V SA/Wa 3315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej: oddala skargę. Skarżąca E. O. 8 maja 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. Do płatności dla wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) wnioskodawczyni zadeklarowała działki o łącznej powierzchni 97,26 ha W dniu 25 lipca 2013 r. w gospodarstwie beneficjentki została przeprowadzona kontrola w zakresie wypełniania wymogów Programu rolnośrodowiskowego. Z kontroli tej sporządzono raport, w którym wskazano następujące nieprawidłowości: - w zakresie działki "A" zlokalizowanej na działce ewidencyjnej o numerze 462/6 - stwierdzono, że powierzchnia działki jest mniejsza niż deklarowana przez stronę i wynosi 63,80 ha nie zaś 96,56 ha, zastosowano kody błędów DR22, DR13+, DR51, DR52; - w zakresie działki "B" zlokalizowanej na działce ewidencyjnej o numerze 462/2 - stwierdzono, że powierzchnia działki jest mniejsza niż deklarowana przez stronę i wynosi 0,66 ha nie zaś 0,70 ha, zastosowano kody błędów DR13+, DR52. Gospodarstwo skarżącej w okresie od 31 lipca do 12 sierpnia 2013 r. zostało także poddane kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W toku kontroli wykonano wizytację terenową, sporządzono dokumentację fotograficzną i szkice działek. Z przeprowadzonych czynności sporządzono raport stwierdzający m.in. identyczne nieprawidłowości, jak we wcześniejszym raporcie z 25 lipca 2013 r. W zakresie stwierdzonych nieprawidłowości strona wniosła pisemnie zastrzeżenia do wyników kontroli W odpowiedzi na zastrzeżenia, Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR 20 września 2013 r. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, że z zebranej dokumentacji fotograficznej wynika, że tereny niewliczone do pomiaru charakteryzują się bardzo wysokim stopniem zachwaszczenia. Następnie w wyniku rozpoznania wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. decyzją nr [...] z [...] marca 2014 r. odmówił skarżącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Jako podstawę decyzji organ wskazał m.in. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r, poz. 361 z późn.zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.). Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się na wyniki kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Z płatności organ wykluczył powierzchnię 32,80 ha. Wyjaśnił, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowej, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku postępowania wyniosła 100,00% powierzchni stwierdzonej, co zadecydowało o konieczności odmowy przyznania płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowej dla Wariantu 2.1 uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania). Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził również, że na plantacji nie utrzymywano minimalnej obsady drzew i krzewów określonej przepisami. W dniu 2 kwietnia 2014 r. Biuro Powiatowe ARiMR w O. otrzymało wniosek transferowy W-2/110 o przejęcie zobowiązania rolnośrodowiskowego dotyczący Ł. O. oraz E. O. w związku z przejęciem zobowiązań przez spółkę S. Sp. z o.o. oraz oświadczenie o kontynuowaniu zobowiązania rolno środowiskowego w ramach PROW na lata 2007 - 2013 wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym przekazania nieruchomości w użytkowanie i uwierzytelnioną kopią umowy dzierżawy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zakwestionowała prawidłowość wyznaczenia przedeklarowania powierzchni dla powierzchni stwierdzonych w trakcie kontroli. E. O. podniosła również, że to nie ona powinna być adresatką decyzji organu I instancji lecz S. Sp. z o.o. Decyzją nr [...] z [...] września 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepisy regulujące warunki i tryb przyznawania płatności rolnośrodowiskowych, przeprowadzania kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu. Następnie przedstawił również sposób naliczenia płatności na 2013 r. Organ wskazał, że w przypadku, gdy w wyniku kontroli na miejscu zostaną stwierdzone rozbieżności w deklaracji powierzchni, to powierzchnia taka nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Jak zaznaczył, na podstawie raportu z czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie powierzchni działki rolnej. W przypadku działki rolnej o identyfikatorze "A" zlokalizowanej na działce ewidencyjnej o numerze 462/6 - stwierdzono, że powierzchnia działki jest mniejsza niż deklarowana przez stronę i wynosi 63,80 ha, nie zaś 96,56 ha - zastosowano kody błędów DR22, DR13+, DR51, DR51, DR52. W protokole z kontroli inspektorzy terenowi zawarli informację, że na działce rolnej zajętej pod uprawę jabłoni domowej stwierdzono nieużytek na powierzchni 32,76 ha. Organ podkreślił, że sporządzona obszerna dokumentacja fotograficzna kontrolowanego obszaru wskazuje na częściowe nieużytkowanie powierzchni zgłoszonych we wniosku pomocowym. Następnie organ II instancji wskazał, że w przypadku działki rolnej o identyfikatorze "B" zlokalizowanej na działce ewidencyjnej o nr 462/2 stwierdzono, że powierzchnia działki jest mniejsza niż deklarowana przez stronę i wynosi 0,66 ha, a nie 0,70 ha. Wobec tej działki zastosowano kody błędów DR13+, DR52. Również w przypadku tej działki została sporządzona obszerna dokumentacja fotograficzna wskazująca na częściowe nieużytkowanie powierzchni zgłoszonych we wniosku pomocowym. Wskazano ponadto, że tereny niewliczone do pomiaru charakteryzują się bardzo wysokim stopniem zachwaszczenia i występują tam wieloletnie chwasty, zakrzaczenia i siewki drzew (w celu udokumentowania wyników kontroli inspektorzy wykonali 311 zdjęć). Dyrektor ARiMR podniósł, że w wyniku kontroli przeprowadzonej od 25 lipca do 12 sierpnia 2014 r. ustalono, że brak jest wykonywania co roku zabiegów uprawowych lub pielęgnacyjnych na plantacji, prowadzenia produkcji rolnej niezgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną oraz stwierdzono niezachowanie należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Kontrolujący stwierdzili na działce rolnej o identyfikatorze "A" ok. 8382 drzewek łącznie, z czego 2690 sztuk żywych, natomiast 5692 drzewek martwych nie spełniających wymogów rozporządzenia MRiRW z 26 lutego 2009 r. Na działce rolnej o identyfikatorze "B" stwierdzono natomiast 21 drzewek, z czego 9 żywych oraz 12 martwych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że minimalna obsada drzew dla działki rolnej "A" o powierzchni stwierdzonej w czasie kontroli 63,80 ha wynosi 7975 szt., a przy uwzględnieniu granicy błędu wynosi 7592 szt. Dla działki rolnej "B" o powierzchni stwierdzonej 0,66 ha minimalna obsada drzew wynosi natomiast 83 szt., a przy uwzględnieniu granicy błędu 79 szt. Organ wyjaśnił także, że zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia MRiRW z 26 lutego 2009 r. wysokość zmniejszonej płatności rolnośrodowiskowej dla działki, w której wystąpiła nieprawidłowość oznaczona kodem E6 (prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną i zachowanie należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby) dla Wariantu 2.1 wynosi 100,00% płatności przyznanej do tej działki; E7 (nie utrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów na działce rolnej) dla Wariantu 2.1 wynosi 100,00% płatności przyznanej do tej działki E2 (materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań) dla Wariantu 2.1 wynosi 100,00% płatności przyznanej do tej działki. Następnie organ II instancji stwierdził, że wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania dotyczącego przejęcia zobowiązań rolnośrodowiskowych złożony został przez reprezentanta S. Sp. z o.o. – P. D. w Biurze Powiatowym ARiMR [...] w W. 25 marca 2014 r. (następnie przekazany 7 kwietnia 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O.). Wbrew przedstawionemu w odwołaniu twierdzeniu strony decyzja z 12 marca 2014r. o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 skierowana została do osoby będąca strona w przedmiotowej sprawie i odebrana przez E. O. 26 marca 2014 r. Na dzień wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej w sprawie, tj. 7 marca 2014 r. stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem z 8 maja 2013 r. o przyznanie płatności była E. O. Ponadto organ zaznaczył, że rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie oraz płatności w ramach niektórych działań PROW 2007-2013 jest zobowiązany do spełniania wymogów podstawowych w zakresie zarządzania określonych w załączniku nr II do Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz utrzymywania wszystkich gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Ponadto kontrole na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności odnoszą się do całości gospodarstwa, tym samym zgodnie z art. 23 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w przypadku nieprzestrzegania norm i wymogów w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego całkowitą kwotę płatności zmniejsza się lub wyklucza. Biorąc pod uwagę raport z czynności kontrolnych wraz z dokumentacją fotograficzną, organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. O. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja nie została doręczona właściwemu podmiotowi, gdyż doszło do przeniesienia posiadania gruntów przed jej wydaniem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach wskazanych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zarzut skargi jest nieuzasadniony, a przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do takiego naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skarżąca oparła swoją argumentację na przyjęciu założenia, że decyzja winna zostać doręczona S. Sp. o. o., gdyż do przeniesienia posiadania gruntów doszło przed doręczeniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że warunki przyznawania pomocy w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" na 2013 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173) oraz zasadniczo w wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 1a tej ustawy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U z 2013 r., poz. 361, dalej: rozporządzenie MRiRW). W myśl § 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. w przypadku przeniesienia, w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, posiadania gruntów lub stada objętych wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej złożonym przez rolnika, w okresie od dnia złożenia tego wniosku do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania tej płatności nowy posiadacz tych gruntów lub stada może wstąpić do toczącego się postępowania w sprawie przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej na miejsce rolnika (1). Nowy posiadacz gruntów lub stada wstępuje do toczącego się postępowania w sprawie przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej na miejsce rolnika na wniosek złożony w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania gruntów lub stada objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności złożonym przez rolnika (2). Jak wynika z prawidłowo ustalonego w tym zakresie przez organ orzekający stanu faktycznego oraz akt sprawy, wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. został złożony przez E. O. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. [...] maja 2013 r. Decyzją z 7 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. odmówił wnioskodawczyni przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Decyzja została doręczona stronie 26 marca 2014 r. Dnia 25 stycznia 2014 r. została rozwiązania umowa dzierżawy działki rolnej nr [...], których dotyczył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W wyniku rozwiązania umowy dzierżawy, nieruchomość powróciła do wydzierżawiającego czyli S. sp. z o.o. z siedzibą w W. E. O. oświadczyła, że przekazuje wszystkie przeszłe i przyszłe zobowiązania i zyski związane z dzierżawioną nieruchomością na rzecz S. Sp. z o.o., a Spółka oświadczyła, że wyraża zgodę na ich przejęcie. Następnie, dnia 25 marca 2014 r. S. Sp. z o.o. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w W. na stosownym formularzu oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Wniosek ten został przekazany 7 kwietnia 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O., co wynika z odpowiedzi na skargę i uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, a przed doręczeniem jej decyzji w sprawie przyznania tej płatności, doszło do przeniesienia posiadania gruntów objętych wnioskiem, zaś nowy posiadacz, czyli S. Sp. z o.o., złożyła oświadczenie o kontynuowaniu zobowiązania. Należy jednak zauważyć, że powołany wcześniej przepis § 29 ust. 1 i 2 rozporządzenie MRiRW z 2013 r. określa zasady wstąpienia do postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej nowego posiadacza, ale jedynie w sytuacji przeniesienia posiadania w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej. Tymczasem jak wynika z decyzji wydanej przez organ I instancji 5 letniego termin zobowiązania rozpoczął bieg 15 marca 2012 r. Sprawa będąca przedmiotem oceny Sądu jest więc sprawą dotyczącą przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej. Tym samym nie ma do niej zastosowania przepis § 29 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. Przywołane w skardze uregulowanie dotyczące wstąpienia do toczącego się postępowania nowego posiadacza gruntów wynikało z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 33, poz. 262 ze zm.), które to rozporządzenie zostało uchylone przez § 58 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. Rozporządzenie MRiRW z 2009 r., w myśl § 46 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. ma zastosowanie do przyznawania i zwrotu płatności rolnośrodowiskowej w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2013 r. Należy podkreślić, że zarówno wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. jaki i rozwiązanie umowy dzierżawy działek nr [...] miały miejsce po 15 marca 2013 r., to jest po wejściu w życie rozporządzenia MRiRW z 2013 r. Dlatego organ orzekający II instancji prawidłowo uznał, że stroną postępowania jest E. O., nie zaś spółka S. Przechodząc do oceny merytorycznych podstaw odmowy przyznania wnioskowanych płatności rolnośrodowiskowych za 2013 r. należy przypomnieć, że skarżąca złożyła pierwszy wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Skarżąca wnioskowała o przyznanie jej płatności w ramach pakietu 2, wariantu 2.10 - "uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania)" - rolnictwo ekologiczne, co wskazała w "Deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007 -2013 w roku 2013" stanowiącej załącznik do wniosku o przyznanie płatności. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że wniosek skarżącej dotyczył wariantu 2.1, co jednak wobec prawidłowego określenia nazwy pakietu należy uznać za oczywistą omyłkę pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie. W myśl § 50 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. rolnik, który podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe na podstawie rozporządzenia z 2009 r., w zakresie wariantu dziewiątego, dziesiątego, jedenastego lub dwunastego pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, może kontynuować realizację tego zobowiązania zgodnie z wymogami określonymi dla tych wariantów w przepisach rozporządzenia z 2009 r. Do kolejnych płatności rolnośrodowiskowych przyznawanych za realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego w tym zakresie stosuje się przepisy rozporządzenia z 2013 r., z tym że płatności te są przyznawane w wysokości ustalonej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 r. i jeżeli są spełnione określone w nim warunki, a jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów, płatności te przysługują w danym roku w wysokości zmniejszonej zgodnie z przepisami rozporządzenia z 2009 r. Dlatego do oceny spełnienia przez skarżącą wymogów uzyskania płatności rolnośrodowiskowej oraz do określenia wysokości zmniejszenia płatności zastosowanie miały przepisy rozporządzenia MRiRW z 2009 r. W rozporządzeniu MRiRW z 2009 r. w załączniku nr 3, dla pakietu będącego przedmiotem postępowania, obok obowiązku wykonywana zabiegów pielęgnacyjnych określony został obowiązek utrzymywania minimalnej obsady drzew i krzewów, to jest dla jabłoni 125 sztuk na hektar. W odniesieniu do powierzchni uznanej dla działki "A", tj. 63,80 ha minimalna obsada drzew powinna wynosić 7975 szt., przy uwzględnieniu granicy błędu - 7592 szt. Tymczasem w trakcie kontroli stwierdzono 2690 szt. drzewek żywych i 5692 szt. martwych. Z kolei w odniesieniu do powierzchni uznanej dla działki "B", tj. 0,66 ha minimalna obsada drzew powinna wynosić 83 szt., przy uwzględnieniu błędu - 79 szt. Tymczasem w trakcie kontroli stwierdzono 9 szt. drzewek żywych i 12 szt. martwych. W załączniku nr 7 przywołanego rozporządzenia przewidziano, że w przypadku nieutrzymywania minimalnej obsady drzew lub krzewów (przy granicy błędu 5%) płatność podlega zmniejszeniu o 100%. W ocenie Sądu analiza czynności kontrolnych oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej potwierdza prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń. Dokumentacja fotograficzna kontrolowanego obszaru załączona do raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych 25 lipca 2013 r. oraz kontroli na miejscu mającej miejsce od 25 lipca do 12 sierpnia 2013 r. nie daje podstaw do zakwestionowania wyników tych kontroli. Brak jest w szczególności podstaw do podważania ustaleń organów orzekających odnośnie występującej na plantacji obsady drzew (wynoszącej na działce "A" 2690 szt. drzewek żywych i 5692 szt. Martwych, zaś na działce "B" 9 szt. drzewek żywych i 12 szt. Martwych) która nie spełniała wymogów rozporządzenia. Wobec nieutrzymywania przez skarżącą minimalnej obsady drzew na zgłoszonych do płatności działkach, organy orzekające prawidłowo zastosowały zmniejszenie płatności o 100%. W związku z tym decyzję odmawiającą skarżącej przyznania wnioskowanych płatności Sąd uznał za prawidłową. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i wciąż nie skorygowanego przez organ II instancji stwierdzenia, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności – 96,56 ha (działka "A"), a powierzchnią stwierdzoną – 63,80 ha wynosi 100%, oraz analogicznie w odniesieniu do działki "B" 0,70 ha powierzchni deklarowanej wobec 0,66 ha powierzchni stwierdzonej, Sąd wskazuje, że jest ono zupełnie niezrozumiałe. Wykluczona z płatności powierzchnia działek "A" i "B" stanowi bowiem mniej niż 100% powierzchni stwierdzonej. Wskazane uchybienie uzasadnienia nie ma jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia merytorycznego. Z przedstawionych powodów zaskarżona decyzja (pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia) odpowiada prawu. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.