należy, że sama Konstytucja przewiduje możliwość ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, stanowiąc jak wyżej wskazano w art. 31 ust. 3, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. W związku z powyższym ustawa o rybołówstwie wprowadza szereg warunków, których spełnienie jest niezbędne do podjęcia działalności gospodarczej w zakresie rybołówstwa morskiego: od wpisu statku do rejestru statków rybackich, poprzez uzyskanie licencji połowowej oraz specjalnego zezwolenia połowowego. Reasumując, zarzut skarżącego w zakresie powyższego naruszenia jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2014 r. i z (...) stycznia 2014 r. zatem zarówno decyzja z dnia (...) sierpnia 2014 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięć, jaki i zaskarżona decyzja są prawidłowe. W tych warunkach Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.