V SA/Wa 3309/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA - Bożena Dąbkowska-Mastalerek, Protokolant referent - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023r. o sygn. akt V SA/WA 2993/22 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 4 października 2022 r. nr PR.61.5.2019.MSA.11 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej 1) wznawia postępowanie w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023r. o sygn. akt V SA/WA 2993/22; 2) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023r. o sygn. akt V SA/WA 2993/22; 3) uchyla decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 4 października 2022 r. nr PR.61.5.2019.MSA.11 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach z dnia 25 października 2019 r. znak: DNA.8523.9.2.2019; 4) umarza postępowanie administracyjne; 5) zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 7.934 zł (siedem tysięcy dziewięćset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2023 r. (sygn. akt V SA/Wa 2993/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej zwanego "GIF") z dnia 4 października 2022 r., nr PR.61.5.2019.MSA.11, wydaną na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3; art. 115 ust. 1 pkt 4; art. 94a ust. 1 i art. 129b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (1977, dalej "u.p.f."), a także art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), po ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach (dalej zwanego "WIF") z dnia 25 października 2019 r., znak: DNA.8523.9.2019, w części dotyczącej pkt 1, 2, 4, 5 osnowy decyzji, a którą to decyzją WIF: - w pkt 1 stwierdził, naruszenie przez Skarżącą zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f. dotyczącego reklamy aptek i ich działalności, poprzez wystawienie przed lokalem apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy [...] tzw. [...] z napisem: "[...]=>" i nakazał zaprzestania Skarżącej prowadzenia powyżej reklamy apteki; - w pkt 2 stwierdził, naruszenie przez Skarżącą zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f. dotyczącego reklamy aptek i ich działalności, poprzez: - umieszczenie w Izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatów zatytułowanych: "Marzec-Kwiecień 2019" oraz "Marzec 2019", na których w tzw. modułach reklamowych zamieszczono zdjęcia produktów leczniczych i suplementów diety wraz z ich krótkim opisem oraz ceną sprzedaży; - wystawienie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu, na którym zamieszczono między innymi tekst; "Zażywaj leki bezpiecznie Zabierz leki do apteki i uporządkuj swoją apteczkę bezpłatnie"; - wystawienie w Izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści "Nie daj się grypie zapytaj o szczepienia"; - zamieszczenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści: "Tydzień z marką La Roche- Posay Laboratoire Dermadologique -20%"; - wyłożenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki gazetek reklamowych zatytułowanych: "Na zdrowie styczeń 2019" oraz "Na zdrowie marzec 2019", w których w tzw. modułach reklamowych zamieszczono zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, wyrobów medycznych i produktów kosmetycznych wraz z ich krótkim opisem i ceną sprzedaży; - zamieszczenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści: "Informujemy o możliwości nabycia tańszych zamienników leków" i umorzył niniejsze postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia powyższej reklamy apteki i umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia powyższej reklamy apteki; - w pkt 3 – umorzył postepowanie w części dotyczącej oznakowania regałów z produktami kosmetycznymi wywieszkami: "Tydzień z marką do - 20%" oraz "do -50%"; - w pkt 4 nakazowi zawartemu w pkt 1 decyzji, na podstawie art. 94a ust. 4 u.,p.f. nadał rygor natychmiastowej wykonalności; - w pkt 5 na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 14.000 zł za prowadzenie reklamy, o których mowa powyżej w pkt 1 i 2. Główny Inspektor Farmaceutyczny: - w pkt 1 uchylił decyzję WIF w części dotyczącej pkt 1, 4, i 5 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. - w pkt 1.1. umorzył postępowanie, w części dotyczącej prowadzenia reklamy apteki poprzez wystawienie przed lokalem apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", zlokalizowanej w G. przy [...] tzw. [...] z napisem "[...]=>", które to działanie nie stanowiło naruszenia zakazu reklamy działalności apteki, jako informacje o lokalizacji apteki; - w pkt 1.2. nałożył na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f. na Skarżącą administracyjną karę pieniężną w wysokości 11.000 zł. za prowadzenie reklamy apteki, poprzez: a) umieszczenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatów zatytułowanych: "Marzec-Kwiecień 2019" oraz "Marzec 2019", na których w tzw. Modułach reklamowych zamieszczono zdjęcia produktów leczniczych i suplementów diety wraz z ich krótkim opisem oraz ceną sprzedaży; b) wystawienie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu, na którym zamieszczono między innymi tekst: "Zażywaj leki bezpiecznie Zabierz leki do apteki i uporządkuj swoją apteczkę bezpłatnie"; c) wystawienie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści: "Nie daj się grypie zapytaj o szczepienie"; d) zamieszczenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści: "Tydzień z marką La Roche-Posay Laboratoire Dermadologique -20%"; e) wyłożenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki gazetek reklamowych zatytułowanych: "Na zdrowie styczeń 2019" oraz "Na zdrowie marzec 2019", w których w tzw. modułach reklamowych zamieszczono zdjęcia produktów leczniczych, suplementów diety, dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego, wyrobów medycznych i produktów kosmetycznych wraz z ich krótkim opisem i ceną sprzedaży; g) zamieszczenie w izbie ekspedycyjnej ww. apteki plakatu o treści: "Informujemy o możliwości nabycia tańszych zamienników leków"; - w pkt 2 utrzymał decyzję w mocy w zakresie pkt 2. Skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, jednakże nie złożyła skargi kasacyjnej od tego wyroku. Wyrok WSA z dnia 9 sierpnia 2023 r. stał się prawomocny od 17 listopada 2023 r. Pismem z dnia 3 listopada 2025 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 listopada 2025 r.) Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem. Jako podstawę wznowienia Skarżąca wskazała art. 272 § 2a p.p.s.a., powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwanego "TSUE") z dnia 19 czerwca 2025 r. (sprawa C-200/24), którego sentencja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 11 sierpnia 2025 r. (Dz. Urz. UE C 2025.4251), stwierdzający, że przyjmując art. 94a ust. 1 u.p.f. Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) (Dz. Urz. UE L 178 z 17 lipca 2000 r., s. 1) oraz na mocy art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej zwanego "TfUE") (pkt 1 sentencji). Skarżąca podniosła, że wskazany wyrok TSUE ma wpływ na treść powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym materialnoprawną podstawą orzekania był zakwestionowany przez TSUE przepis art. 94a ust. 1 u.p.f. oraz odwołujący się do tego przepisu art. 129b u.p.f. Mając na uwadze wskazaną podstawę wznowienia postępowania, Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylenie tegoż wyroku w całości, jak też uchylenie decyzji GIF w części dotyczącej pkt 1.2 i 2 osnowy decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WIF w części dotyczącej pkt 2 osnowy decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Artykuł 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", nakazuje stosować przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji odpowiednio do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania. Odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w postępowaniu wznowieniowym oznacza, że przepisy te powinny być stosowane z uwzględnieniem odrębności tego postępowania i w takim zakresie, w jakim przepisy działu VII p.p.s.a. ("Wznowienie postępowania") nie regulują poszczególnych kwestii. W myśl art. 282 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. W postępowaniu tym ze względu na określone w przepisach wymogi skargi o wznowienie przeprowadza się badanie dopuszczalności takiej skargi. Odbywa się to dwuetapowo. Pierwszy etap, stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., odbywa się na posiedzeniu niejawnym, na którym sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi, przy czym podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze. Przystępując do drugiego etapu na rozprawie, ze względu na treść art. 281 p.p.s.a., sąd jeszcze raz bada dopuszczalność wznowienia. Dopuszczalność wznowienia, stosownie do treści tego przepisu, określają te same okoliczności, które były badane na posiedzeniu niejawnym, tj. ustawowe podstawy wznowienia i zachowanie terminu określonego do wniesienia skargi o wznowienie. Zgodnie z art. 272 § 2a zdanie pierwsze p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Z kolei z art. 272 § 2a zdanie drugie w zw. z art. 272 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że skargę o wznowienie postępowania opartą na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wyrok TSUE w sprawie C-200/24 (dotyczący zakazu reklamy aptek wynikającego z art. 94a ust. 1 u.p.f., a więc materialnoprawnej podstawy decyzji oddalonej kwestionowanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), na który powołała się Skarżąca w skardze o wznowienie postępowania, został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 sierpnia 2025 r., zatem skarga została wniesiona w terminie. W sprawie nie wystąpiła także negatywna przesłanka wznowienia wyrażona w art. 278 p.p.s.a. ("Po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana."), gdyż wyrok objęty skargą o wznowienie postępowania stał się prawomocny od 17 listopada 2023 r., zaś skarga o wznowienie postępowania została złożona (data nadania w placówce pocztowej) 4 listopada 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna. Przywołany wyżej wyrok został wydany na skutek rozpoznania skargi Komisji Europejskiej, której wniesienie poprzedziło wystosowane do Rzeczypospolitej Polskiej przez Komisję w dniu 25 stycznia 2019 r. wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym podniesiono, że art. 94a ust. 1 u.p.f. jest sprzeczny z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31, dotyczącym używania informacji handlowych, które są częścią usługi społeczeństwa informacyjnego świadczonej przez przedstawiciela zawodu regulowanego, a także z art. 49 i 56 TFUE, dotyczącymi odpowiednio swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług. W piśmie z dnia 25 marca 2019 r. Rzeczpospolita Polska, odpowiadając na to wezwanie, podniosła przede wszystkim, że zakres ograniczenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług wynikający z art. 94a ust. 1 u.p.f. dotyczy wyłącznie przekazów, których jednoznacznym celem jest zwiększenie sprzedaży produktów oferowanych w aptece. Następnie wyjaśniła, że przepis ten realizuje ogólny cel polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego. Wreszcie Rzeczpospolita Polska podniosła, że wspomniany przepis nie narusza dyrektywy 2000/31, ponieważ znaczna część usług farmaceutycznych świadczonych przez farmaceutów nie wchodzi w zakres działalności aptek lub punktów aptecznych, a zatem nie jest objęta rozpatrywanym zakazem. W przywołanym wyroku TSUE – uwzględniając skargę Komisji Europejskiej – orzekł, że przyjmując art. 94a ust. 1 u.p.f. Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31 oraz na mocy art. 49 i 56 TfUE. TSUE wskazał w szczególności, że: - "Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ograniczenie swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług może być dopuszczone jedynie pod warunkiem, że po pierwsze, jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, i po drugie, jest zgodne z zasadą proporcjonalności, co oznacza, że musi być odpowiednie do zagwarantowania w sposób spójny i konsekwentny realizacji zamierzonego celu i nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia [zob. podobnie, w odniesieniu do swobody świadczenia usług, wyrok z dnia 18 czerwca 2019 r., Austria/Niemcy, C-591/17, EU:C:2019:504, pkt 139 i przytoczone tam orzecznictwo; a także, w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości, wyrok z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe), C-66/18, EU:C:2020:792, pkt 178 i przytoczone tam orzecznictwo]." – pkt 100; - "Ponadto do danego państwa członkowskiego należy wykazanie, że te łączne przesłanki są spełnione [wyrok z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe), C-66/18, EU:C:2020:792, pkt 179 i przytoczone tam orzecznictwo]." – pkt 101; - "Na wstępie należy zauważyć, że apteki mogą oferować usługi, takie jak akcje badań diagnostycznych, które nie są związane ze sprzedażą produktów leczniczych i które są jednak objęte zakresem stosowania zakazu wynikającego z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego, jak wynika z dowodów przedstawionych przez Komisję, o których mowa w pkt 54 i 74 niniejszego wyroku. W szczególności Komisja odniosła się do wyroku polskiego sądu, który uznał reklamę organizowania akcji badań diagnostycznych za niezgodną z prawem. W tym zakresie taki zakaz nie ma żadnego związku z celem ochrony zdrowia publicznego polegającym na zwalczaniu nadmiernego spożycia produktów leczniczych, w związku z czym nie można go uznać za uzasadniony." – pkt 104 - 105; - "W zakresie, w jakim zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego dotyczy reklamy aptek, punktów aptecznych i ich usług, która jest związana ze sprzedażą produktów leczniczych, po pierwsze, należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi Rzeczpospolita Polska, reklama ta może być korzystna dla osób, które mogą nabywać produkty lecznicze, ponieważ umożliwia im uzyskanie informacji o niższych cenach lub o dodatkowych usługach oferowanych przez daną aptekę. Zatem w następstwie tej reklamy osoby te mogą zdecydować się na zakup swoich zwykłych produktów leczniczych w innej aptece niż apteka, której były wcześniej klientami, przy czym nie prowadzi to do zwiększenia ilości produktów leczniczych zakupionych przez te osoby. Natomiast zakaz tej reklamy może faworyzować apteki obecne na rynku od wielu lat, ze szkodą dla tych, które zamierzają wejść na ten rynek i oferować na nim więcej usług lub usługi lepszej jakości." – pkt 106 - 107; - "(...) Rzeczpospolita Polska nie wykazała, w świetle przesłanek wymaganych w orzecznictwie przypomnianym w pkt 100 niniejszego wyroku, że wynikające z tego przepisu ograniczenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług są właściwe do zapewnienia realizacji celu ochrony zdrowia publicznego polegającego na zwalczaniu nadmiernego spożycia produktów leczniczych. W każdym razie należy stwierdzić, że cel ten może być realizowany za pomocą mniej restrykcyjnych środków niż zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego, takich jak środki regulujące treść reklamy niektórych usług oferowanych przez apteki. W związku z tym zakaz wynikający z tego przepisu wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu ochrony zdrowia publicznego polegającego na zwalczaniu nadmiernego spożycia produktów leczniczych." – pkt 112 - 114; - "(...) zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego wykracza poza to, co jest konieczne do ochrony niezależności zawodowej farmaceutów. Mniej restrykcyjny środek mógłby bowiem polegać na dopuszczeniu takiej reklamy z poszanowaniem warunków, które pozwoliłyby na zachowanie etyki zawodowej farmaceutów, poprzez uregulowanie, w razie potrzeby w sposób ścisły, form i warunków, jakie może przybrać wspomniana reklama (zob. podobnie wyrok z dnia 4 maja 2017 r., Vanderborght, C-339/15, EU:C:2017:335, pkt 74, 75)." – pkt 121. Przenosząc te rozważania i oceny na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wskazany wyrok TSUE ma wpływ na treść kwestionowanego skargą o wznowienie postępowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym oddalono skargę na decyzję administracyjną wydaną na podstawie art. 94a ust. 1 u.p.f. i nakładającą określone w niej obowiązki, w tym sankcję za naruszenie przez Skarżącą zakazu z art. 94a ust. 1 u.p.f. Skoro w świetle wyroku TSUE stosowne normy prawa unijnego wykluczają dopuszczalność ustanowienia zakazu takiego jak w art. 94a ust. 1 u.p.f. to zarówno kwestionowany wyrok, jak i decyzje GIF i WIF wydane na podstawie tego przepisu i penalizujące jego naruszenie przez Skarżącą – nie mogą zostać uznane za zgodne z prawem. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na względzie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP ("Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami."), pomija zatem art. 94a ust. 1 u.p.f. ("Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.") oraz normę stanowiącą sankcję za naruszenie zakazu wynikającego z tego przepisu określoną w art. 129b ust. 1 u.p.f. ("Karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności."), dając pierwszeństwo zasadzie wynikającej z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej ("Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Państwa Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii."). Podkreślenia wymaga, że z zasady pierwszeństwa prawa unijnego wynikają szczególne obowiązki nałożone na sądy krajowe w zakresie zapewnienia skuteczności i pierwszeństwa prawa unijnego. Na sądach spoczywa obowiązek kontroli działań administracji publicznej w sposób umożliwiający wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem unijnym. Sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa unijnego, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm - nie stosując sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2635/21). Wobec przedstawionych argumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że należało uchylić ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023 r. oraz wydane w sprawie decyzje administracyjne organów obu instancji, a także umorzyć postępowanie administracyjne, gdyż bezprzedmiotowe jest jego dalsze prowadzenie w sytuacji - wykazanej wyrokiem TSUE - niezgodności zakazu reklamy aptek z prawem unijnym, która to niezgodność istniała już w dacie popełnienia przez Skarżącą czynów zakwalifikowanych jako naruszenie tego zakazu. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 282 § 2 i art. 276 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 i art. 145 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego i wznowieniowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od GIF na rzecz Skarżącej 7.934 zł, przy czym na koszty te składają się: zwrot wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania, wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania wraz z opłatą skarbową uiszczoną z tytułu udzielenia pełnomocnictwa, zwrot wpisu sądowego od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu ze skargi wraz z opłatą skarbową uiszczoną z tytułu udzielenia pełnomocnictwa oraz zwrot opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku o sygn. akt VI SA/Wa 2993/22.