V SA/Wa 329/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 29 marca 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 29 marca 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Zarządzeniem z 29 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o zwolnienie od wpisu ponad kwotę 500 zł. Powodem powyższego rozstrzygnięcia było złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym formularzu "PPPr". W skierowanym do Sądu sprzeciwie strona skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego. Podniosła, że nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej co oznacza, że nie uzyskuje żadnych przychodów. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, referendarz sądowy nie wziął pod uwagę obszernej dokumentacji złożonej w przedmiotowej sprawie, a dla oceny wniosku bez znaczenia jest okoliczność złożenia przez Spółkę wniosku na nieaktualnym druku. Do sprzeciwu załączono wypełniony formularz "PPPr". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 256 § 1 p.p.s.a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: wzór i sposób udostępniania urzędowego formularza, o którym mowa w art. 252 § 2, odpowiadającego wymaganiom przewidzianym dla pism strony, szczególnym wymaganiom postępowania o przyznaniu prawa pomocy, zawierającego niezbędne pouczenie co do sposobu jego wypełnienia i skutków niedostosowania się do określonych wymagań oraz klauzulę, o której mowa w art. 252 § 1a (oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia). W dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada Ministrów, na podstawie ustawowego upoważnienia, wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Przedmiotowe rozporządzenie weszło w życie z dniem 29 sierpnia 2015 r. i od tej daty ustalonym wzorem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób prawnych jest wzór określony w załączniku 2 do powołanego wyżej rozporządzenia. Taki formularz został przesłany pełnomocnikowi skarżącej spółki jako załącznik do pisma z 22 lutego 2017 r., w którym pełnomocnik został poinformowany, że formularz ten należy wypełnić oraz odesłać do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Pomimo tego pełnomocnik strony skarżącej odesłał formularz "PPPr" według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2003 r. nr 227, poz. 2245), który nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, wobec przesłania nieaktualnego formularza wniosku "PPPr" Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., postanowił utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie wyjaśnić należy, że złożony aktualny formularz "PPPr" dołączony do sprzeciwu, będzie podlegał rozpoznaniu przez referendarza sądowego, co wynika z powołanego art. 252 § 2 p.p.s.a.