V SA/Wa 326/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek postanawia oddalić wniosek; Postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. F. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] grudnia 2008r. nr [...], z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie Skarżąca odebrała w dniu 19 maja 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k 39 akt sądowych). Pismem z dnia 25 maja 2009 r. uzupełnionym pismem z dnia 3 czerwca 2009r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że przyczyną uchybienia terminu była jej choroba. Do wniosku załączyła orzeczenie lekarskie "o niezdolności do samodzielnej egzystencji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek odpowiada wymaganiom formalnym, został też złożony z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (...). Strona więc musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Należy stwierdzić, że Skarżąca nie wykazała takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z treści zaświadczenia lekarskiego załączonego do wniosku wynika, iż badaną A. F. uznano za niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym ([...]), natomiast nie stwierdzono niezdolności badanej do samodzielnej egzystencji. A zatem zaświadczenie i choroba, na którą powołuje się Skarżąca we wniosku wskazują jedynie na niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i nie mogą uwiarygodnić braku winy Skarżącej przy uchybieniu terminu do wniesienia skargi, tym bardziej, że - jak wynika z akt sprawy - we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z dwoma synami. Konkluzja ta uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.