V SA/Wa 3247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako: Spółka/Skarżąca) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, iż kapitał własny Skarżącej nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości Spółki, natomiast sama tylko utrata płynności finansowej w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w ocenie Skarżącej z uwagi na coraz bardziej powszechne i jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach wysoce prawdopodobne jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Opisując sytuację finansową Skarżącej podano również, iż w roku 2014 Spółka poniosła stratę w wysokości 449 827,15 zł. Na dzień [...].12.2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 10 920 054,73 zł, koszty działalności operacyjnej wyniosły 11 519 648,66 zł, natomiast łączna strata ze sprzedaży 599 593,93 zł. Z kolei łączna strata z działalności operacyjnej wyniosła 443 739,33 zł, a łączna strata z działalności gospodarczej 449 827,15 zł. Zdaniem Skarżącej powyższe zestawienia finansowe świadczą o jej niestabilnej sytuacji finansowej. Ponadto w kolejnych latach notuje ona coraz większe straty, a więc wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Do wniosku załączono bilans oraz rachunek zysków i strat Spółki za okres od [...].01.2014 r. do [...].12.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 art. 61 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wyjaśnienia wymaga, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, przy czym nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w powyższym przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, należy przychylić się do argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zaznaczyć, że wykonanie tej decyzji może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd zwraca uwagę, że pełnomocnik Spółki w sposób przejrzysty i rzetelny przedstawił jej sytuację ekonomiczną oraz zagrożenia mogące w stosunku do niej zaistnieć w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zawarte we wniosku oświadczenia znajdują odzwierciedlenie w nadesłanych bilansie oraz rachunku zysków i strat. Biorąc pod uwagę udokumentowane straty Skarżącej, wysokość nałożonej kary (12 000 zł) oraz fakt wydania wobec Spółki co najmniej kilku innych decyzji nakładających kary finansowe, Sąd uznał argumentację strony dotyczącą groźby utraty płynności finansowej, co z kolei skutkować może upadłością tego podmiotu. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, dostępne w CBOSA). Na marginesie zaznaczyć należy, że przedstawione w uzasadnieniu wniosku twierdzenia dotyczące prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogły być rozważane przez Sąd na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Rozważanie takie stanowiłoby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji