V SA/Wa 3239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. określającą [...]. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki T., rok produkcji [...], w wysokości 27.570,00 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem nr [...] z dnia z dnia [...] marca 2014 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu wobec [...]., postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki T., rok produkcji [...], nr. VIN [...], pojemność silnika [...] cm3. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki T. w wysokości 27.570,00 zł. Uznając trafność powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu pomiędzy Podatnikiem a organami podatkowymi jest ustalenie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd marki T. jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do pozycji HS 8703), czy też samochodem ciężarowym (pozycja HS 8704) jak twierdzi Podatnik, wówczas nie podlegałby on opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Podkreślił jednocześnie, że przy ustalaniu, czy określony pojazd samochodowy jest do celów poboru akcyzy traktowany jako samochód osobowy i w konsekwencji należy do niego stosować przepisy ustawy o podatku akcyzowym, konieczne jest dokonanie jego poprawnej klasyfikacji statystycznej. Stosownie bowiem do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. z 2014r., poz.752, dalej u.p.a. lub ustawa o podatku akcyzowym), do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem (art.2) Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. UE L 256, dalej rozporządzenie nr. 2658/87). Natomiast w myśl art. 3 ust.2 u.p.a. jest to klasyfikacja według stanu ustanowionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2007). Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy, akcyzie podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) mają w sprawach podatkowych, w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Wynika to z faktu, że akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Organ odwoławczy wskazał, że pojazd zakwalifikowany do pozycji HS 8703 to pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Kryterium oceny pojazdu pod względem klasyfikowania go do określonej grupy, jest jego przeznaczenie z rozróżnieniem na przewóz osób, ładunku, czy też używanie jako pojazdu specjalnego. Przy pozycji HS 8703 zasadniczym przeznaczeniem jest przewożenie osób. Musi być ono ustalone na podstawie ogólnych cech pojazdu, jego budowy, wyposażenia, cech konstrukcyjnych. Przesądzać o tym będą obiektywne właściwości pojazdu. Zgodnie z wyjaśnieniami do HS opublikowanymi w obwieszczeniu Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej z dnia 1 czerwca 2006r. ( M.P. nr.86, poz. 880), do obiektywnych przesłanek decydujących o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu do przewozu osób, a zatem decydujących o jego przyporządkowaniu do pozycji HS 8703 należą: 1) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; 2) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; 3) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; 4) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; 5) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy pojazd został zakupiony przez Podatnika na terytorium N. w dniu [...] października 2009 r. za kwotę [...] euro. Pojazd ten zgodnie z wyciągiem z europejskiej homologacji typu z dnia [...] czerwca 2008r. (nr. homologacji typu e[...]), został wyprodukowany jako pojazd przeznaczony do przewozu pasażerów, terenowy, kategorii M1G.W dniu zakończenia procesu produkcji ([...] kwietnia 2008r.) posiadał cztery drzwi boczne i 5 miejsc siedzących, rozmieszczonych w układzie 2+3. Silnik pojazdu (diesel) posiadał pojemność [...] cm3, moc [...]kW ([...]kM). Napęd przenoszony był za pośrednictwem automatycznej (6-stopniowej) skrzyni biegów na dwie osie. Posiadał koła z felgami w rozmiarze 17 cali i dopuszczalną masę całkowitą [...] kg. Mógł rozwijać prędkość maksymalna do 175 km/h. W dniu 19 listopada 2009 r. przedmiotowa T. została w N. poddana badaniom technicznym (raport z badań nr [...]) w związku z dokonaną przebudową do standardu pojazdu terenowego do przewozu towarów do 3.5 tony o nadwoziu van. Po przebudowie nadal posiadała 5 miejsc siedzących (pole S 1 ww. raportu) i dopuszczalną masę całkowitą [...] kg. Dostosowano ją jednak do dyrektywy unijnej AF - pojazdu wielorakiego zastosowania (pole "22" raportu). W dniu [...] listopada 2009 r. pojazd otrzymał również n. homologację typu kategorii [...] (pojazd terenowy do przewozu towarów), a następnie został po raz pierwszy dopuszczony do ruchu drogowego w państwie członkowskim. Pojazd zarejestrowano jako terenowy do przewozu towarów do 3.5 tony. w kategorii homologacyjnej [...] z 5 miejscami siedzącymi, dopuszczalnej masie całkowitej 2.850 kg. masie własnej [...] kg i ładowności [...] kg. W dniu pierwszej rejestracji odpowiadał dyrektywie unijnej AF. tj. pojazd wielorakiego zastosowania (pole [...] – n. dowodu rejestracyjnego). Dopuszczalna prędkość maksymalna samochodu wynosiła 175 km/h (pole [....] N. rejestracja (dowód rejestracyjny [....]) była ważna przez jeden dzień. tj. do dnia [...] listopada 2009 r. W dniu [...] listopada 2009 r. pojazd marki T. został, w ramach umowy leasingu, wydany w Polsce leasingobiorcy PPHU [...] D. S. (protokół odbioru nr [...], specyfikacja przedmiotu leasingu). Według specyfikacji przedmiotu leasingu, stanowiącej załącznik do ww. protokołu odbioru wymieniony samochód został wyposażony w: zestaw [...]; centralny mechanizm różnicowy [...]; blokadę centralnego mechanizmu różnicowego; system wspomagający pokonywanie podjazdu [...]; system wspomagania zajazdu ze wzniesienia DAC: systemy [...]; przednie poduszki powietrzne; boczne poduszki powietrzne; podwójne kurtyny powietrzne; lampy przeciwmgielne; spryskiwacze reflektorów; koła z alufelgami w rozmiarze 17 cali; relingi dachowe; stopień boczny; kolo zapasowe montowane pod podłogą; roletę bagażnika; sterowanie radiem przy kierownicy; 2-strelbwą automatyczną klimatyzację; centralny zamek sterowany pilotem; elektrycznie podnoszone szyby przednie; elektrycznie regulowane, składane i podgrzewane lusterka; elektrycznie regulowań) odcinek lędźwiowy fotela kierowcy; pokryte skórą kierownica i mieszek dźwigni zmiany biegów; radio + 6CD; 9 głośników; komputer pokładowy; tempomat; bluetooth; napęd 4x4; centralny zamek; autoalarm: welurowa tapicerka; tempomat; kierownica wielofunkcyjna. Posiadał również homologację ciężarową. W dniu [...] grudnia 2009 r. pojazd poddano w Polsce badaniom technicznym, (zaświadczenie nr [...]) i skategoryzowano jako samochód ciężarowy van w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym z 5-miejscowym nadwoziem, dopuszczalną ładownością (przy masie całkowitej [...]kg i masie własnej [...] kg) wynoszącą [...] kg. W badaniu technicznym diagnosta odwołał się do europejskiej homologacji typu nr [...]. Podatnik dokonał pierwszej rejestracji spornego pojazdu na terytorium kraju w dniu [...] grudnia 2009 r. Pojazd zarejestrowano jako 5-miejscowy samochód ciężarowy van w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z tytułu dokonanej czynności przemieszczenia pojazdu marki T. z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (nabycia wewnątrzwspólnotowego) Podatnik nie złożył deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego do właściwego naczelnika urzędu celnego oraz nie dokonał zapłaty akcyzy na rachunek izby celnej. W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu wobec Podatnika postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki T. W dniu [...] czerwca 2014r. przeprowadzono oględziny spornego pojazdu. Decyzją nr. [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 27.570.00 zł. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki T., przyjmując zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób oraz datę przemieszczenia pojazdu [...] z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, [...] listopada 2009 r., wynikającą z wydania w tym dniu przedmiotowego pojazdu na terenie Polski leasingobiorcy – [...]. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy na skutek złożonego przez Podatnika odwołania od decyzji organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez NUC [...] w W. i dodatkowo uzupełnił je wskazując, że pojazdy marki T. to samochody terenowe marki T., produkowane w różnych wersjach od [...] roku (źródło: [...] Seria [...], do której zalicza się sporny pojazd, została zaprezentowana w [...] roku. Występuje w dwóch wersjach nadwoziowych, tj. długiej 5-miejscowej ([...]- takie oznaczenie ma sporny pojazd zgodnie z krajowym badaniem technicznym) i 7-miejscowej ([...]) oraz krótkiej trzydrzwiowej ([...]). Samochody te otrzymały elegancką i dość dynamiczną stylistykę. Ich budowa opiera się na ramie (o profilu zamkniętym). Rama została wzmocniona w stosunku do poprzedniego modelu, poprawiono także sposób mocowania nadwozia do ramy. Napęd przekazywany jest na tylne kola za pośrednictwem sztywnego mostu, prowadzonego na drążkach wzdłużnych, opartego na sprężynach śrubowych. Napęd stały zawsze na 4 koła. Zawieszenie przednie niezależne, dwa wahacze trójkątne, stabilizatory z przodu i z tyłu. W wersji długiej opcjonalnie można zamówić tylne zawieszenie pneumatyczne [...] ([...]), które pozwala na regulację wysokości nadwozia. System ten oferowany jest z amortyzatorami o zmiennej charakterystyce tłumienia.Pojazd zostały wyposażone w silniki benzynowe i diesla pojemności skokowej od [...] do [...] litra i mocy od [...] do [...] kM (wyjątkowo na rynek [...] dopuszczono [...] litrowy silnik diesla o mocy [...] kM). Wobec braku szczegółowych informacji na temat wyposażenia spornego samochodu w dniu zakończenia procesu produkcji Dyrektor Izby Celnej w W. posłużył się w celu ustalenia tego wyposażenia elektroniczną wersją katalogu [...] - wydawnictwo [...]. z o.o. – [...] (wydruk w aktach sprawy), gdzie wg indywidualnego numeru nadwozia (VIN) oraz indywidualnych parametrów (np. pojemność silnika, rodzaj paliwa, okres dostępności, wersja wyposażeniowa) istnieje możliwość wskazania specyfikacji wyposażenia pojazdów samochodowych, nadanego na etapie produkcji. Wskazał, że pojazd marki T. był 5-drzwiowym, 5-mięjscowym samochodem osobowym o nadwoziu typu kombi. Posiadał nadany na etapie produkcji wygląd i ogół cech co najmniej na poziomie: ABS: sześciu poduszek powietrznych; systemu wspomagania nagłego hamowania BA: blokady centralnego mechanizmu różnicowego: czujników odległości przy parkowaniu z przodu i tyłu: elektronicznego rozdziału siły hamowania EBD; elektrycznie podnoszonych szyb przód/tył; aluminiowych felg 17 cali: obszytych skórą kierownicy i drążka zmiany biegów: 2-strefowcj automatycznej klimatyzacji; komputera pokładowego; centralnego mechanizmu różnicowego [...]; lusterek bocznych ogrzewanych, regulowanych i składanych elektrycznie; osłony (rolety) przestrzeni bagażowej; pilota sterującego zamkiem centralnym: radiomagnetofonu: regulacji lędźwiowej fotela kierowcy; relingów dachowych; spryskiwaczy lamp przednich; systemu kontroli trakcji; świateł przeciwmgielnych: systemu stabilizacji toru jazdy VSC; zamka centralnego. Posiadał 3 litrowy silnik o mocy [...] kW ([...] kM). napęd przenoszony na obie osie (4x4) za pośrednictwem 6-biegowej manualnej skrzyni biegów. Organ podkreślił, że uzyskane w systemie [...] informacje odnośnie wyposażenia pojazdu, dotyczą wersji podstawowej (bazowej), tj. bez dodatkowego wyposażenia zamówionego przez nabywcę na etapie pierwszej sprzedaży (bez wyposażenia dealerskiego) oraz wyposażenia konkretnej wersji produkcyjnej. Wskazanie pełnego wyposażenia, tj. nadanego na etapie procesu produkcji i wyposażenia dealerskiego wymaga bowiem uzyskania informacji z oględzin pojazdu (wyposażenie dealerski jest niestandardowe) i wiedzy specjalnej w tym zakresie. Wyposażenie nadane na etapie produkcji ww. system generuje w oparciu o indywidualny numer nadwozia (VIN) po wskazaniu rodzaju i pojemności skokowej silnika oraz wersji wyposażeniowej i okresu dostępności Zestawiając informacje odnośnie ogólnego wyglądu i ogółu cech, wynikające z etapu produkcji, przebudowy w N. oraz z krajowego badania technicznego z dnia [...] grudnia 2009 r. organ wskazał , że sporny pojazd został wyprodukowany jako 5-miejscowy samochód terenowy, do przewozu osób (kategoria M1G).Przed rejestracją samochodu w N. (w dniu [...] listopada 2009 r.) dokonano jego przebudowy w stosunku do etapu produkcji. Skutkowała ona zmianą kategoryzacji w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym z samochodu osobowego na terenowy do przewozu towarów do 3.5 tony. Dokonana przebudowa nie spowodowała zmiany liczby miejsc siedzących nadanej na etapie produkcji, ani zmiany masy całkowitej. Po przebudowie siedzeń było pięć w dwóch rzędach (2+3), a masa całkowita nadal wynosiła [...] kg. Dokonana przebudowa nie obejmowała jednak elementów związanych z luksusem i komfortem podróży przewożonych osób. W protokole odbioru z dnia [...] listopada 2009 r. wymieniono bowiem luksusowe wyposażenie, którym nadal po przebudowie sporny pojazd dysponował. W zasadzie wyposażenie było w standardzie znacznie wyższym, niż to ustalone w oparciu o system [...]. W takiej konfiguracji, tj. z pięcioma miejscami siedzącymi, bogatym wyposażeniem, jako wielorakiego zastosowania, pojazd T. został w N. w dniu [...] listopada 2009 r. zarejestrowany na jeden dzień. Przeprowadzając w dniu [...] grudnia 2009 r. w Polsce badanie techniczne, uprawniony diagnosta potwierdził dane wynikające z n. dokumentów rejestracyjnych, a więc 5 miejsc siedzących i ładowność [...] kg. Oznacza to, że po przemieszczeniu do kraju pojazd nadal był luksusowo wyposażonym samochodem, a dla celów wynikających z przepisów o ruchu drogowym zmieniono jego kategoryzację. Z n. dokumentów rejestracyjnych nie wynika, czy przestrzeń towarowa oddzielona była od osobowej przegrodą. Nie mniej, uwzględniając krajowe przepisy odnośnie ruchu drogowego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W., tak była w spornym samochodzie zamontowana (przynajmniej w dacie przeprowadzonego badania). Krajowy diagnosta nadając pojazdowi T. kategoryzację samochodu ciężarowego w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, stwierdzić ją musiał. Organ podkreślił, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2014 r. oględzinach.Zgodnie z protokołem oględzin (i załączoną dokumentacją fotograficzną) pojazd T. posiadał dwubryłowe nadwozie (kombi) z czterema drzwiami bocznymi i tylną klapą. Nadwozie było całkowicie przeszklone. Posiadało relingi dachowe i dwie osie z alufelgami. Reflektory lamp przednich posiadały spryskiwacze. W drzwiach bocznych (przód/tył) stwierdzono elektrycznie podnoszone szyby. Dodatkowo szyby w tylnej części uchylane. Wnętrze pojazdu było wyłożone jednolitą welurową tapicerką. Nie posiadało przegrody oddzielającej przestrzeli do przewozu osób od przestrzeni towarowej. Stwierdzono pięć miejsc siedzących w dwóch rzędach. Siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa, zagłówki). Na suficie 3-punktowe górne oświetlenie i uchwyty dla pasażerów. Pojazd posiadał sześć poduszek powietrznych, klimatyzację, wielofunkcyjną kierownicę, automatyczną skrzynię biegów, podłokietnik pomiędzy przednimi siedzeniami, fabryczny radiomagnetofon z CD, popielniczki. Zgodnie z oświadczeniem leasingobiorcy – D. S. w samochodzie nie dokonano żadnych zmian po dacie odbioru ([...] listopada 2009r.). Tym samym organ uznał, że w dniu [...] listopada 2009r., tj. w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego, sporny pojazd był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a nie do przewozu towarów. Świadczy o tym opisany wyżej ogólny wygląd i ogół cech samochodu marki T. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że podstawą opodatkowania akcyzą nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego marki T., pojemność silnika [...]cm3, będzie kwota jaką podatnik obowiązany był zapłacić, wynikająca z przestawionego rachunku ( [...] euro), przeliczona wg średniego kursu waluty obcej - Tabela kursów NBP nr [...] z dnia [...] listopada 2009r.: [...] euro x 4,1288 zł = [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych). Kwota zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym - przy tak ustalonej podstawie opodatkowania, w niniejszej sprawie wynosi: [...] zł x 18,6% = [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych). M. Sp. z o. o. w W. zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1). przepisów prawa materialnego, tj.: art. 100 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie w sprawie; 2). przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U z 2014r., poz. 752 ze zm., dalej o.p.), poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę działania w sposób budzący zaufanie podatników, a także błędną i wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się z ustaleniami organu o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego pojazdu do przewozu osób. Podniosła, że pojazd w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia miał przeznaczenie do przewozu towarów. Zarzuciła, że ustalenia organu zostały oparte na dowodach, które stanowią o wyglądzie pojazdu w dacie jego wyprodukowania lub w dacie, gdy pojazd już znajdował się na terenie Polski, przy czym był po modernizacji, w wyniku której uzyskał cechy pojazdu osobowego. Podniosła nieprawidłową ocenę dowodów omówionych przez organ, a także brak uwzględnienia wskazanych przez nią Wiążących Informacji Taryfowych, wydanych dla innych podmiotów, stanowiących o poprawnej, zastosowanej przez nią klasyfikacji pojazdu dla celów zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przez organy administracyjne przepisach prawa. Wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy samochód marki T. , w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżąca był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 – jak twierdzą organy podatkowe, czy też był samochodem ciężarowym i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8704 – jak domaga się tego skarżąca. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji pojazdu w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) przesądza bowiem, czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Zdaniem skarżącej sprowadzony przez nią pojazd służył do transportu towarowego, o czym świadczą przedłożone przez niego dokumenty – dowody rejestracyjne pojazdu, zaświadczenie z badań technicznych. Organy podatkowe uznają natomiast, że zarówno konstrukcja pojazdu, jak i jego wyposażenie świadczą o tym, że jest to samochód osobowy, który powinien być zgodnie z Nomenklaturą Scaloną zakwalifikowany do pozycji 8703, a co za tym idzie, jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega podatkowi akcyzowemu. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów podatkowych. Przechodząc do wskazania podstaw argumentów przemawiających za podjętym przez Sąd rozstrzygnięciem wskazać należy, iż podstawę prawną sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym . Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem - według art. 102 ust. 1 ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 ustawy definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Z mocy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z ust. 2 wyżej powołanego przepisu ustawy o podatku akcyzowym, zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w ustawie o podatku akcyzowym. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe w powyższy sposób, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Z kolei w świetle wyjaśnień zawartych w notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej, klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone do przewozu osób niż do transportu towarów (poz. 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy: - obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych, - obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, - obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu, - brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów, - wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". W tym miejscu dodatkowo podnieść należy, że również we wskazaniach zawartych w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06 (Lex nr 337569), zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12 i inne powołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych). Należy podkreślić, że nie chodzi tutaj o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być przy tym poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy stosownie do postanowień art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4). Ustalenia te winny przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe dokonały omawianych ustaleń w sposób prawidłowy, zaś prowadzone w tym zakresie postępowanie nie narusza wskazanych przez skarżącego reguł postępowania administracyjnego. Zauważyć trzeba, iż w pierwszej kolejności orzekające organy zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu, w tym ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. Powyższe okoliczności, wskazujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu świadczą o jego osobowym charakterze, a więc o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Nie zmienia powyższego fakt, że przedmiotowy pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był przerobiony w określony sposób i w kraju pochodzenia w N. zarejestrowany został jako ciężarowy wypełniając wymagane dla potrzeb tej rejestracji warunki. Okoliczności tej organy nie podważają. Materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowy samochód marki T. jest samochodem osobowym. Został wyprodukowany jako samochód osobowy. Następnie w N. został przerobiony na samochód ciężarowy kat. [...]. Słusznie organ uznał, że dokonana zmiana nie odnosiła się do zmian cech konstrukcyjnych pojazdu, że w zasadzie uległa zmianie kategoryzacja pojazdu na potrzeby ruchu drogowego. W pojeździe nie zmieniono ani liczby dostępnych miejsc siedzących, ani wyposażenia pojazdu. Pojazd nadal był przystosowany do przewozu pięciu osób , a dokonana w N. przebudowa spowodowała jedynie zmianę kategoryzacji pojazdu w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, tj. z samochodu osobowego na ciężarowy. Ocena dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy została przez organy podatkowe dokonana w sposób prawidłowy, logiczny, poddający się kontroli Sadu. Wnioski wypływające z tej oceny uzasadniają przyjęcie twierdzenia, iż w dacie nabycie nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd posiadał cechy i wygląd świadczący o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób. Wskazać tez należy, że istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienialność. Producent już w fazie projektowania auta przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu. Wyposażając pojazd w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, miejsca montażu na etapie produkcji nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Gdyby tak nie było, wskazane wyżej elementy byłyby zbędne, a wyposażanie w nie pojazdu ekonomicznie nieuzasadnione. Oczywiście producent nie wyklucza wykorzystania samochodu w sposób odbiegający od jego zasadniczego przeznaczenia (np. do przewozu towarów) i dlatego umożliwia np. wymontowanie tylnej kanapy, zablokowanie mechanizmu otwierania szyb w drzwiach tylnych, zamontowanie kraty (przegrody) za siedzeniami przednimi czy montaż blaszanej podłogi. Zabiegi takie znajdują następnie swoje odzwierciedlenie w typie homologacji, co jednak nie wpływa na sposób klasyfikacji pojazdu wg kodu CN, który zdeterminowany jest cechami projektowymi, wskazującymi na przeznaczenie zasadnicze. Odwołanie się do cech projektowych ma swoje uzasadnienie w aspekcie trwałości klasyfikacji. Przyjmując inaczej, każda zmiana sposobu wykorzystania pojazdu powodowałaby zmianę klasyfikacji towarowej, co należy uznać za niepożądane. Oparcie klasyfikacji na innych podstawach, w przypadku samochodów na przepisach regulujących ruch drogowy, prowadziłoby do sytuacji, w której ten sam pojazd w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym mógłby być traktowany odmiennie, po zastosowaniu niewielkich zabiegów. Jeśli auto ma być głównie przeznaczone do przewozu ładunków, zbędne stają się okna w panelach bocznych, mechanizmy otwierania szyb w drzwiach tylnych, punkty mocowania tylnych kanap i pasów bezpieczeństwa, tapicerka sufitowa w przestrzeni ładunkowej czy też tapicerka drzwi tylnych profilowana w sposób zwiększający jej praktyczne wykorzystanie przez pasażerów tylnej kanapy. Tymczasem cechy zewnętrzne nabytego przez skarżącą samochodu, tj. karoseria jak w samochodzie osobowym, przeszklone drzwi; jak i jego cechy konstrukcyjne, tj. fakt, że został zbudowany, pierwotnie jako samochód osobowy, przeczą temu by mógł to być samochód ciężarowy w rozumieniu przepisów ustawy akcyzowej. Zasadne zatem jest stanowisko organów, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy. Natomiast zmiany umożliwiające zarejestrowanie tego pojazdu w N., a następnie w Polsce jako samochodu ciężarowego, nie wiązały się z żadnymi, istotnymi zmianami konstrukcyjnymi i nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Organy podatkowe właściwie dokonały zestawienia i porównania, stwierdzonych w toku postępowania podatkowego cech przedmiotowego pojazdu z cechami charakterystycznymi dla pojazdów klasyfikowanych do pozycji HS 8703 i pozycji HS 8704, co doprowadziło do prawidłowego uznania, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony raczej do przewozu osób aniżeli do przewozu towarów. Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty skarżącej sprowadzające się do polemiki z ustaleniami organu. Niezasadny jest też zarzut skarżącej o braku przeprowadzenia dowodu ze zgłoszonych przez nią Wiążących Informacji Taryfowych (WIT). Przede wszystkim wskazać należy, że złożenie wniosku dowodowego nie oznacza, iż Dyrektor Izby Celnej jest nim bezwzględnie związany. W odniesieniu do wniosku skarżącej organ prawidłowo wskazał, że przywołane przez nią Wiążące Informacje Taryfowe nie wpływają na ustalenia faktyczne w sprawie. Uzasadnił, że na gruncie ustawy o podatku akcyzowym, w dacie przemieszczenia spornego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, nie miały zastosowania regulacje art. 7b ustawy o podatku akcyzowym. Według wskazanego przepisu Wiążąca Informacja Taryfowa, o której mowa w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r.. str. 1. Ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2. t. 4. str. 307. ze zm., dalej WKC), ma odpowiednio zastosowanie w obrocie wyrobami akcyzowymi na terytorium kraju oraz w ich nabyciu wewnątrzwspólnotowym zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE E 253 z 11.10.1993 r.. str. 1. ze zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2. t. 6. str. 3, ze zm.). Został on wprowadzony na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 151. poz. 1013), ze skutkiem od dnia [...] września 2010 r. Konsekwentnie do stanów faktycznych, objętych sprawą Wiążąca Informacja Taryfowa nie ma znaczenia, bez względu dla kogo została wydana i czego dotyczy. Stanowi tak bowiem ustawa podatkowa. Nadto zaznaczył, że WIT od dnia [...] września 2010 r. stosuje się do wyrobów akcyzowych. Tymczasem samochody osobowe takimi, w myśl art. 1 ustawy o podatku akcyzowym nie są (są to jedynie wyroby opodatkowane akcyzą). Organ wskazał również, że stosownie do art. 12 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub wiążące informacje dotyczące pochodzenia. Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia (art. 12 ust. 2 WKC) zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Jednakże, według art. 12 ust. 3 WKC. osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że: w przypadku informacji taryfowej: towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji; w przypadku pochodzenia: dany towar i okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom op Przenosząc to na grunt sprawy organ uznał, że wskazane WIT-y nie zostały udzielone na wniosek skarżącej, a towary nimi objęte w żadnym względzie nie odpowiadają spornemu samochodowi osobowemu będącego przedmiotem klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej. Organ podniósł, przedmiotem WIT nr [...] jest samochód marki T. ale o zupełnie innej konstrukcji. Mianowicie posiadał on rozstaw osi [...] mm, co pozwalało na wygospodarowanie przestrzeni ładunkowej o długości [....] mm. Sporny pojazd T., co wynika z pierwotnego świadectwa homologacji z dnia [...] czerwca 2008 r. posiadał rozstaw osi [...] mm ([...]). Był więc samochodem zdecydowanie mniejszym. Odnośnie WIT nr [...], wydanego przez n. organy celne, organ wskazał, że dotyczy co prawda samochodu podobnego do spornego pojazdu (cztery drzwi boczne i klapa bagażnika, masa całkowita [...] kg), jednak pojazd ten posiadał ładowność [...] kg (sporny pojazd posiadał ładowność [...] kg). Nadto objęty powyższym WIT pojazd posiadał tylko dwa miejsca siedzące, za którymi zamontowano stałą przegrodę. Sporny pojazd był natomiast 5-miejscowy i co wykazano bez przegrody oddzielającej przestrzeń towarową od osobowej. Tym samym organ prawidłowo uznał, że wskazane WIT-y nie mają w sprawie znaczenie. Nie zobowiązują więc organów podatkowych w prowadzonym postępowaniu podatkowym do ich uwzględnienia. Powyższe ustalenie organu jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w przywołanym stanie prawnym oraz opisie towarów w przywołanych WIT-ach. W ocenie Sądu organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłowe zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji 8703 kodu CN. Sąd stwierdza, że organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne, aniżeli domagała się skarżąca, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, które mogły w sposób istotny wpływać na wynik postępowania podatkowego. Sąd zauważa, że z ugruntowanej linii orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że samochód posiadający takie cechy, jak pojazd nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą, jest samochodem osobowym, który należy zakwalifikować do pozycji taryfy celnej 8703. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że sporny samochód w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był i jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a w tej sytuacji podlega klasyfikacji do kodu CN 8703. Tym samym w sprawie nie zostały również naruszone przepisy ustawy akcyzowej mające zastosowanie w sprawie w zakresie obciążenia podatnika podatkiem akcyzowym. Z tych wszystkich względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.