V SA/Wa 3236/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia L. D. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł skargę na opisane w komparycji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Autor wniosku podniósł, że wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla Skarżącego przez dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego i ściągnięcie należności, mimo, iż uległy one przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze, wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawia umorzenia postępowania egzekucyjnego i zdaniem Sądu nie nadaje się do wstrzymania. Taka konstrukcja w istocie oznaczałaby "tymczasowe umorzenie" postępowania egzekucyjnego i nie jest znana polskiej procedurze sądowoadministracyjnej. Po drugie, wskazać należy, iż wniosek został lakonicznie uzasadniony i zawiera się w jednym zdaniu, zgodnie z którym "wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla Skarżącego przez dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego i ściągnięcie należności, mimo, iż uległy one przedawnieniu". Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować aktualną kondycję finansową Skarżącego oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Podsumowując, zaskarżone postanowienie nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania. Natomiast nawet jeśli uznać by, że wstrzymanie jest dopuszczalne, to zdaniem Sądu wniosek nie został prawidłowo uzasadniony, a Strona nie zaprezentowała w sposób właściwy swojej sytuacji materialnej. Biorąc pod uwagę fakt, że wniosek został wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentuje Skarżącego, tym bardziej nie zasługuje on na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.