V SA/Wa 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] na rzecz Z. C. kwotę 403 zł (czterysta trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "Dyrektor Oddziału") z dnia [...] października 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "Kierownik Biura") o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Z. C. złożył w dniu [...] maja 2011 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. W deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2011 zaznaczył "wniosek kontynuacyjny" w ramach Pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne: wariant 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 53,95 ha oraz wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania ) na powierzchni 17,00 ha. W dniu [...] maja 2011 r. skarżący złożył zmianę do wniosku, ponownie deklarując powierzchnie realizacji wariantów 2.1 – 53,95 ha oraz 2.2 – 17,00 ha. [...] sierpnia 2011 r. Kierownik Biura wystosował do skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie wykrytych we wniosku nieścisłości dotyczących sumy powierzchni 17,00 ha do realizacji wariantu 2.2, która uległa zwiększeniu względem sumy powierzchni do realizacji tego wariantu w roku 2010 oraz deklaracji działek E, K, L jako powierzchni w okresie przestawiania, które powinny być deklarowane do realizacji wariantu upraw z certyfikatem zgodności. W dniu [...] września 2011 r. skarżący złożył korektę wniosku, zmieniając na działkach rolnych K, L, E wariant 2.2 na wariant 2.1, w wyniku czego zadeklarował do Pakietu 2 w wariancie 2.1 łączną powierzchnię 70,95 ha. Wyjaśnił, że we wniosku pomyłkowo wpisał nieodpowiedni numer wariantu realizowanego na działkach K, L, E. Powinien wpisać wariant 2.1, który jest zgodny z planem rolnośrodowiskowym. Wskazał, że powierzchnia całkowita realizowana w ramach pakietu 2 została zwiększona w roku 2009. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. o numerze [...] Kierownik Biura przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w łącznej wysokości 42.620,50 zł, z tytułu: Pakiet 2, Wariant 2.1 – Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności), za powierzchnię 53,95 ha. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z decyzją o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej z dnia [...] stycznia 2009 r., Z. C. posiada zobowiązanie w ramach wariantu 2.1 na powierzchnię 48,95 ha. Składając wniosek kontynuacyjny na 2009 rok zgodnie z § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.), dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe, dokonał zmiany planu działalności rolnośrodowiskowej poprzez dodanie nowego wariantu 2.2 – Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchnię 27,00 ha, jednakże w tym samym roku gospodarczym złożył zmianę do wniosku zmniejszając powierzchnię w wariancie 2.2 na 5,00 ha. Zgodnie z decyzją o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej z dnia 19 lutego 2010 r., na rok gospodarczy 2009 zobowiązanie rolnośrodowiskowe uległo zmianie na powierzchnię 48,95 ha w wariancie 2.1 oraz 5,00 ha w wariancie 2.2. Kierownik Biura powołując się na przepis § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego – w brzmieniu znowelizowanym rozporządzeniem z dnia 11 marca 2010 r. – podniósł, iż powierzchnia do realizacji Pakietu 2 nie może ulegać zwiększeniu (zmianie ulegać mogą powierzchnie w ramach poszczególnych wariantów Pakietu 2 jednak łączna powierzchnia pakietu 2 musi być zgodna z dotychczas posiadanym zobowiązaniem). Mając zatem na uwadze to, iż w roku 2009 wnioskodawca otrzymał płatność w ramach wariantu 2.2 za powierzchnię 5,00 ha, co potwierdziła Jednostka Certyfikującą, to zmiana powierzchni zobowiązania mogła być dokonana jedynie w przypadku zamiany powierzchni (zwiększenie/zmniejszenie) w ramach poszczególnych wariantów. Natomiast stronie nie przysługuje płatność w wariancie 2.2 za powierzchnię, która uległa zwiększeniu w roku bieżącym. Organ zauważył ponadto, iż analizując deklaracje skarżącego – zawarte we wnioskach o płatności składane w latach 2004-2009 oraz załącznikach graficznych z tych lat – stwierdzono, iż na powierzchni gruntu, o której zwiększenie skarżący wnioskuje, deklarowane były wierzba energetyczna i ugór, do których nie przysługuje płatność w Pakiecie 2 Rolnictwo ekologiczne, co wynika z załącznika nr 4 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W odwołaniu z dnia [...] marca 2012 r. wnioskodawca podniósł, iż w maju 2009 roku, zgodnie z przysługującym mu prawem, dokonał zmiany wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego określonego w planie rolnośrodowiskowym, zobowiązując się do jego realizacji na powierzchni 75,95 ha. Wniosek o płatność na rok 2011 obejmował powierzchnię 53,95 ha, gdyż jedynie na takiej powierzchni uprawiane były rośliny uprawnione do płatności. Wskazał również, iż kontroli przez jednostkę certyfikującą podlegała cala powierzchnia realizacji zobowiązania, tj. 75,95 ha. Wyjaśnił przy tym, iż w kolejnych latach realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, dokonywał zmiany miejsca uprawy roślin, w związku z czym powierzchnia, do której przysługiwały płatności ulegała zwiększeniu, nie przekraczając jednak ustalonej w roku 2009 wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego, tj. 75,95 ha. W ocenie odwołującego się organ błędnie przyjął, że wielkość zobowiązania rolnośrodowiskowego jest tożsama z wysokością płatności przyznanej w roku 2009, bowiem wysokość przyznawanej płatności będzie zmieniać się w trakcie trwania zobowiązania, w zależności od tego, czy uprawiane rośliny są uprawnione do płatności, czy też nie. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału decyzją z dnia [...] października 2012 r. o numerze [...], utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Akceptując ustalony w sprawie stan faktyczny wskazał, iż szczególny rodzaj pomocy finansowej w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w postaci płatności rolnośrodowiskowej wymaga od beneficjenta spełnienia szeregu wymogów i norm zarówno właściwych dla danego pakietu i wariantu, jak również ogólnych wymogów określonych w przepisach dotyczących tej formy płatności oraz w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dyrektor Oddziału podkreślił, iż zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wierzba energetyczna nie podlega wsparciu w ramach programu rolnośrodowiskowego, bowiem płatności tego rodzaju przysługują do gruntów użytkowych jako grunty orne, na których są uprawiane rośliny z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do tego rozporządzenia. Organ zaznaczył, iż jednostka certyfikująca A. Sp. z o.o. w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji ekologicznej w roku 2009, potwierdziła w stosunku do skarżacego 5 ha upraw rolniczych w okresie przestawiania i 48,95 ha upraw rolniczych, dla których zakończono okres przestawiania. W związku z tym zobowiązanie rolnośrodowiskowe powstało do powierzchni deklarowanej i potwierdzonej przez jednostkę certyfikującą t.j. 53,95 ha, ze względu na fakt, iż ta powierzchnia spełniała wszystkie warunki i wymogi do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w 2009 roku. Zatem zadeklarowanie do płatności rolnośrodowiskowej w roku 2011 powierzchni 70,95 ha do wariantu 2.1 zostało potraktowane jako zwiększenie zobowiązania rolnośrodowiskowego i mając na uwadze zapis § 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność została przyznana do powierzchni 53,95 ha. Ponadto Dyrektor Oddziału podniósł, iż nie kwestionuje tego, że cała powierzchnia zadeklarowana we wniosku, tj. 70,95 ha jest użytkowana rolniczo oraz została potwierdzona przez jednostkę certyfikującą, jednakże do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przytoczonymi zapisami rozporządzenia rolnośrodkowiskowego, kwalifikuje się 53,95 ha. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. C. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu podniósł, iż organ II instancji nie odpowiedział na pytanie, czy w maju 2009 roku rolnik dokonał zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego zgodnie z obowiązującym prawem czy też nie, zaś kwestia ta ma, w ocenie skarżącego, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu o wysokość płatności rolnośrodowiskowych w latach następnych. W tym zakresie powołał się na inną decyzję wydaną przez Dyrektora Oddziału w dniu [...] maja 2011 r., "w której Dyrektor uznał już zmianę stanu faktycznego i prawnego w tej sprawie na korzyść rolnika". Skarżący zauważył nadto, iż jednostka certyfikująca nie mogła podać większej powierzchni, gdyż nie zezwala na to konstrukcja formularza dostarczanego przez ARiMR jednostkom certyfikującym. Sprawa ta była już przedmiotem sporu i na żądanie ARiMR jednostka certyfikująca złożyła pisemnie wyjaśnienia w tej sprawie, a ARiMR uznała te racje w swojej decyzji z dnia [...] maja 2011 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270)- dalej: "p.p.s.a." Sąd doszedł do przekonania, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Dyrektora Oddziału wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podniesienia wymaga – co nie budzi wątpliwości tak w doktrynie, jak i ugruntowanym już orzecznictwie – że organ odwoławczy rozpoznając środek zaskarżenia winien przeprowadzić ponownie postępowanie zmierzające do wnikliwego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zatem nie może się ograniczyć tylko do samej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji, ignorując zarzuty odwołania, jak i odwrotnie, postępowanie odwoławcze nie może sprowadzać się tylko do polemiki z tymi zarzutami. Zadaniem organu drugiej instancji jest rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, przy zastosowaniu wszystkich reguł postępowanie przed organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), dalej: "ustawa o wspieraniu", z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Powołana ustawa wprowadziła istotną zmianę stanu prawnego w zakresie reguł obowiązujących w postępowaniach administracyjnych, prowadzonych przez organy ARiMR w sprawach środków finansowych przyznawanych w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich. Spośród rozwiązań szczególnych, modyfikujących regulacje k.p.a., wskazać należy na przepis art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wprowadzona regulacja stanowi odejście od fundamentalnej zasady k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Oznacza to, że organy ARiMR zostały zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce wynikającego z k.p.a. obowiązku "wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego" (art. 77 § 1 k.p.a.; por. E. Kremer, Szczegółowe zasady postępowania administracyjnego obowiązujące w sprawach prowadzonych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5(20)/2008, str. 36-47). W niniejszej sprawie, niezależnie od omówionych wyżej modyfikacji ogólnych zasad postępowania administracyjnego, nie można przyjąć, by Dyrektor Oddziału przeprowadził wyczerpującą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co najmniej dał wyraz wnikliwej jego analizy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Tym samym organ nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, iż w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że skarżący posiadał zobowiązanie w ramach wariantu 2.1 na powierzchnię 48,95 ha. Składając wniosek kontynuacyjny na 2009 rok, zgodnie z § 40 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, dokonał zmiany planu działalności rolnośrodowiskowej poprzez dodanie nowego wariantu 2.2 – Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchnię 27,00 ha, jednakże w tym samym roku gospodarczym złożył zmianę do wniosku zmniejszając powierzchnię w wariancie 2.2 na 5,00 ha. Wskazano nadto, iż zgodnie z decyzją o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej z dnia 19 lutego 2010 r., na rok gospodarczy 2009 zobowiązanie rolnośrodowiskowe uległo zmianie na powierzchnię 48,95 ha w wariancie 2.1 oraz 5,00 ha w wariancie 2.2. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji rolnik zakwestionował powyższe ustalenia i podniósł, iż w maju 2009 roku, zgodnie z przysługującym mu prawem, dokonał zmiany wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego określonego w planie rolnośrodowiskowym, zobowiązując się do jego realizacji na powierzchni 75,95 ha. Wniosek o płatność na rok 2009 obejmował powierzchnię 53,95 ha, gdyż jedynie na takiej powierzchni uprawiał rośliny uprawnione do płatności. W kolejnych latach realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego dokonywał zmiany miejsca uprawy roślin, nie przekraczając ustalonej w planie rolnośrodowiskowym powierzchni 75,95 ha. Dyrektor Oddziału w decyzji wydanej na skutek odwołania zauważył, iż zobowiązanie rolnośrodowiskowe powstało do powierzchni deklarowanej i potwierdzonej przez jednostkę certyfikującą t.j. 53,95 ha, ze względu na fakt, iż ta powierzchnia spełniała wszystkie warunki i wymogi do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w 2009 roku. Jednocześnie, w następnych wierszach uzasadnienia organ odwoławczy przyznał, iż nie kwestionuje tego, że cała powierzchnia zadeklarowana we wniosku – 70,95 ha jest użytkowana rolniczo oraz została potwierdzona przez jednostkę certyfikującą. Organ nie ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu twierdzeń skarżącego, iż realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe zgodnie ze zmienionym planem działalności rolnośrodowiskowej, której to zmiany dokonał w 2009 r. Brak jest odniesienia się do podnoszonej kwestii zmiany miejsca upraw roślin, co zdaniem skarżącego spowodowało zwiększenie powierzchni, do której przysługiwały płatności, bez przekroczenia jednak ustalonej w roku 2009 wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego na pow. 75,95 ha. Niewątpliwie powierzchnia, którą zadeklarował skarżący we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 – 70,95 ha nie przekracza powierzchni, którą skarżący zadeklarował w zmienionym w 2009 r. planie działalności rolnośrodowiskowej. Powierzchnia ta została potwierdzona przez jednostkę certyfikującą. Na k. 42 akt administracyjnych znajduje się wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2011, w którym wskazano w stosunku do skarżącego uprawy rolnicze dla których zakończono okres przestawiania o pow. 70,95 ha. Dyrektor Oddziału w swojej decyzji podnosi, że wierzba energetyczna nie podlega wsparciu w ramach programu rolnośrodowiskowego, bowiem płatności tego rodzaju przysługują do gruntów użytkowanych jako grunty orne, na których uprawiane są rośliny z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Z kolei nie kwestionuje, iż cała powierzchnia zadeklarowana we wniosku – 70,95 ha jest użytkowana rolniczo oraz została potwierdzona przez jednostkę certyfikującą. W tym kontekście nie jest zrozumiałe, czy jednostka certyfikująca potwierdziła uprawę wierzby energetycznej jako uprawę uprawniającą do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, czy też na całej powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego (70.95 ha) uprawiane są rośliny uprawniające do przyznania płatności. Organ odwoławczy nie wyjaśnia przy tym, dlaczego w jego ocenie, do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przytoczonymi zapisami rozporządzenia rolnośrodkowiskowego, kwalifikuje się 53,95 ha. Odnosząc się do tego ostatniego stwierdzenia, które stanowi odesłanie do "przytoczonych zapisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego" Sąd zauważa, że nie jest jasne, o które konkretne przepisy chodzi Dyrektorowi Oddziału. Wskazać bowiem należy, iż organ powołuje się zarówno na przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (w pierwszej kolejności), wskazując przy tym, iż wierzba energetyczna nie podlega wsparciu w ramach programu rolnośrodowiskowego, jak również na przepis § 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, bez konkretyzacji jego jednostki redakcyjnej i bez uzasadnienia jego zastosowania w niniejszej sprawie. To samo zresztą dotyczy uzasadnienia decyzji pierwszej instancji. Zauważyć bowiem należy, iż Kierownik Biura powołuje się zarówno na § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego (tutaj dla odmiany w pierwszej kolejności), a następnie wskazuje z zaznaczeniem "ponadto", iż analizując deklaracje skarżącego – zawarte we wnioskach o płatności składane w latach 2004-2009 oraz załącznikach graficznych z tych lat – stwierdzono, że na powierzchni gruntu, o której zwiększenie skarżący wnioskuje deklarowane były wierzba energetyczna i ugór, do których nie przysługuje płatność w Pakiecie 2 Rolnictwo ekologiczne, co wynika z załącznika nr 4 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Powyższe powoduje, że nie jest jasne, na jakiej podstawie oparte zostało zapadłe rozstrzygnięcie, czego w decyzji drugiej instancji również nie wyjaśniono. Nadto zwrócić uwagę należy, iż w aktach sprawy brak jest materiałów pozwalających Sądowi na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego w przedmiocie zmiany planu rolnośrodowiskowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do zarzutu odwołania dotyczącego struktury upraw określonej w tym planie. Brak jest także zajęcia stanowiska w sprawie podnoszonej zmiany miejsca upraw roślin, co zdaniem skarżącego spowodowało zwiększenie powierzchni, do której przysługiwały płatności, bez przekroczenia jednak ustalonej w roku 2009 wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego na pow. 75,95 ha. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie, bowiem powołany w decyzji pierwszej instancji przepis § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego dotyczy właśnie sytuacji, w której nastąpiło zmniejszenie albo zwiększenie powierzchni użytków rolnych, na której zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane. Reasumując Sąd stwierdza, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by Dyrektor Oddziału w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dopiero bowiem odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania i jednoznaczne wskazanie na jakiej podstawie przyznano bądź odmówiono wnioskującej stronie płatności rolnośrodowiskowych spowoduje, że decyzja odpowiadać będzie wymogom określonym w art. art. 107 § 3 k.p.a., zaś postępowanie organu odwoławczego będzie zgodne z odpowiednimi zasadami określonymi w k.p.a., mając na uwadze modyfikacje wynikające z przepisów ustawy o wspieraniu. Na koniec Sąd zauważa, iż uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych i nie oznacza, że wniosek skarżącego uznano za zasadny czy niezasadny. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny Dyrektora Oddziału. Z przedstawionych wyżej względów stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 6 - 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.