V SA/Wa 3344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, strona lub spółka) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z ... października 2016 r., nr ...AC utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON) z ... kwietnia 2016 r., nr ... o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżąca wystąpiła do PFRON – za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji z wnioskami o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2015 r. W złożonych formularzach informacji, przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie strona nie złożyła oświadczenia wskazującego na jej trudną sytuację ekonomiczną. Pismem z 19 stycznia 2016 r. Prezes PFRON poinformował stronę o ustaleniach poczynionych w oparciu o sprawozdanie finansowe za 2014 r. oraz wezwał do nadesłania wskazanych dokumentów finansowych. Spółka udzieliła odpowiedź. Decyzją z ... kwietnia 2016 r. Prezes PFRON odmówił skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2015r. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 45 ust. 3a oraz 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 26a ust. 9a pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że strona składki za okres 11/2015 (składki płacone od wynagrodzenia za miesiąc październik 2015r.) opłaciła z uchybieniem terminu określonego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Organ wskazał, że jak wynika z informacji ZUS składki za październik 2015 r. zostały opłacone w dniu 30 grudnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu. W tym zakresie przytoczył treść art. 26a ust. 1a1 pkt. 3 ustawy o rehabilitacji oraz art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.; dalej: "u.s.u.s.") i podał, że powyższe przepisy uniemożliwiają udzielenie stronie pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2015 r. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania, zaskarżoną decyzją z ... października 2016 r., o wskazanym wyżej numerze, Minister utrzymał w mocy decyzję I instancji. Uzasadniając decyzję Minister przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz uznał, że postępowanie administracyjne I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a wynik rozstrzygnięcia odpowiada dokonanym w nim ustaleniom. Organ II instancji wskazał, że termin wypłaty wynagrodzeń za październik 2015 r. przypadał w listopadzie 2015r., to okresowi sprawozdawczemu za październik 2015 r. odpowiada deklaracja do ZUS za listopad 2015 r. W ocenie Ministra, w sprawie wystąpiła sytuacja opisana w art. art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, bowiem przekroczony został 14-dniowy termin na poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy. Organ II instancji zauważył, że ostateczny termin opłacenia składek, który pozwoliłby na uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych upłynął 29 grudnia 2015r. Oznacza to, że wpłaty dokonane w dniu 30 grudnia 2015 r. zostały opłacone z uchybieniem 14 dni przewidzianych przez ww. przepis. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Prezesa Zarządu PFRON do poczynienia w zaskarżonej decyzji dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - pominięcie w ocenie terminowego regulowania kosztów płac, terminowego regulowania wynagrodzeń pracowników oraz zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wobec urzędu skarbowego, - oparcie decyzji odmawiającej dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na przesłance przekroczenia terminu określonego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji o jeden dzień przez co organ naruszył zasadę słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Od powyższej generalnej zasady ustawodawca przewidział wyjątki, których zaistnienie powoduje, że dofinansowanie nie przysługuje, mimo tego, że pracodawca spełnia inne przesłanki do niego uprawniające. Jeden z takich wyjątków został określony w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z tym przepisem, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Definicja "kosztów płacy" zawarta została w art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, przez które rozumie się wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Z kolei, w myśl art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., płatnik składek – niebędący osobą fizyczną opłacającą składkę wyłącznie dla siebie, ani jednostką budżetową czy samorządowym zakładem budżetowym – przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc nie później niż do 15 dnia następnego miesiąca. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy zauważyć należało, że z informacji udzielonej przez ZUS wynika, że spółka składki za 11/2015 opłaciła w dniu 30 grudnia 2015 r. (karta 20 akt adm.). Powyższe także potwierdzają załączone przez stronę przelewy wskazujące na datę opłacenia składek (kary: 79-81 akt adm.). W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że termin wypłaty wynagrodzeń za październik 2015 r. przypadał u skarżącej w listopadzie 2015r., to tym samym okresowi sprawozdawczemu za październik 2015 r. odpowiada deklaracja do ZUS za listopad 2015 r. Zatem skoro strona opłaciła składki w dniu 30 grudnia 2015 r., to stwierdzić należy, że skarżąca przekroczyła 14-dniowy termin na poniesienie kosztów płacy przez pracodawcę, który upłynął w dniu 29 grudnia 2015 r. Uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie jest możliwe, gdy nie zostały opłacone w terminie składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od wynagrodzenia brutto i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, co wprost wynika z powołanego na wstępie przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Tym samym sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji, że w sprawie zaistniała sytuacja określona w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Oznacza to, że dofinansowanie nie może zostać udzielone spółce, bez względu na wykazywaną w odwołaniu i skardze sytuację ekonomiczną strony. Podkreślić raz jeszcze należy, że zaistnienie omawianej sytuacji z mocy samego prawa obliguje organ administracyjny do odmowy udzielenia dofinansowania. Dodatkowo wskazać trzeba, iż odmowa jest niezależna od tego, czy pracodawca wypełnia ustawowe przesłanki, uprawniające do skorzystania z dofinansowania. Odnosząc się do twierdzeń skargi, stwierdzić należy, że polega ona na nieporozumieniu, zaś argumenty prezentowane przez skarżącą są całkowicie chybione i nie przystają do omówionego wyżej stanu prawnego. W sytuacji bowiem zaistnienia przesłanki określonej w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie ma znaczenia czy strona spełnia inne ustawowe przesłanki do udzielenia dofinansowania. Powoduje to z kolei, że badanie przez organ sytuacji ekonomicznej skarżącej jest bezprzedmiotowe. Co więcej skarżąca zdaje się nie zauważać, że wydana w sprawie decyzja nie jest decyzją uznaniową, a decyzją zapadającą w okolicznościach ściśle określonych przepisami ustawy o rehabilitacji. Wystąpienie powyższej ustawowej przesłanki zobligowało organy zarówno I jak II instancji do wydania decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania. Nie mają zatem żadnego znaczenia kwestie związane ze słusznym interesem społecznym, czy też słusznym interesem strony postępowania. Skoro z obiektywnego faktu wynikało, że strona uchybiła terminowi na opłacenie składek ponad 14 dni, to organ był zobowiązany do wydania decyzji odmownej. Nie ma również znaczenia fakt, że strona przekroczyła termin wskazany w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji o jeden dzień. Po pierwsze ustawa o rehabilitacji z takim faktem nie wiąże żadnych pozytywnych dla strony skutków prawnych. Po wtóre skarżąca zdaje się nie zauważać, że jej obowiązkiem jest terminowe regulowanie m.in. należności składkowych i tylko wyjątkowo ustawodawca uznał, że nie będzie wyciągał negatywnych konsekwencji w wypadku uchybienia terminowi opłacenia kosztów płacy, jeżeli to uchybienie nie przekroczy 14 dni. Powyżej tego terminu prawodawca nakazał nie udzielać pomocy publicznej. Wbrew także twierdzeniom zawartym w skardze w toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. W ocenie sądu organy orzekające zebrały i rozpatrzył w sposób rzetelny cały materiał dowodowy w sprawie, który w sposób nie budzący wątpliwość wskazuje, że strona nie opłaciła składek na ubezpieczenia społeczne za październik 2015 r. w wymaganym terminie. W sprawie organy orzekające podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Również uzasadnienie decyzji nie budzi żadnych wątpliwości i zawiera wszystkie elementy określone w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), skargę oddalił.