V SA/Wa 3204/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Sędzia WSA - Artur Kot, , Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. H. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia (...) października 2014 r., po rozpatrzeniu zażalenia G. H. (dalej jako skarżący) na postanowienie - stanowisko wierzyciela Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia (...) sierpnia 2014 r. w sprawie zarzutów zobowiązanego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., na podstawie wydanych w dniu 23 czerwca 2014 r. przez Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. tytułów wykonawczych o numerach od 9/2014 do 23/2014, skarżący wniósł, na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn.zm), zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r., wierzyciel Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S.zajął stanowisko w sprawie zarzutów egzekucyjnych skarżącego, uznając zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. wskazał, że pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zostało wysłane zobowiązanemu w dniu 18 maja 2011 r. Doręczenie zostało dokonane na podstawie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też uznał zarzuty za nieuzasadnione. W ustawowo przewidzianym terminie skarżący, pismem z dnia 23 sierpnia 2014 r., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S., w którym stwierdził, że nie otrzymał upomnienia wzywającego do uregulowania należności wynikających z decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia (...) kwietnia 2010 r. Dalej podniósł, że upomnienie i tak nie miało mocy prawnej, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 21 października 2010 r. postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia (...) kwietnia 2010 r. w całości. Ponadto, zwrócił się, aby organ odniósł się merytorycznie do dokumentów wymienionych w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) sierpnia 2014 r., (...), ponieważ mają one kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a Okręgowy Inspektor Rybołówstwa w S.nie odniósł się do tych dokumentów. Rozpatrując sprawę, na skutek wniesionego zażalenia Minister stwierdził m.in., że w dacie wysłania upomnienia do zobowiązanego obowiązywało, do dnia 21 maja 2014 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2011 r. Nr 137, poz. 1541 z późn.zm.), którego § 13 pkt 1 stanowił, że postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Zatem dopuszczalne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych określonych w decyzjach o wymierzeniu kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, również bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Jednakże, w dniu 18 maja 2011 r. do skarżącego upomnienie zostało wysłane. Jakkolwiek skarżący nie podjął upomnienia, to uznaje się je za doręczone, na podstawie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, w którym adresat mógł podjąć przesyłkę. Odnosząc się do zarzutu, że upomnienie nie miało mocy prawnej, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. postanowieniami z dnia (...) października 2010 r., Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn.zm.), wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargi na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2010 r. zapadł w dniu 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1895/10, a prawomocny stał się od dnia 29 maja 2012 r. Zatem doręczenie skarżącemu upomnienia było skuteczne, bowiem nastąpiło po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Ponadto, minister podkreślił, że okoliczność wstrzymania wykonania decyzji do czasu rozpoznania złożonych przez stronę skarg sądu administracyjnego nie powoduje ani uchylenia skutków prawnych wynikających z doręczenia upomnienia, ani też nie obliguje wierzyciela do ponownego doręczenia zobowiązanemu tego upomnienia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący ponownie zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i powtórzył, że nie przesłano mu przewidzianego prawem upomnienia wynikającego z treści ustawy z 17 czerwca 1966 roku (art. 33 par. 1 pkt 7 u.p.e.a.). Skarżący zarzucił także nie odniesienie się organu do jego zarzutu wobec nie respektowania Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co spowodowało narośnięcie bezpodstawnych, wieloletnich odsetek. Skarżący powołał się na prawomocny wyrok NSA sygn. akt Il GSK 539/11, który w części obejmuje swoim zakresem treść skargi konstytucyjnej w kwestii braku upoważnienia ustawowego rozporządzenia o karach w rybołówstwie z dnia 25 kwietnia 2005 roku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania pełnych akt administracyjnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nadesłał tytuły wykonawcze dotyczące dłużnika G. H., gdzie jako wierzyciela wskazano: "Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w S.", oraz Postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydane dnia (...) stycznia 2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Podstawa umorzenia postępowania egzekucyjnego były przepisy art. 59 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 , dalej: u.p.e.a.), gdyż tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w Słupsku, który nie jest wierzycielem. Wierzycielem i organem uprawnionym do wystawienia tytułu wykonawczego jest bowiem Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. Tak więc egzekucja na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn (niż wymieniona w art. 161 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania sprawy przez sąd było stanowisko wierzyciela co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, o jakim mowa w art. 34 u.p.e.a.. Wyrażenie stanowiska wierzyciela i postępowanie z tym związane są immamentną częścią postępowania egzekucyjnego. Skoro postępowania egzekucyjne zostało umorzone, to i wierzyciel nie może zająć stanowiska co do zarzutów, gdyż i postępowanie co do zarzutów przestaje istnieć. Tym samym i postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargą na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela co do zarzutów staje się bezprzedmiotowe. Sąd otrzymał od organu informację o umorzeniu postępowania egzekucyjnego już po wniesieniu skargi do Sądu ze względu na jego niedopuszczalność. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego to i jego zasadność nie budzą wątpliwości Sadu. W tej sytuacji prowadzeni postępowania sądowoadministracyjnego stało się bezprzedmiotowe i postępowanie to należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, ponieważ skarżący nie złożył takiego wniosku