V SA/Wa 335/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe; Pismem z 20 grudnia 2013 r. strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 – dalej "p.p.s.a."), w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...], stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Strona skarżąca w dniu [...] kwietnia 2010 r. podpisała z M. Jednostką Wdrażania Programów Unijnych w W. (dalej MJWPU) umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]". W trakcie przeprowadzonej kontroli u beneficjenta MJWPU zakwestionowała część wydatków i zażądała ich zwrotu. Wobec braku zwrotu środków MJWPU w dniu [...] września 2013 r. wszczęła postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem w dniu [...] października 2013 r. decyzji administracyjnej. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie i w rezultacie przeprowadzenia postępowania odwoławczego Minister Rozwoju Regionalnego wydał w dniu [...] listopada 2013 r. zaskarżoną decyzję. Jednocześnie w dniu [...] listopad 2013 r. Prezes Rady Ministrów wydał rozporządzenie w sprawie utworzenia Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, które powstało w drodze przekształcenia Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (§ 1 ust. 1). Zgodnie z zapisami przedmiotowego rozporządzenia, które weszło w życie z dniem ogłoszenia, przestało obowiązywać rozporządzenie o utworzeniu Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. W rezultacie przestały obowiązywać upoważnienia wydane przez Ministra Rozwoju Regionalnego do wydawania decyzji administracyjnych w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki dla pracowników Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. Powyższe oznacza, że w dniu [...] listopada 2013 r. przestało istnieć Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, a w jego miejsce powołano do życia Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju. Tak więc w dniu [...] listopada 2013 r., kiedy nie istniało już Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, nie można było wydać w imieniu tego organu decyzji. Podpisanie w dniu [...] listopada 2013 r. decyzji przez osobę nieupoważnioną (pracownika nieistniejącego organu) w dniu jej wydania stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dlatego też Minister wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i w rezultacie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji. Sankcja nieważności zastosowana wobec decyzji oznacza pozbawienie mocy skutków prawnych wywołanych przez decyzję wadliwą od samego początku (ex tunc). Należy podkreślić, że nieważność decyzji istnieje już w dacie orzekania o niej, a nie dopiero od tej daty. W takim przypadku zachodzą podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Chodzi zatem o przyczyny inne niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., które odnoszą się do umorzenia postępowania z powodu cofnięcia skargi lub śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zaistnieje zdarzenie, które uniemożliwia osiągnięcie jego celu, tj. merytoryczne rozpoznanie skargi, albo powoduje, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie po złożeniu skargi, a przed jej przekazaniem do Sądu, organ odwoławczy stwierdził nieważność decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego (zainicjowanego skargą) została wyeliminowana z obrotu prawnego. Okoliczność tę należało uznać za przesłankę umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.