V SA/Wa 3315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej: E. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie w dniu [...] czerwca 2015 r. pod pozycją [...]. E. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., dalej "strona skarżąca", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] maja 2015 r. na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych. Skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nadając ją w dniu [...] czerwca 2015 r. w Filii Urzędu Pocztowego [...]. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu [...] czerwca 2015 r. (prezentata Sądu – k. 2 akt sadowych), natomiast [...] lipca 2015 r. została przekazana do organu (ZPO- k. 21 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do wskazanych przepisów, termin do wniesienia skargi jest zachowany, gdy skarga zostanie złożona w organie lub wysłana do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni, od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, że strona ma 30 dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, którym w dniu nadania przedmiotowej skargi była Poczta Polska S.A. Stosownie do art. 83 § 3 p.p.s.a., data nadanie przesyłki w polskim urzędzie pocztowym jest datą wniesienia skargi do sądu. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] maja 2015 r. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie rozpoczął bieg w dniu [...] maja 2015 r., a ostatni jego dzień przypadał na [...] czerwca 2015 r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] czerwca 2015 r., a zatem w terminie otwartym do jej wniesienia. Z uwagi jednak na to, że nadano ją bezpośrednio do Sądu, za datę wniesienia skargi należy uznać dzień [...] lipca 2015 r. – dzień przekazania skargi przez Sąd do Dyrektora Izby Celnej w W. Dopiero bowiem data nadania skargi na adres organu, który wydał zaskarżony akt decyduje o zachowaniu wyznaczonego terminu (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2011, s. 360-363). Tym samym skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Zaznaczyć należy, że w zaskarżonej decyzji znajdowało się prawidłowe pouczenie o przysługującej do sądu administracyjnego skardze, o terminie, a przede wszystkim trybie jej wnoszenia (za pośrednictwem organu). Uchybienie terminowi nastąpiło w wyniku błędu strony skarżącej która pomimo prawidłowego pouczenia organu, nadała skargę bezpośrednio do tut. Sądu, a nie do Dyrektora Izby Celnej w W. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.