V SA/Wa 3293/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Sądu pełnomocnik reprezentujący skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków. Autor wniosku podniósł, że z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo narażenia skarżącego na znaczną szkodę majątkową w postaci zapłacenia nienależycie wyznaczonej kary pieniężnej zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika kwota kary pieniężnej wobec faktu, iż skarżący ma na utrzymaniu rodzinę tj. żonę i dwójkę dzieci jest dla niego znaczna i może prowadzić do powstania znacznej szkody dla całej rodziny. Zaznaczył przy tym, że już z samej wysokości kary pieniężnej można wywnioskować zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, szczególnie wobec osoby fizycznej. Wskazał, że odwrócenie skutków gospodarczych w przypadku wyegzekwowania kary pieniężnej jest znacznie trudniejsze co pokazuje praktyka, niż późniejsze wyegzekwowanie prawomocnego wyroku sądu. W szczególności, iż w sytuacji upłynniania majątku skarżący narażałby się dodatkowo na zarzuty karne tj. działanie na szkodę wierzyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca jedynie w sposób ogólny, powierzchowny wskazał na uszczerbek finansowy rodziny i ograniczenia w jej funkcjonowaniu w przypadku ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia zabrakło konkretnych, zindywidualizowanych informacji, popartych stosownymi dokumentami dotyczącymi sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji (np. wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje PIT czy też informacje dot. obciążeń finansowych itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczna jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę, w tym przypadku pełnomocnika skarżącego. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.