V SA/Wa 3349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Odwoławczej Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniosła, że wykonanie skarżonego orzeczenia i wynikające z tego zamknięcie skarżącej drogi do podpisania umowy o dofinansowanie, definitywnie przekreśli jej możliwość zrealizowania projektu. Dodała, że środki przeznaczone na ten cel zostaną rozdysponowane pomiędzy innych uczestników znajdujących się na liście rekomendacji. W ocenie skarżącej w takiej sytuacji nie będzie ona mogła zrealizować swojego projektu nawet w przypadku uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., nr 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym powyżej przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Z powyższego wynika także, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. W związku z tym brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje także, iż przedmiotowy wniosek, oprócz samego żądania i wskazania, że skarżąca nie będzie mogła realizować swojego projektu, nie został w żaden sposób uzasadniony, a także nie został poparty dowodami świadczącymi o wystąpieniu w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.