V SA/Wa 3342/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. G. E. spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju przy udziale I. O. Ś. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. G. E. spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w W. Nr ... z dnia ... kwietnia 2015r. o odmowie przyznania Spółce, jako liderowi konsorcjum (M. G. E. oraz I. w W.) wnioskującego o dofinansowanie projektu złożonego w ramach I Konkursu Programu Gekon – Generator Koncepcji Ekologicznych - środków finansowych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "[...], (dalej jako "Wniosek o dofinansowanie"), złożony został w I Konkursie o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Programu Gekon — Generator Koncepcji Ekologicznych przez Spółkę (będącą podmiotem reprezentującym Wnioskodawcę) oraz I. Wniosek o dofinansowanie otrzymał ocenę 25,67 pkt i znalazł się na liście rankingowej wniosków o dofinansowanie ocenionych pozytywnie rekomendowanych do dofinansowania. Na skutek oceny informacji zawartych w Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jak również w związku z Rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 1514 ze zm.), uznano, że Spółka spełnia kryteria przedsiębiorstwa zagrożonego. Z tego względu decyzją Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju ( dalej "NCBR"), z ... grudnia 2014 r. wnioskodawcy nie przyznano środków finansowych. W dniu ... stycznia 2015 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W wyniku jego rozpoznania Komisja Odwoławcza Rady NCBR podjęła w dniu ... kwietnia 2015 decyzję nr ... o odmowie przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu swego stanowiska Komisja Odwoławcza stwierdziła, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, Centrum nie może udzielić pomocy publicznej przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, spełniającemu kryteria przedsiębiorstwa zagrożonego. Natomiast z informacji przekazanej przez Wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie fazy B+R w "Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie" oraz aktualizacją informacji przekazaną do NCBR, wartość niepokrytych strat "M. G. E." SA przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego spółki, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed złożeniem informacji przewyższyła 25% wysokości tego kapitału. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Komisja Odwoławcza Rady NCBR wskazała, przytaczając sygnatury wyroków, iż zgodnie z orzecznictwem przyjętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowań konkursowych oraz do procedury odwoławczej przed komisją odwoławczą Rady NCBR. Pismem z dnia ... lipca 2015 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie § 7 w zw. z § 8 rozporządzenia z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2015 r. poz. 299 (...)) poprzez brak ich zastosowania — wskazując, że skarżona decyzja została wydana w dniu ... kwietnia 2015 r., a więc w dniu kiedy obowiązywało już nowe rozporządzenie w sprawie pomocy publicznej i pomocy de minimis, a z treści skarżonej Decyzji wynika, iż organ ją wydający oparł się na przepisach rozporządzenia z dnia 28 października 2010 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz.U. z 2013 r., poz. 1514 z późn. zm. (...) ); 2) art. 40 ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju z dnia 30 kwietnia 2010 r. (...) w związku z art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (...) oraz w związku z treścią Rozdziału III ust. 1 pkt 2 i V Regulaminu dot. procedury konkursowej w sprawie wniosku wstępnego (ust. 1) oraz w związku z działem dotyczącym Preselekcji (pkt 1) i Selekcji (pkt 8) Regulaminu I Konkursu o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Programu Gekon — Generator koncepcji Ekologicznych (...) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego zawartego w Decyzji — z uzasadnienia faktycznego Decyzji wynika, iż Komisja Odwoławcza NCBR przyjęła za transparentny dla oceny możliwości udzielenia dofinansowania moment składania wniosku o dofinansowanie fazy B+R, podczas gdyby konsorcjant przemysłowy nie spełniał kryteriów wniosku wstępnego, w tym kryteriów związanych z dopuszczalnością pomocy publicznej, nie miałby możliwości składać wniosku o dofinansowanie fazy B+R; 3) § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 października 2010 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U z 2013 r., poz. 1514 z późn. zm. (...) ) w zw. z art. 1 ust. 7 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) z dnia 6 sierpnia 2008 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 214, str. 3 (...)) poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie, tj. uznanie, że konsorcjant przemysłowy M. G. E. Spółka Akcyjna (...) znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, tj. jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu art. 1 ust. 7 rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, podczas gdy w rozumieniu w/w przepisu w dniu złożenia przez Konsorcjum [...] Wniosku konsorcjant przemysłowy nie był uważany za przedsiębiorstwo zagrożone; 4) § 6 ust. 3 w zw. z § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej i pomocy de minimis poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie, tj. przyjęcie, iż konsorcjant przemysłowy ubiega się o pomoc publiczną, podczas gdy ze złożonych przez konsorcjant przemysłowego informacji wynikało, że udzielona mu pomoc będzie pomocą de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5 (...) z związku z uchyleniem z dniem 30 czerwca 2014 r. § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej i pomocy de minimis nie ma podstaw prawnych we wspomnianym wyżej rozporządzeniu do odmowy udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. z dokumentów załączonych do skargi dla wyliczenia ... dla konsorcjanta przemysłowego na okoliczność ustalenia całkowitej wartości zdyskontowanej pomocy publicznej na 23 grudnia 2014r. W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła i szeroko uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi- ustosunkowując się szczegółowo do każdego wskazanego w skardze zarzutu uznając je wszystkie za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także w procedurze odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji dotyczące stosowaniu przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy pamiętać, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18). To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. nr 178, poz. 1200) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wydając rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza uprawniona jest do przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie ma natomiast kompetencji do utrzymania w mocy kontrolowanej decyzji. To cytowany art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR wprost wskazuje na rodzaje możliwych do wydania rozstrzygnięć, tj.: przyznanie bądź odmowa przyznania środków finansowych. Regulacja w tym zakresie jest kompleksowa. Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Tym samym uznał, że podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku Skarżącej o przyznanie środków finansowych w ramach I Konkursu Programu Gekon – Generator Koncepcji Ekologicznych rozpatrywanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w W. na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o NCBiR oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (j. t. Dz.U. z 2013 r. poz.1514 ze zm.). Z uwagi na fakt, iż Regulamin I Konkursu jak też na jego podstawie składany i procedowany wniosek o dofinansowanie oraz decyzja Dyrektora o odmowie przyznania środków wydana została w czasie obowiązywania ww. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (j. t. Dz.U. z 2013 r. poz.1514 ze zm.), na podstawie którego to aktu pomoc mogła być przyznana do końca 2014r. co wynika z § 35 ust 2 rozporządzenia te właśnie przepisy wykonawcze wbrew zarzutom skargi mają w sprawie zastosowanie niezależnie od faktu, że zaskarżona decyzja Komisji Odwoławczej Rady NCBiR podjęta została w dniu ... kwietnia 2015r. tj. w czasie obowiązywania nowego rozporządzenia z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2015 r. poz. 299 ). Zdaniem Sądu organy w sprawie niniejszej prawidłowo zastosowały mające obowiązujące w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010r. skoro rozstrzygnięcie organu odwoławczego dokonuje oceny prawidłowości wydanego uprzedniego rozstrzygnięcia Dyrektora NCBiR . Tym samym zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia do przedmiotowej pomocy mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych", oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie pomocy de minimis". Zgodnie natomiast z § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju Centrum pomoc publiczna nie może być udzielona mikro-, małemu lub średniemu przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 7 rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Poza sporem pozostaje, że w "Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie", Skarżąca wskazała : · w części A w pozycji 6 – że jest mikroprzedsiębiorstwem w rozumieniu rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, · w części B: - na pytanie pierwsze, tj. "czy w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo – akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25 % wysokości tego kapitału" odpowiedziała twierdząco. Jak wynika natomiast z przedstawionej w poz. 8 części A informacji Spółka utworzona została w dniu 28 lipca 2010r. W rozumieniu art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) w sprawie wyłączeń blokowych za zagrożone uznaje się przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki – jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Kryteria te nie muszą być spełnione kumulatywnie - wystarczy spełnienie jednej z przesłanek aby przedsiębiorstwo mogło zostać uznane za zagrożone. Strona składając ... czerwca 2014r. wniosek o dofinansowanie fazy B+R projektu w ramach programu Gekon załączyła wymagany "Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie" podpisany przez Prezesa i Wiceprezes Zarządu Spółki. Dane zawarte w tym formularzu wskazują, że Spółka wyczerpała przesłankę, o której mowa w § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że nie ma podstaw do udzielenia pomocy publicznej w rozpatrywanej sprawie. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ miał prawo i obowiązek uwzględnić przy rozpatrywaniu wniosku przesłanki uznania przedsiębiorstwa za zagrożone określone w powołanych przepisach. Załącznik w postaci Formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie w I Konkursie Programu Gekon — Generator Koncepcji Ekologicznych składany był jak zasadnie wskazuje organ wyłącznie jako załącznik do Wniosku o dofinansowanie fazy B+R. Tym samym ocena wniosku wstępnego nie dotyczyła analizy sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, a jej pozytywny wynik nie przesądzał o uznaniu, że spółka spełnia wszystkie kryteria przyznania pomocy, w tym nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji ekonomicznej tj. przedsiębiorstwem zagrożonym. Zgodnie z informacjami zawartymi w Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, w momencie składania tego Wniosku o dofinansowanie tj. ... czerwca 2014r. Skarżąca istniała dłużej niż 3 lata zatem informacje w pkt 1 części B formularza co do sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy miały zasadnicze znaczenie przy ocenie czy spełnia przesłanki przedsiębiorstwa zagrożonego, a tym samym czy pomoc publiczna może być jej udzielona. Zgodnie z zastosowanymi w przedmiotowej sprawie jak już wcześniej wskazano przepisami Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 października 2010 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r, poz. 1514 ze zm.), które zostały wskazane w Regulaminie I Konkursu jako podstawa prawna realizowania Programu Gekon - Generator Koncepcji Ekologicznych przez NCBR, NCBR nie może udzielić pomocy publicznej przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, spełniającemu kryteria przedsiębiorstwa zagrożonego. Dyrektor NCBR podjął decyzję w sprawie przyznania środków finansowych opierając się na dokumentach wymaganych do złożenia przez Skarżącą we Wniosku o dofinansowanie, które to dokumenty mają charakter oświadczeń Skarżącej. Również komisja odwoławcza Rady NCBR rozstrzyga o zasadności albo niezasadności odwołania opierając się na dokumentach wymaganych do złożenia przez Skarżącą we Wniosku o dofinansowanie Komisja odwoławcza Rady NCBR nie dokonuje ponownej oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie. Niezasadne jest zatem stanowisko skarżącej, że gdyby konsorcjant przemysłowy nie spełniał kryteriów wniosku wstępnego, w tym kryteriów związanych z dopuszczalnością pomocy publicznej, nie miałby możliwości składać wniosku o dofinansowanie fazy B+R. Ocena ekonomiczna przedsiębiorstwa pod kątem spełnienia przez niego warunków udzielenia pomocy publicznej dokonywana jest na etapie wniosku o dofinansowanie fazy B+ R, a nie wniosku wstępnego, co wynika z Regulaminu Konkursu. Niezasadny, zdaniem Sądu jest również zarzut skarżącej, że ze złożonych przez konsorcjanta przemysłowego informacji wynikało, że udzielona mu pomoc będzie pomocą de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Słusznie organ podnosi, że możliwą do uzyskania pomocą w ramach Programu Gekon — Generator Koncepcji Ekologicznych, jest pomoc horyzontalna na badania przemysłowe i na prace rozwojowe tj. pomoc publiczna. W ramach Programu Gekon — Generator Koncepcji Ekologicznych zgodnie z Regulaminem I Konkursu, ubiegający się o środki finansowe nie mieli możliwości wnioskowania o pomoc de minimis. Możliwości wnioskowania o pomoc de minimis nie przewidziano również w dokumentacji konkursowej. Stąd nie ma znaczenia w sprawie analiza dokumentów w celu wyliczenia kwoty wnioskowanej pomocy. Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia postępowania odwoławczego. Zgodnie z procedurą odwoławczą przewidzianą w art. 40 ustawy o NCBiR od decyzji wydanej przez Dyrektora NCBiR przysługuje odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Centrum w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Komisja Odwoławcza Rady Centrum wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania. Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty strony dotyczące przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione ( § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej NCBiR). W zaskarżonej decyzji organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz ustosunkował się do zarzutów odwołania. W ocenie Sądu nie znalazł uznania wskazany w skardze wniosek dowodowy pełnomocnika Skarżącej, zatem podlegał on oddaleniu. Nie jest on bowiem niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W niniejszym postępowaniu nie wystąpiły żadne wątpliwości co do stanu sprawy, które uniemożliwiałyby jej rozstrzygnięcie przez tutejszy Sąd. Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku. Celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję przepisów prawa materialnego. Przepis ten może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (tak NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2331/13, LEX nr 1754715). W związku z powyższym, po rozpoznaniu niniejszej sprawy, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności skargę należało oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.a.