V SA/Wa 330/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku C. Sp. z o.o. w W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, przy piśmie Sądu z dnia 22 lutego 2017 r., przesłano skarżącej - stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) – obowiązujący druk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza przez skarżącą i odesłania go Sądowi - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na wygenerowanym elektronicznie nieobowiązującym już urzędowym formularzu PPPr według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245). Mając to na uwadze, zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Odpis ww. zarządzenia doręczono w dniu 9 maja 2017 r. W dniu 16 maja 2017 r. skarżąca nadała sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 19 kwietnia 2017 r., które – zdaniem skarżącej - jest niesłuszne i krzywdzące. Do pisma załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy wypełniony na obowiązującym urzędowym formularzu PPPr i podpisany zgodnie z reprezentacją Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wobec nadesłania przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym już urzędowym formularzu PPPr należy stwierdzić, iż w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia, podkreślić należy, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca w piśmie z 16 maja 2017 r. zawarła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, któremu zostanie nadany dalszy bieg.