V SA/Wa 3342/16

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... listopada 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty nienależnie pobranych płatności p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. P. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z 7 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3342/16 tut. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez D. J., dalej: "Strona". Postanowieniem z 23 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy tut. Sądu ustanowił Stronie adwokata, którym wyznaczona została adw. P. G. W dniu 18 maja 2017 r. wyznaczona pełnomocnik wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 7 lutego 2017 r. odrzucające skargę. W zażaleniu wniosła o przyznanie kosztów udzielonej nieopłaconej pomocy prawnej. Pełnomocnik oświadczyła, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części. Postanowieniem z 5 lipca 2017 r. tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Adwokat złożyła zażalenie na postanowienie z 5 lipca 2017 r. wnosząc w nim o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 września 2017 r. sygn. akt II GZ 701/17 zażalenie oddalił. Postanowieniem z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GZ 841/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 201 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. uchylono rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. W rozpoznawanej sprawie tut. Sąd w dniu 7 lutego 2017 r. odrzucił skargę, kończąc tym samym postępowanie w I instancji. W związku z powyższym w sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. Na podstawie § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia opłata w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Wyznaczony adwokat złożył w rozpoznawanej sprawie dwa zażalenia: na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zażaleniach wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, ponieważ koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Podejmowane czynności były niezbędne aby sprawie nadać bieg. Wskazać również należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zarówno przez Sąd I instancji, jak również przez Sąd II instancji. Ponadto zauważyć należy, że sprawa została zakończona przez Sąd I instancji na etapie badania warunków formalnych skargi, a więc nie było konieczne dokładne zapoznanie się z aktami administracyjnymi sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego, przyjąć trzeba, że w niniejszej sprawie za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł z tytułu pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.