V SA/Wa 3311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. V SA/Wa 3311/15 oraz wniosku o sprostowanie sentencji i uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. V SA/Wa 3311/15 w sprawie ze skargi P. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. V SA/Wa 3311/15 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz skarżącej P. w K. kwotę 9466 zł (dziewięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. odmówić sprostowania sentencji wyroku 4. odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 3311/15 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... lutego 2015 r. oraz zasądził na rzecz Skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 września 2016 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie na zawarte w powyższym wyroku rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreśliła m.in., że Sąd w sprawie nie uzasadnił i nie wyjaśnił, dlaczego zdecydował się na miarkowanie kosztów postepowania, podczas gdy w innych, zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach Skarżącej, Sąd uwzględniał wniosek o zasądzenie kosztów według norm prawem przewidzianych lub dokonywał miarkowania kosztów. W kolejnym piśmie z dnia 20 września 2016 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zawarła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej, zawartej w punkcie 2 sentencji wyroku i polegającej na wpisaniu kwoty .. zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zamiast kwoty ...6 zł. Skarżąca wniosła także o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w ostatnim akapicie uzasadnienia wyroku, polegającej na wskazaniu "§ 6 pkt 6" zamiast "§ 6 pkt 7", jak również wpisaniu kwoty "... zł" zamiast kwoty "... zł". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiący podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności, gdyż w razie wystąpienia przesłanek w nim wskazanych przedmiot rozpoznania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji. Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia uznał, że przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie skargi przez Sąd wymagało zatem, zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzenia na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania od organu, tj. uiszczonego przez Skarżącą wpisu i należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, którego wysokość jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461), uchylił pkt 2 zaskarżonego wyroku i zasądził koszty postępowania w kwocie łącznej ... zł, w tym ... zł z tytułu uiszczonego wpisu i ... zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika. Zgodnie z art. 156 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Z uwagi jednak na uwzględnienie zażalenia kwestię sprostowania wyroku w zakresie kosztów postępowania Sąd uznał za bezprzedmiotową i z tej przyczyny na podstawie art. 156 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punktach 3 i 4 postanowienia.