V SA/Wa 329/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Dyrektora [....] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej jako: "Dyrektor OR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej jako: "Kierownik BP" lub "organ I instancji") z [...] września 2018 r. nr [...] odmawiającą przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: [...] czerwca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, w którym wnioskowała o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności ekologicznej PROW 2014 - 2020. Decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Kierownik BP odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ I instancji przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa krajowego i unijnego. W oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym danych dotyczących spółek powiązanych osobowo ze skarżącą (J. sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z o.o.), które również występowały z wnioskami o płatności, stwierdził, że gdyby działki wskazane we wniosku zostały zadeklarowane przez jednego producenta, to płatność redystrybucyjna zostałaby wypłacona tylko, raz tj. do powierzchni 27 ha. Tymczasem zgłaszając płatność obszarową dla czterech podmiotów, K. D. (ówczesny prezes zarządu oraz wspólnik skarżącej oraz wskazanych spółek) oraz R. F. (wspólnik skarżącej oraz wskazanych spółek) zyskali płatność redystrybucyjną jeszcze trzykrotnie. Odwołując się do treści art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, organ wskazał, że K. D. oraz R. F. jako udziałowcy wskazanych spółek otrzymali również wyższą płatność do zwierząt. Łącznie we wszystkich spółkach zadeklarowano 84 krowy i 32 sztuki bydła, przy czym zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami w 2016 r. występowało ograniczenie ilościowe 30 sztuk zgłoszonych zwierząt do płatności. Kierownik BP stwierdził, że wskazane podmioty powiązane są ze sobą osobowo – poprzez K. D. oraz R. F., którzy we wszystkich wskazanych spółkach pełnią funkcję umożliwiającą sprawowanie kontroli nad tymi podmiotami – wspólnika, prezesa zarządu. W ocenie organu I instancji powoduje to, że mimo pozornej odrębności podmiotów, działalność rolnicza prowadzona jest de facto przez te same osoby. Ponadto organ I instancji zauważył, że skarżąca, jako adres siedziby i korespondencyjny podaje ul. [...] W., będący jednocześnie adresem siedziby i korespondencyjnym pozostałych spółek: J. sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z o.o. Następnie wskazał, że strona, jako przedmiot działalności przeważającej, tak jak pozostałe spółki zgodnie z klasyfikacją PK. wskazuje działalność gospodarczą 01.42.Z uprawy rolne, chów i hodowla zwierząt, łowiectwo, włączając działalność usługową. Dodał, że wszystkie spółki zostały wpisane do rejestru ewidencji producentów [...] marca 2011 r. jako oddzielni producenci, a od 2015 r. rozpoczęły działalność w zakresie hodowli bydła. Organ I instancji podkreślił, że żadna ze spółek nie posiada własnych urządzeń i maszyn rolniczych, natomiast usługi rolnicze dla spółek wykonywane są jedynie na zlecenie K. D. i wykonywane przez A. Ł. - jego własnymi maszynami i urządzaniami rolniczymi oraz przez A. S. Dodał, że z informacji wynikających z protokołów z przesłuchania w charakterze świadka A. Ł. wynika, że zwierzęta wszystkich spółek przetrzymywane są wspólnie w jednym budynku, na jednej działce. Ponadto zwierzęta należące do każdej ze spółek wypasane są również na gruntach pozostałych spółek. Zwierzęta przetrzymywane są wspólnie i karmione są paszą zebraną z gruntów wszystkich spółek, zmagazynowaną w jednym miejscu. Kierownik BP w konsekwencji podniósł, że w tym stanie rzeczy oraz mając na uwadze wskazane przepisami powierzchniowe progi modulacyjne, zawiązywanie spółek kapitałowych i dzielenie łącznie posiadanego areału na mniejsze gospodarstwa nie może zostać uznane za działanie pozostające w zgodzie z celem i sensem przepisów regulujących wspieranie rolników, skoro podmioty te nie wykazują faktycznej odrębności, a jedynie odrębność pozorną w kwestiach dotyczących prowadzonej działalności rolniczej. W ocenie organu I instancji, uwzględniając definicję rolnika oraz gospodarstwa skarżącą oraz pozostałe spółki powiązane osobowo i zarządzane przez tą samą osobę, należało uznać za jedno gospodarstwo prowadzone przez K. D.. Mając zatem na uwadze strukturę i powiązanie organizacyjne poszczególnych podmiotów, sposób prowadzenia działalności rolniczej (grunty z dala od siedzib spółek, działalność wykonywana de facto tą samą osobę), zdaniem Kierownika BP, należało uznać, że poszczególne podmioty występujące w 2016 r. o płatności zostały utworzone jedynie w celu uzyskania środków z Unii Europejskiej w ramach płatności bezpośrednich. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że przy tak stworzonej strukturze własnościowej czterech podmiotów, nie jest możliwa ich odrębność gospodarcza. Podkreślił, że zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy unijnych, jednakże ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej, tj. prowadzenia przez wszystkie podmioty tego samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, stanowi sztuczne działanie w celu obejścia przepisów prawa. Dodał, że K. D. , jako prezes i reprezentant wszystkich spółek załatwiał wszystkie sprawy prowadzone dla strony niniejszego postępowania w roku 2016. W następstwie poczynionych ustaleń organ I instancji uznał, że powyższe działanie wyczerpało przesłanki art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 549, dalej jako: "rozporządzenie nr "1306/2013"), zgodnie z którym bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Pismem z [...] października 2018 r. strona wniosła odwołanie od decyzji Kierownika BP, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o przyznaniu płatności ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] grudnia 2018r. nr [...] Dyrektor OR utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP odmawiającą stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia Kierownika BP w zakresie: - powiązań osobowych skarżącej oraz spółek: J.sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z o.o. (poprzez osoby K. D. oraz R. D.), - wspólnego adresu siedziby spółek, - jednakowego przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej ww. podmiotów, - faktu jednoczesnego wpisania spółek do rejestru ewidencji producentów ([...] marca 2011 r.) i rozpoczęcia od 2015 r. działalności w zakresie hodowli bydła, - przetrzymywania wszystkich zwierząt wskazanych spółek wspólnie, w jednym budynku, na jednej działce, karmienia ich paszą zebraną z gruntów wszystkich spółek, zmagazynowaną w jednym miejscu oraz faktu zajmowania się hodowlą tych zwierząt przez osoby trzecie, - braku posiadania przez spółki własnych urządzeń i maszyn rolniczych oraz zlecenia usług rolniczych przez K. D. A. Ł. i A. S. W ocenie organu II instancji zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy unijnych, jednakże ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej, a także prowadzenia przez wszystkie podmioty tego samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, korzystając ze wspólnego zaplecza, parku maszynowego wskazuje, iż skarżąca, znajdując się w grupie osób fizycznych lub prawnych zawiązanych przez K. D. prowadzącego jedno, spójne gospodarstwo, nie była w roku 2016 producentem rolnym prowadzącym (posiadającym) gospodarstwo rolne. Zdaniem organu II instancji w okolicznościach sprawy przyznanie pomocy skarżącej byłoby sprzeczne z celami wsparcia, gdyż w celach wsparcia bezpośredniego nie mieści się przyznawanie płatności beneficjentom, którzy, tak jak skarżąca, w rzeczywistości nie prowadzą działalności rolniczej. Kwota przyznanych dopłat stanowiłaby dla nich nienależną korzyść sprzeczną z celami systemu. Organ II instancji wyjaśnił, materiał dowodowy w sprawie świadczy o tym, że gospodarstwo skarżącej oraz spółek powiązanych osobowo jest w istocie jednym gospodarstwem rolnym prowadzonym przez jedną osobę – K. D., zarządzanym przez niego, w którym on jest główną osobą decyzyjną. Dodał, że wyodrębnienie innych podmiotów z jednego gospodarstwa rolnego, może jedynie świadczyć o sztucznym stworzeniu warunków do uzyskania wyższych płatności z UE. Organ odwoławczy zaakcentował, że skarżąca sama nie prowadziła działalności rolniczej, korzystała z usług A. Ł. i jego zaplecza maszynowego oraz przetrzymywała wspólnie z nim zwierzęta gospodarskie łącznie ze zwierzętami pozostałych spółek. Nie wykazała, przy tym, czy to na jej ryzyko i rachunek były prowadzone prace rolne. Nie może być zatem mowy w takiej sytuacji o zwiększeniu wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, czy zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie na terenie, który skarżąca wskazała we wniosku o przyznanie kwestionowanej płatności. Co istotne, nieruchomości położone są na terenach bardzo odległych od siedziby spółki, od miejsca zamieszkania wspólników. Dyrektor OR wskazał następnie, że sposób działania K. D., miał na celu ominięcie przepisów modulacyjnych, a spółka została utworzona "sztucznie", tylko w celu otrzymania wyższych dotacji z UE. Wskazał również, że zgromadzony materiał dowodowy (w tym okazany przez stronę) w zakresie sposobu prowadzenia działalności rolniczej świadczy o tym, że analizowane podmioty mają wspólne źródło decyzyjne i nie przejawiają odrębności w kluczowych aspektach dotyczących prowadzenia działalności rolniczej. Jeśli nawet uznać, że poszczególne osoby, rzeczywiście użytkują konkretne, deklarowane do płatności grunty, to jednak w tym przypadku za rolnika prowadzącego gospodarstwo należałoby uznać całą grupę zgłaszającą w roku 2016 wnioski odrębne, tj. skarżącą oraz J. sp. z o.o., S.sp. z o.o., R. sp. z o.o., bowiem jako gospodarstwo uznaje się wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez tego rolnika na terytorium danego kraju, niezależnie od formy prowadzonej działalności. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez spółkę w odwołaniu organ II instancji wskazał, że dla prowadzonego postępowania nie ma znaczenia, że spółka płaci odrębnie podatki, tym bardziej, że strona sama wskazała w odwołaniu, że na początkowym etapie prowadzenia działalności rolniczej, za powstaniem czterech odrębnych gospodarstw, przemawiała możliwość uzyskania zwolnienia od podatku rolnego. Strona przyznała, że była zainteresowana uzyskaniem tego zwolnienia, które obejmuje grunty przeznaczone na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub powiększenie już istniejącego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha. Ta okoliczność, zdaniem organu odwoławczego, również wskazuje na fikcyjny podział gospodarstwa należącego do K. D. Zdaniem Dyrektora OR również argumenty dotyczące utworzenia w roku 2010 czterech odrębnych gospodarstw w związku z koniecznością zaciągnięcia kredytów bankowych na zakup gruntów świadczą o tym, że jest to jedno gospodarstwo, które zostało podzielone w celu uzyskania kredytu. Odnosząc się ponadto do kwestii zmiany zobowiązania przez stronę i konieczności dostosowania się do nowych warunków wynikających z obowiązujących przepisów organ II instancji zauważył, że strona miała możliwość kontynuowania zobowiązania podjętego w roku 2012, zaś rzeczywistym zamiarem i celem, jaki przyświecał K. owi D. emu za zmianą podjętego zobowiązania, nie była okoliczność spełnienia wymogów narzuconych przepisami prawa, a jedynie uzyskanie wyższych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem każda ze spółek, posiadając zarejestrowane zwierzęta, mogła wnioskować o przyznanie płatności do bydła lub płatności do krów, co dało możliwość uzyskania dodatkowych płatności. Dyrektor OR wskazał w konsekwencji, że strona nie udowodniła, że spełnia warunki do przyznania przedmiotowych płatności, bowiem nie wykazała, iż prowadzi odrębne, od K. D. oraz pozostałych spółek z nim powiązanych, gospodarstwo rolne, zaś złożone w toku postępowania administracyjnego dokumenty nie potwierdzają argumentów spółki. Dodał, że strona nie wykazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo rolne, że działalność spółki zapewnia również nowe miejsca pracy dla okolicznej ludności, co można byłoby uznać, że cel wsparcia rolnictwa został spełniony. W ocenie organu odwoławczego skarżąca oprócz swoich twierdzeń, nie przedstawia żadnego wiarygodnego dowodu, który mógłby zaprzeczyć ustaleniom dokonanym przez organy ARiMR. Zdaniem Dyrektora OR, w toku postępowania, udowodniono skarżącej, że w sprawie doszło do sztucznego stworzenia warunków do uzyskania pomocy, natomiast to na stronie ciążył obowiązek wykazania, że jednak spełnia przesłanki do przyznania płatności, wykazania, że wbrew twierdzeniom organu, spełnia definicję rolnika i nie stworzyła takich warunków, czego skutecznie nie uczyniła. Pismem z [...] stycznia 2019 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną decyzję Dyrektora OR, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organowi II instancji strona zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego: − art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1312) - dalej jako: "ustawa o płatnościach bezpośrednich", poprzez uznanie, że spółka nie spełniła warunków określonych w ustawie do przyznania płatności wobec ustalenia, że wnioskująca skarżąca nie jest rolnikiem i nie posiada legitymacji do wystąpienia w charakterze rolnika uprawnionego do przyznania płatności, przy przyjęciu, że jest nim wspólnik spółki K. D. ; − art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, poprzez uznanie, że spółka lub jej wspólnicy stworzyli sztuczne warunki dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego oraz, że korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów wsparcia, o które wnioskowała spółka; − art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 312 z 23 grudnia 1995 r., s. 1) - dalej jako: "rozporządzenie nr 2988/95, w związku z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28 stycznia 2011 r., s. 8) - dalej jako "rozporządzenie nr 65/2011", poprzez uznanie, że spółka lub jej wspólnicy stworzyli sztuczne warunki dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego oraz, że korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów wsparcia, o które wnioskowała spółka; − art. 11 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 608,) - dalej jako: "rozporządzenie nr 1307/2013"; poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wnioskodawcy nie zapewnia się korzyści polegającej na uniknięciu zmniejszenia płatności, stwierdzenie, że spółki lub ich wspólnicy w sztuczny sposób stworzyli - po dniu [...] października 2011 r. warunki, które pozwalają im uniknąć skutków wynikających z przepisów dotyczących degresywności dopłat, podczas gdy z ustaleń stanu faktycznego wynika, że wspólnicy powołali cztery spółki w roku 2010 r., a łączna wartość wnioskowanych w 2015 roku dopłat nie przekracza 150.000 EUR; II. Naruszenie prawa procesowego: − naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej jako: "kpa", przez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że spółka lub jej wspólnicy stworzyli sztuczne warunki dla uzyskania korzyści oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć znaczenie dla przyznania płatności, pominięcie dowodów wskazanych przez stronę świadczących o odrębnym prowadzeniu gospodarstwa rolnego, tj. posiadaniu przez stronę zabudowań gospodarczych na własnych gruntach oraz dokonywania zakupu paliwa na potrzeby prowadzonego gospodarstwa, pominięcie okoliczności świadczących o realizacji przez spółkę celów, dla których płatności są przyznawane, a także błędne ustalenia w zakresie prowadzonych przez spółkę w latach 2013 - 2015 programów rolno środowiskowych/ekologicznych. Uzasadniając postawione organowi zarzuty strona wskazała m.in., że J. sp. z o.o., R. sp. z.o.o, K. sp. z o.o. i S. sp. z o.o. są niezależnymi od siebie podmiotami: każda ze spółek samodzielnie zarządza swoimi działkami - wykonuje prawo własności we wszystkich atrybutach, tj. do ich posiadania, używania i pobierania pożytków, a także do swobodnego rozporządzania nimi. Każda spółka odrębnie i niezależnie od pozostałych spółek zarządza swoimi gruntami, dokupuje grunty, podejmuje decyzje biznesowe, rozlicza się z kontrahentami, płaci podatki, zakupuje paliwo do maszyn rolniczych. Pomiędzy spółkami, poza osobami wspólników i prezesa zarządu w 2016 roku nie było żadnych powiązań finansowych. Spółki nie zlecają sobie wzajemnie żadnych prac w swoich gospodarstwach, nie pożyczają środków finansowych, nie zachodzą pomiędzy nimi żadne inne, poza wyżej wspomnianymi, powiązania kapitałowe. Każda z nich ma osobny rachunek bankowy i prowadzi odrębną księgowość. Okoliczności odrębnego prowadzenia gospodarstw rolnych zostały potwierdzone w zeznaniach świadka A. Ł. w dniu [...] czerwca 2017 r. Działania dotyczące działek stanowiących własność spółek nie dotyczyły nigdy "sztucznego" podziału większych działek ewidencyjnych. Grunty stanowiące własność spółek nie stanowiły wcześniej współwłasności małżonków K. D. i R. D.. Spółki nie tworzyły między sobą żadnych umów wzajemnych, które miałyby na celu przekazywanie gruntów między sobą, nie było żadnych okoliczności faktycznych, które miałyby świadczyć o sztucznym podziale gospodarstwa oraz o subiektywnych przesłankach osoby zarządzającej spółkami do uzyskania preferencyjnych korzyści finansowych. Strona podkreśliła, że u podstaw utworzenia w 2010 roku czterech odrębnych gospodarstw rolnych legły względy organizacyjne związane głównie z dostępnością kredytu bankowego na zakup gruntów gospodarstwa. Dodała, że spółki powstały w 2010 r. i jako realnie nowe podmioty, nie miały w 2011 r. dużej zdolności kredytowej. Oferowane ówcześnie przez banki kredyty, przy tak dużym areale obejmującym ponad 300 ha, były dla jednego podmiotu niedostępne. Ponadto strona wskazała, że dodatkowym argumentem, na początkowym etapie prowadzenia działalności rolniczej, za powstaniem czterech odrębnych gospodarstw, przemawiała możliwość uzyskania zwolnienia od podatku rolnego. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie obecnej jak i w dniu nabycia gospodarstwa, zwalnia się z podatku rolnego grunty przeznaczone na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub powiększenie już istniejącego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha. Z uwagi na początkowe wysokie koszty działalności każda ze spółek, była zatem w oczywisty sposób zainteresowana uzyskaniem tego zwolnienia. Zdaniem spółki wskazane okoliczności wskazują na rzeczywisty zamiar i cel, jaki przyświecał wspólnikom za powstaniem czterech odrębnych gospodarstw. W dacie powstawania spółek, tj. w 2010 roku i pierwszych czynności związanych z nabyciem gruntów przez poszczególne spółki, modulacja przyznawanych płatności nie miała jeszcze zastosowania, w tym zatem zakresie stwierdzenie zamiaru obejścia przepisów dotyczących otrzymania dopłat poprzez stwarzanie sztucznych warunków, tj. rzekomy sztuczny podział gospodarstwa rolnego na cztery części strona uznała za całkowicie niezasadne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Sąd uznał, że zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia treści przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i oceny materiału dowodowego, określonych w pkt II skargi, co nakazywało uchylenie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy wskazać, że możliwość zastosowania treści art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, jak również art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Euratom) w związku z uznaniem, że spółka lub jej wspólnicy sztucznie stworzyli warunki dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego oraz, że korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów wsparcia, o które wnioskowała spółka, co skutkuje odmową ich przyznania, istnieje jedynie wówczas, gdy bez wątpienia w okolicznościach faktycznych sprawy organ wykaże, że do stworzenia sztucznych warunków przez zainteresowany podmiot doszło. Zdaniem Sądu pomimo tego, że organ odwołał się do okoliczności, które co do zasady mogłyby świadczyć o sztucznym stworzeniu warunków do uzyskania pomocy w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia – w rozpoznawanej sprawie na jej obecnym etapie brak jest wystarczających podstaw, do jednoznacznego uznania, że takie warunki zostały sztucznie stworzone. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że organ – kwestionując fakt, że skarżąca jest producentem rolnym, który może złożyć wniosek o dopłaty i ubiegać się o nie – sam do końca nie jest pewien, komu służy ten przymiot. Dokonując bowiem rozważań w zakresie posiadania gruntów, zwierząt, podejmowania wiążących decyzji co do działalności grupy i przyjmując, że skarżąca i trzy inne podmioty działają w ramach jednego, dużego gospodarstwa rolnego z jednej strony wskazuje, że prowadzone są one przez K. D., z drugiej zaś strony uznaje, że nawet gdyby uznać, że poszczególne osoby (zapewne w znaczeniu osób prawnych), rzeczywiście użytkują konkretne, deklarowane do płatności grunty, to jednak w tym przypadku za rolnika prowadzącego gospodarstwo należałoby uznać całą grupę zgłaszającą w roku 2016 wnioski odrębne czyli skarżącą oraz spółki J. sp. z o.o., R. sp. z o.o. oraz S.sp. z o.o. Niezależnie od tego organ – uznając, że powstanie w 2010 r. czterech producentów w miejsce jednego organizmu gospodarczego, zostało ewidentnie dokonane w celu ominięcia przepisów modulacyjnych dotyczących możliwych płatności, zatem skarżąca i pozostałe 3 spółki sztucznie wykreowały okoliczności, które miały służyć wskazaniu ich odrębności, celem uzyskiwania określonych korzyści finansowych związanych z pobieraniem płatności – zakwestionował powody powstania grup wskazywane przez stronę. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że skarżąca konsekwentnie podnosiła, że małżonkowie [...] nigdy nie byli przed 2010 r. (rok utworzenia spółek) współposiadaczami ani współwłaścicielami gospodarstwa rolnego, na gruntach którego powstała skarżąca i pozostałe spółki, w związku z czym nie dokonali jego podziału. Ponadto wskazywała, że gospodarstwo rolne, którego grunty kupili w 2010 r. od świadka A. Ł. (powiększając następnie ich areały poprzez dokupowanie dodatkowych gruntów w późniejszych latach), a które stanowiło przedmiot jego własności oraz dzierżawy, nie tworzyło jednej całości. Skarżąca twierdziła, że ze względu na jego wielkość – około 300 ha gospodarstwo to było częściowo poddzierżawione A. S. przez A. Ł.. Fakt, że ten podział gospodarstwa został podtrzymany poprzez utworzenie na wspomnianych gruntach czterech spółek, wynikał z zamiaru uzyskania kredytów bankowych oraz z chęci uzyskania zwolnienia od podatku rolnego, z uiszczania którego zwolnione były gospodarstwa o obszarze poniżej 100 ha. W sytuacji, w której organ po kilku latach przyznawania skarżącej płatności obszarowych i płatności rolnośrodowiskowej, kwestionując w 2016 r. fakt, że jest ona samodzielnym producentem rolnym, spełniającym jedynie w sposób formalny, obowiązujące w tym zakresie wymogi, a więc wskazując na sztuczne stworzenie przez skarżącą warunków w celu uzyskania dopłat, miał obowiązek wykazać, że taki zamiar przyświecał skarżącej i pozostałym spółkom w tym właśnie czasie. Organ powinien zatem – odwołując się do ówcześnie obowiązujących przepisów prawa w zakresie rzeczywiście wnioskowanych przez skarżącą płatności – wskazać, w odniesieniu do jakich płatności fakt istnienia czterech spółek miał znaczenie i może świadczyć, że skarżąca i pozostałe spółki chciały ominąć kwestie związane z modulacją i degresywnością składek. Istotne jest jednocześnie wskazanie, że Sąd podziela stanowisko organu, że w sytuacji, w której w odniesieniu do płatności, o jakie występowała strona, obowiązywały stawki degresywne, fakt, że nie obowiązywały one w odniesieniu do płatności bezpośrednich, nie ma znaczenia dla obowiązku organu odmówienia przyznania stronie również płatności bezpośrednich. Powinność organu wykazania sztucznego stworzenia przez stronę warunków do uzyskania pomocy wynika bowiem z tego, że organ dokonując tego rodzaju oceny w konkretnych okolicznościach sprawy, jest zobowiązany wykazać, na co sam wskazał w zaskarżonej decyzji, że doszło do łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Na konieczność łącznego wykazania istnienia przesłanki obiektywnej i subiektywnej wskazywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. akt C 434/12 ze skargi S. W wyroku tym TSUE dokonał wykładni pojęcia "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności" i wyraził pogląd, że artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu (subiektywnego) do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości wniosek o płatność nie może zostać oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku. W związku z przywołanym wyrokiem TSUE należy wskazać, że jakkolwiek odnosił się on do treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to jednak ze względu na zbieżność z treścią art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 pozostaje on w dalszym ciągu aktualny oraz ma pełne zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Tak więc mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy i mając na uwadze przedstawiony wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości Sąd stwierdza, że organ nie wykazał w sposób niewątpliwy, aby w sprawie zaistniały łącznie obydwie przesłanki niezbędne do stwierdzenia zaistnienia sztucznych warunków. Wątpliwości budzi w tym przypadku w szczególności fakt ziszczenia się elementu subiektywnego, mającego polegać na tym, że skarżąca spółka oraz trzy pozostałe spółki powstały wyłącznie po to, ażeby uzyskać korzyść sprzeczną z celami systemu wsparcia. Rozważając przedmiotową kwestię należy wskazać, że organ – kwestionując płatności dla skarżącej za 2016 r. w związku ze stworzeniem przez nią sztucznych warunków – powiązał to z ominięciem prawa związanego z modulacją płatności m.in. ONW i ekologicznej. Organ uzyskiwanie płatności wyższej niż należna w odniesieniu do płatności ONW upatrywał w fakcie, że w odniesieniu do pomocy z tego tytułu do powierzchni powyżej 75 ha nie przyznaje się płatności w ogóle. Organ wskazywał także, że istnienie czterech producentów rolnych w miejsce jednego powoduje, że spółki, w tym skarżąca, omija ograniczenia wynikające z treści art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ponieważ płatność dodatkowa (redystrybucyjna), o której mowa w art. 14 ustawy, przysługuje łącznie do 25 ha, zaś płatność do bydła, o której mowa w art. 16 ww. ustawy, przysługuje maksymalnie do 30 sztuk bydła. W tym stanie rzeczy jest oczywiste, że jeśli każda spółka ma prawo do płatności dodatkowej i do płatności do bydła otrzymują one pomoc przewyższającą maksymalne wielkości płatności. Biorąc pod uwagę wskazaną argumentację organu i zgadzając się z nim, że obowiązujące przepisy prawa ograniczają w przypadku niektórych płatności wysokość płatności, co powoduje, że wielość utworzonych podmiotów w miejsce jednego pozwala na uzyskanie zwiększonych kwot płatności, należy jednak ponownie podkreślić, że organ ma obowiązek bezsprzecznie wykazać, że u podstaw powstania określonych podmiotów, w tym wypadku skarżącej i pozostałych spółek, legła wyłącznie chęć otrzymywania nienależnych płatności. Sąd zauważa w związku z tym, że jeśli chodzi o płatność ONW, to w odniesieniu do 2016 r., rozważania organu są czysto teoretyczne, ponieważ – jak wynika z akt administracyjnych – skarżąca (a także 3 pozostałe podmioty) nie złożyła w tym zakresie wniosku. Nadto na rozprawie 18 kwietnia 2019 r. (patrz protokół rozprawy dotyczący spółki J. ) pełnomocnik skarżącej oświadczył, że żadna ze spółek w tym skarżąca, nie ubiegała się od czasu zarejestrowania jako producent rolny o płatności ONW – co oczywiście jest do sprawdzenia przez organ. Organ odnosząc się do twierdzeń strony, że zakup bydła podyktowany był wypełnieniem przez stronę obowiązków nałożonych w obowiązującym od 2015 r. nowym PROW 2014-2020, ponieważ w przepisach pojawił się wymóg posiadania zwierząt w odpowiedniej obsadzie (0,3 DJP/ha), a zatem była ona zmuszona zakupić zwierzęta, tak aby spełnić wymogi pakietu nr 5 i 11 (uprawy paszowe) stwierdził, że w 2015 spółka miała możliwość kontynuowania zobowiązania podjętego w roku 2012, na podstawie przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, ze zm.). Mogła ona na dotychczasowych zasadach wnioskować o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2. Rolnictwo ekologiczne, gdyż podjęła 5-letnie zobowiązanie. Nie istnieje żaden przepis zakazujący beneficjentowi zamiany podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego na zobowiązanie realizowane na nowych zasadach określonych w ramach PROW 2014- 2020, np. w rozporządzeniu MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 370 z późn. zm.). Zmiana podjętego zobowiązania z PROW 2007- 2013 na nowe zobowiązanie w ramach PROW 2014-2020, było świadomą i dobrowolną decyzją podjętą przez stronę. Chcąc jednak realizować zobowiązanie podjęte w ramach PROW 2014-2020 musiała spełnić wymagania określone w rozporządzeniu, aby móc uzyskać płatność ekologiczną do zadeklarowanych gruntów rolnych. W tym celu strona dokonała zakupu zwierząt gospodarskich, gdyż nie spełniłaby podstawowego wymogu utrzymywania minimalnej obsady zwierząt. Oceniając stanowisko przedstawione przez organ należy wskazać, że w skardze do Sądu skarżąca wbrew stanowisku organu stwierdziła, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe, które przejęła w 2012 r., od A. Ł., było rozpoczęte w 2009 r., i zakończyło się w 2014 r. Nadto, że rok 2014, był rokiem przejściowym, w którym podjęła ona zobowiązanie w ramach starego PROW pakiet 2 wariant 2.1, rolnictwo ekologiczne na powierzchni 37,71 ha, które w ramach nowego PROW 2014- 2012 i rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2015 r., stało się odrębnym działaniem "Rolnictwo ekologiczne" i nie było już możliwe realizowanie takiego zobowiązania według starych zasad, zatem realizowała je według nowych zasad modyfikując podjęte zobowiązanie w zakresie uprawy traw na pakiet 11 co do powierzchni 37,71 ha i pakiet 5 co do powierzchni 48,46 ha (zwiększyła swoje dotychczasowe zobowiązanie z 37,71 ha do 86,17 ha). Natomiast zakup bydła był koniecznością, gdyż zapewniał prawidłową jego obsadę na zgłoszoną powierzchnię. Skarżąca zwróciła również uwagę, że kupując gospodarstwo w 2011 r., spółka nie mogła przewidzieć, jakie przeliczniki obsady zwierząt w gospodarstwie będą obowiązywały cztery lata później, tj. w 2015 r. Spółka zakupiła minimalną liczbę zwierząt, która wypełnia wymogi przepisów o odpowiedniej obsadzie. Sąd zauważa w zakresie przedstawionych powyżej twierdzeń strony, że jeśli chodzi o zobowiązanie rolnośrodowiskowe przejęte w 2012 r., to strona w żadnym razie nie mogła go kontynuować, jeśli faktycznie zostało ono rozpoczęte w 2009 r., ponieważ w świetle § 47 rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. (Dz.U. 2013 poz. 361) rolnicy realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte w 2009 r. na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w § 58, realizują to zobowiązanie w ostatnim roku od dnia 15 marca 2013 r. do ostatniego dnia lutego 2014 r. Co zaś tyczy się kwestii roku 2014 i podjęcia nowego zobowiązania w ramach dotychczasowego PROW 2007-2013, to organ w zaskarżonej decyzji nie rozważał go w świetle § 32 w zw. z § 4 rozporządzenia z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1784 ze zm.), który wskazuje na możliwość otrzymania płatności ekologicznej w zakresie podjętego od 15 marca 2014 r. zobowiązania rolnośrodowiskowego pod warunkiem spełnienia określonych tymi przepisami warunków. Niezależnie od tego Sąd stwierdza, że skarżąca spółka – podobnie jak i pozostałe spółki – w momencie zawiązania miała zamiar realizować też inne cele np. w ramach obrotu nieruchomościami, z czego ostatecznie zrezygnowały koncentrując się od 2011 r. na działalności rolniczej. Każda ze spółek dopiero w 2012 r. przejęła od innych podmiotów zobowiązanie rolnośrodowiskowe, za które bez przeszkód otrzymywała należne płatności, a od 2015 r. prowadziła działanie - Rolnictwo ekologiczne w zwiększonym rozmiarze. W ocenie Sądu w świetle powyższych faktów organ nie wykazał, że w dacie powstania spółek ich celem było stworzenie warunków do otrzymywania wyższych dopłat. Zauważyć należy, że spółki rozwijały się, dokupowały grunty, występowały o płatności bezpośrednie, podjęły nowe zobowiązania (od 2012 r., przy czym była to kontynuacja zobowiązań innych podmiotów). Nie można w związku z tym w chwili obecnej czynić im zarzutu, że jedynym celem ich powstania, była chęć otrzymywania dopłat. Należy też zwrócić uwagę, że skoro od 2015 r. obowiązują płatność dodatkowa i do bydła w kształcie wynikającym z treści przepisów ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach bezpośrednich, to okoliczność ta nie powinna być odczytywana na niekorzyść spółki. Dokonana przez Sąd ocena zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności rozstrzygnięcia z przepisami postępowania i stwierdzone w jej wyniku naruszenia, stanowią samoistną podstawę do uchylenia decyzji. W konsekwencji brak jest podstaw, aby Sąd badał w niniejszej sprawie zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego. W tym stanie rzeczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod rozwagę powyższe rozważania i wskazania Sądu i uzupełni materiał dowodowy w zakresie okoliczności związanych z powstaniem spółek, rozważy go w świetle składanych przez spółkę wniosków o płatność i obowiązujących wówczas przepisów prawa dotyczących wnioskowanych płatności i dopiero wówczas podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Uznając zatem w świetle powyższych okoliczności, że skarga jest uzasadniona, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.