V SA/Wa 3242/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S.-B. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi F. U. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. S.-B. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych), podwyższonej o kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) z 4 września 2015 r. zwolniono skarżącego F. U. od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego radcę prawnego. Pismem z 7 października 2015 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego A.S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Wyrokiem z 13 kwietnia 2016 r. WSA w Warszawie oddalił skargę F. U. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W związku ze złożonym na rozprawie wnioskiem pełnomocnika skarżącego - r. pr. A. S. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy WSA w Warszawie przyznał ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ww. pełnomocnika kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym tytułem wynagrodzenia 240 zł, a tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. Pismem z 8 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu zawiadomiła Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2016 r. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczyła, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości ani w części. Do ww. pisma załączyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie nadania przedmiotowej opinii przesyłką poleconą do skarżącego. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji zostało zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2016 r. oddalającym skargę, a więc po dniu 1 stycznia 2016 r. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu za pomoc prawną udzieloną z urzędu podlega rozpoznaniu na gruncie dotychczasowych przepisów, tj. ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm. (dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł; 2) w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Niniejsza sprawa mieści się w kategorii tych innych spraw, o których mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Ustanowiona z urzędu radca prawny A. S. reprezentowała skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarówno w pierwszej instancji przed WSA w Warszawie, jak i w ramach drugiej instancji sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wynagrodzenie r. pr. A. S.za reprezentowanie skarżącego w drugiej instancji wynosi 120 zł, przy czym zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę 27,60 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.