V SA/Wa 3215/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – Skarżący wraz ze skarga na ww. decyzję złożyli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że natychmiastowe wykonanie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 24 tysięcy złotych doprowadzi spółkę do utraty płynności finansowej, co z kolei może spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności i zwolnienie pracowników. Podkreślono brak wolnych środków finansowych, a także okoliczność, iż pomimo osiągania znacznych przychodów, spółka funkcjonuje na niskiej marży i przy wysokich kosztach działalności. Do wniosku załączono wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres od stycznia do września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tekst jednolity ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.) W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona wraz z wnioskiem jest niewystarczająca dla wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiony przez skarżących wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres poprzedzający złożenie skarg wskazuje na łączną kwotę uzyskanego dochodu na poziomie ok. 25.000 złotych, co istotnie niemal równa się orzeczonej przez organ karze. Jednakże wyciąg ten nie pozwala na bardziej szczegółową ocenę struktury kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością, co ma znaczenie w kontekście oceny dysponowania przez skarżących dostępnymi im środkami pieniężnymi. Ponadto oświadczenie o braku wolnych środków finansowych nie zostało poparte żadnymi dokumentami, jak chociażby wyciągami z prowadzonych rachunków bankowych, co pozwalałoby to twierdzenie zweryfikować. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Ponadto, w przekonaniu Sądu, fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.