V SA/Wa 3357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o. o.z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania: oddala skargę. D. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Beneficjent" lub "Strona") w dniu [...] grudnia 2009 r. zawarła z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") umowę o dofinansowanie nr [...], przedmiotem której było dofinansowanie Projektu "[...]". Beneficjent na realizację projektu, o którym mowa w umowie o dofinansowanie, otrzymał zaliczkę w wysokości 240.911,25 zł. W toku realizacji projektu Beneficjent złożył wnioski o płatność nr [...], [...] oraz [...], których proces weryfikacji został wstrzymany w związku z kontrolą realizacji projektu na miejscu. W dniu [...] stycznia 2012 r. Regionalna Instytucja Finansująca – [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: "RIF"), przeprowadziła u Skarżącej kontrolę, w wyniku której stwierdziła nieprawidłowości w projekcie, które wskazała w Informacji pokontrolnej podpisanej przez Beneficjenta w dniu [...] lutego 2012 r. Z uwagi na możliwość zaistnienia "konfliktu interesów", RIF wstrzymała się jednak od ostatecznej rekomendacji wyniku kontroli, przekazując sprawę do PARP. W dniach [...] marca 2012 r. PARP przeprowadziła kontrolę doraźną projektu, z której ustalenia zostały zawarte w Informacji pokontrolnej, podpisanej przez Beneficjenta w dniu [...] maja 2012 r. Zdaniem PARP, kontrola potwierdziła ustalenia RIF i jednocześnie dodatkowo zakwestionowała wywiązanie się Beneficjenta z obowiązku realizowania Projektu zgodnie z umową w zakresie wdrożenia portalu, a tym samym osiągnięcia celów projektu i utrzymania jego trwałości. Do dokonanych w toku kontroli ustaleń Beneficjent odniósł się w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. Przedłożenie przez Spółkę wyjaśnienia skutkowały przekazaniem przez PARP projektu do oceny eksperta zewnętrznego, który sporządził raport z dnia [...] grudnia 2012 r. Dodatkowo, w związku z przekazaniem przez Beneficjenta kodów źródłowych, ekspert dokonał zdalnej kontroli projektu, o wynikach której Skarżąca została poinformowana pismem PARP z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wyjaśnienia Beneficjenta z dnia [...] maja 2013 r. również zostały przekazane ekspertowi do analizy, której wyniki nie wpłynęły na stanowisko zajęte wcześniej przez eksperta. W dniu [...] maja 2013 r. do PARP wpłynęło pismo Beneficjenta, w którym poinformował, iż wytworzony w ramach realizowanego programu portal jest e-usługą. Ponadto przedstawił własne opracowanie przedstawiające trendy i analizy dotyczące sprzedaży gier, przy czym należy podkreślić, iż całkowita sprzedaż gier (w ilości 5 szt.) dokonana została w maju 2012 r. (po kolejnej kontroli projektu), a łączny dochód ze sprzedaży wyniósł 17,35 zł. Beneficjent stwierdził również, iż projekt [...] okazał się zbyt innowacyjny na moment jego tworzenia a pionierska idea, nieznająca precedensu na moment jej opracowania, nie spotkała się z przewidywaną reakcją grupy docelowej. Biorąc pod uwagę stwierdzone nieprawidłowości oraz naruszenie przez Stronę § 3 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 4 i 5, § 8 ust. 1 i 2, § 11 ust. 1 i 3, § 12 ust. 3 i 4 umowy o dofinansowanie PARP na podstawie postanowień § 13 ust. 2 pkt 5 i 6, § 13 ust. 3 pkt 6 lit. c) oraz § 13 ust. 3 pkt 6 lit. i) w związku z § 13 ust. 3 pkt 1 pismem z dnia 29 maja 2014 r., rozwiązała przedmiotową umowę ze skutkiem natychmiastowym. Umowa o dofinansowanie została rozwiązana w dniu 2 czerwca 2014 r., tj. z dniem odebrania przez Stronę ww. korespondencji. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 9, ust. 11, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.; dalej: "u.f.p."), w związku z art. 24 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 379) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") PARP zobowiązał Stronę do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji kwoty 240.911,25 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Skarżąca złożyła u Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej także: "Minister", "organ II instancji") odwołanie od ww. decyzji PARP, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji PARP i umorzenie postępowania. W odwołaniu Strona zarzuciła decyzji organu I instancji: 1. niedopuszczalność drogi postępowania administracyjnego, 2. naruszenie przepisów postępowania polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych na temat działań marketingowych Beneficjenta na podstawie opinii informatyka, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że brak osiągnięcia celów realizacji projektu stanowi wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z jego przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., 4. zastosowanie przepisów u.f.p., zamiast ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 3 pkt 2 oraz w związku z art. 67 u.f.p., w związku z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 84 poz. 712 z późn. zm.) oraz w związku z art. 24 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 379), Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, Minister wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli PARP stwierdziła nieprawidłowości w projekcie skutkujące naruszeniem: – § 3 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie w związku z zaniechaniem świadczenia e-usługi zgodnie z opisem projektu, – § 8 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie poprzez nieosiągnięcie wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie, nieosiągnięcie celów projektu oraz niezachowanie trwałości projektu, – § 11 umowy o dofinansowanie z powodu niezachowania wymaganej wizualizacji projektu, – § 12 ust. 3 i 4 umowy o dofinansowanie w związku z dokonaniem podziału zamówienia i w efekcie - dokonaniem wyboru wykonawcy usługi badania przedprodukcyjnego w pełnym postępowaniu ofertowym, zaś wykonawcy pozostałych badań - w postępowaniu nieformalnym; nadto, w ramach wyboru wykonawcy usługi badania przedprodukcyjnego do postępowania zostały dopuszczone oferty złożone po terminie określonym w zapytaniu ofertowym; Beneficjent nie przedłożył także dokumentacji potwierdzającej dokonanie wyboru wykonawcy testów wersji beta gry serialowej oraz jej komponentów. Organ odwoławczy podkreślił, iż stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości skutkowały rozwiązaniem zawartej z Beneficjentem umowy o dofinansowanie i w efekcie - koniecznością podjęcia przez PARP działań zmierzających do odzyskania wypłaconych Skarżącej środków. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie Beneficjent jest zobowiązany do zrealizowania projektu w pełnym zakresie, w terminie określonym w umowie o dofinansowanie, z należytą starannością, zgodnie z postanowieniami umowy oraz jej załącznikami, w szczególności z opisem zawartym we wniosku o dofinansowanie projektu. Przedmiotowa umowa o dofinansowanie, w § 10, reguluje także kwestie dotyczące przeprowadzania kontroli realizacji projektu. Minister zaznaczył, że w toku kontroli przeprowadzonej przez PARP dokonano oceny poniesionych przez Beneficjenta wydatków, w szczególności w kontekście sprawdzenia ich zgodności ze stanem faktycznym, z przepisami unijnymi i krajowym, w tym także z postanowieniami umowy o dofinansowanie oraz wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków. W trakcie kontroli dokonano także oceny rezultatów realizacji projektu przez pryzmat efektywności poniesionych wydatków oraz rentowności projektu w zakresie dotyczącym jego trwałości. Organ II instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli PARP stwierdziła naruszenie przez Skarżącą wskazanych powyżej postanowień umowy o dofinansowanie. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, celem projektu było stworzenie internetowej platformy umożliwiającej udostępnienie serialowych gier video dla użytkowników komputerów osobistych, która nie tylko umożliwi utworzenie społeczności profesjonalistów i pasjonatów związanych z rozrywką interaktywną, gromadząc w jednym miejscu zainteresowanych tą tematyką użytkowników, oraz granie w gry serialowe, ale także będzie stanowiła narzędzie promocji wiedzy z zakresu nowoczesnej rozrywki interaktywnej oraz źródło wiedzy w tym zakresie. Nadto, założenia projektu wskazywały na innowacyjność tego projektu oraz podkreślały korzyści z jego realizacji, w szczególności przez pryzmat celów POIG. Tymczasem, przeprowadzona kontrola wykazała, iż projekt nie jest realizowany zgodnie z opisem zawartym we wniosku o dofinansowanie, co narusza § 3 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie. Ponadto, z przedłożonej przez Skarżącą analizy pn. "[...]" wynika, iż w okresie od grudnia 2011 r. do kwietnia 2012 r. sprzedaż gier oferowanych przez Beneficjenta nie istniała, natomiast sprzedaż, która miała miejsce w maju 2012 r. (5 szt. gier), stanowiła efekt dokonania obniżenia ceny jednej z gier połączonej z krótką kampanią promocyjną. Przedmiotowa analiza odwołuje się także do liczby zarejestrowanych nowych użytkowników oraz postów, które to dane także świadczą o braku zainteresowania e-usługą oferowaną przez Stronę. W związku z tym, w ocenie Ministra, z punktu widzenia poniesionych na realizację projektu nakładów do uzyskanych rezultatów, Skarżąca nie osiągnęła zakładanych we wniosku o dofinansowanie celów projektu, pomimo tego, że z chwilą podpisania umowy zobowiązała się do zrealizowania projektu, zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie oraz do utrzymania trwałości projektu przez okres trzech lat od zakończenia jego realizacji. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia Strony w zakresie zmian zachodzących na rynku, wynikające z wyjaśnień pokontrolnych z dnia [...] czerwca 2012 r. czy też z pisma z dnia [...] maja 2013 r., nie zasługują na uwzględnienie. To Skarżąca podejmuje decyzję w zakresie rodzaju branży, w jakiej zamierza prowadzić działalność gospodarczą i z tego tytułu ponosi również ryzyko. Tym samym, na uwzględnienie nie zasługuje także argumentacja Beneficjenta dotycząca finansowania projektu. Zdaniem organu odwoławczego, Beneficjent wykorzystał dofinansowanie na realizację projektu, którego efekt końcowy nie spotkał się z zainteresowaniem odbiorców. W efekcie, nie został osiągnięty cel projektu, jakim było nie tylko stworzenie platformy internetowej umożliwiającej udostępnienie serialowych gier video dla użytkowników komputerów osobistych, ale także jej utrzymanie i dalszy rozwój przynoszący wymierne korzyści, w tym korzyści finansowe. Wobec powyższego, Organ odwoławczy stwierdził wystąpienie w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., implikujących konieczność dochodzenia zawrotu środków wypłaconych Skarżącej w ramach dofinansowania. Zdaniem organu odwoławczego, argumentacja Skarżącej w zakresie niedopuszczalności w niniejszym przypadku drogi postępowania administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Minister wskazał, iż po stwierdzeniu, w oparciu o wyniki kontroli lub weryfikacji stosownych dokumentów (w szczególności wniosków o płatność), że istnieją przesłanki do dochodzenia zwrotu dofinansowania, określone w art. 207 ust. 1 u.f.p., właściwa instytucja wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu, termin, od którego nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych oraz sposób zwrotu środków. Tym samym, na poziomie ustawowym został przesądzony tryb dochodzenia zwrotu wypłaconych beneficjentowi środków, a tryb ten, w przeciwieństwie do stanu prawnego obowiązującego przez wejściem w życie nowelizacji ww. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych dokonanej ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 249 poz. 1832), to tryb administracyjny, a nie cywilnoprawny, z uwzględnieniem postępowania przed sądem powszechnym. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę wyjaśnienia w zakresie wykorzystania środków "niezgodnie z przeznaczeniem", organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. We wniosku o dofinansowanie, Beneficjent jednoznacznie wskazał, że "Celem projektu [...] jest stworzenie internetowej platformy umożliwiającej udostępnienie serialowych gier video dla użytkowników komputerów osobistych (PC oraz laptopów)". Przedmiotowa platforma - zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie - miała umożliwić utworzenie społeczności profesjonalistów i pasjonatów związanych z rozrywką internetową (grami wideo) oraz granie w gry serialowe. Nadto, dla zainteresowanych użytkowników miała stanowić narzędzie promocji wiedzy z zakresu nowoczesnej rozrywki interaktywnej oraz stanowić cenne źródło wiedzy dla specjalistów z zakresu grafiki i animacji komputerowej, dźwiękowców i muzyków komputerowych, scenarzystów i projektantów gier i filmów wykorzystujących najnowocześniejsze techniki informatyczne. Środki przekazane Beneficjentowi w ramach zaliczki miały zatem zostać przeznaczone na realizację konkretnego celu określonego we wniosku o dofinansowanie. W opinii Ministra z akt sprawy wynika, iż Beneficjent wprawdzie podejmował działania, dążąc do realizacji projektu i osiągnięcia określonego w umowie o dofinansowanie celu, jednakże ostatecznie Beneficjent nie osiągnął wszystkich zakładanych wskaźników, zaś sam portal charakteryzował się niewielką popularnością. Skoro zatem Beneficjent nie zrealizował projektu w sposób zgodny z § 3 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie, Organ odwoławczy uznał, iż cel projektu nie został osiągnięty. Organ I instancji słusznie zatem wskazał w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., stwierdzając, że Beneficjent wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż ich wykorzystanie nie przyczyniło się do osiągnięcia ostatecznego celu projektu. Jednocześnie, Organ odwoławczy zauważa, iż w niniejszym przypadku nie chodzi o sytuację, w której wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem nastąpiło przez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki zostały przeznaczone, lecz o sytuację, w której, pomimo tego, że poniesione z zaliczki wydatki dotyczyły realizowanego projektu, to jednak poniesienie tych wydatków, nie przyczyniło się do ostatecznego osiągnięcia celu projektu określonego w umowie o dofinansowanie. Organ odwoławczy podkreśla, iż w tym przypadku "przeznaczenie" oznacza określenie z góry celu, na który Beneficjent otrzymał środki w ramach zaliczki, a którego to celu Beneficjent nie osiągnął. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ I instancji przepisów u.f.p., zamiast ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, gdyż zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157 poz. 1241 z późn. zm.) "Do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozliczenie tych środków powinno nastąpić nie później niż do dnia 30 czerwca 2010 r.". Minister zaznaczył, iż w niniejszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której Beneficjent, na realizację projektu, otrzymał dofinansowanie w formie zaliczki w łącznej wysokości 240.911,25 zł, w tym: wypłata środków z budżetu państwa w wysokości 36.136,69 zł nastąpiła w dniu 24 lutego 2010 r., zaś wypłata ze środków EFRR w wysokości 204.774,56 zł nastąpiła w dniu 22 lutego 2010 r. Przekazanie Skarżącej powyższych środków miało zatem miejsce po wejściu w życie przepisów ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. Tym samym, w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. w zw. z art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Z uwagi na powyższe organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie PARP. Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju stała się przedmiotem skargi Skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z powodu rażącego naruszenia prawa, a w razie gdyby Sąd uznał brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej decyzję PARP, a w razie stwierdzenia przez Sąd braku zasadności zastosowania art. 145a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości. Przedmiotowej decyzji zarzuciła nieważność decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., polegające na uznaniu, że Skarżąca odpowiada na zasadzie ryzyka za wykonanie zobowiązań (osiągnięcie rezultatów) wynikających z umowy o dofinansowanie. Rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności sprawy w sposób pozwalający na ocenę czy Skarżąca wykorzystała dofinansowanie niezgodnie z jego przeznaczeniem i z naruszeniem procedur. Rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 207 i 184 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy beneficjent wykonał prace, do których zobowiązywała go umowa o dofinansowanie, lecz nie osiągnął zakładanych rezultatów z przyczyn przez niego niezawinionych oraz jego błędne zastosowanie skutkujące żądaniem zwrotu całego dofinansowania w sytuacji, gdy beneficjent spełnił obowiązki informacyjne przewidziane w § 11 umowy o dofinansowanie i art. 8 i 9 rozporządzenia nr 1828/2006 w stosunku do większości materiałów promocyjnych. Skarżąca podniosła, iż wielokrotnie w toku kontroli wykazywała, że brak zakładanego zainteresowania wynika ze zmiany w branży gier, której na moment zawierania umowy o dofinansowanie nie dało się przewidzieć. Organ nie rozpatrzył tego, głównego, aspektu sprawy. W dalszych wywodach Skarżąca wyraziła pogląd, że nie osiągnięcie wszystkich wskaźników rezultatu wskazanych we wniosku o dofinansowanie wynikało z przyczyn obiektywnych, niezależnych od Skarżącej. Nie bez znaczenia jest przy tym również brak należytego współdziałania ze strony organu (PARP), który dopiero po ponad pięciu miesiącach odniósł się do wniosku o płatność poprzez wezwanie do usunięcia braków, a następnie zupełnie wstrzymał rozpatrywanie wniosku o płatność, wydając decyzję nakazującą zwrot dofinansowania po trzech latach od dokonania kontroli. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc dalej do wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, iż istota sprawy sprowadza się do zbadania następujących kwestii. Po pierwsze prawidłowości prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, w świetle podniesionych w skardze zarzutów niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, a po drugie oceny zastosowanej przez organ wykładni zapisów procedur obowiązujących przy realizacji przedmiotowego projektu. Zdaniem Sądu we wskazanych wyżej zagadnieniach rację należało przyznać Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju oceniającemu sprawę, czemu organ dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Sąd wskazuje, iż strona skarżąca nie kwestionuje faktu zawarcia w dniu 3 grudnia 2009 r. umowy o dofinansowanie na realizację projektu w ramach działania 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej osi priorytetowej 8 Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 na realizację projektu pn. "[...]" oraz kwoty otrzymanego dofinansowania w łącznej wysokości 240.911,25 zł, w tym ze środków pochodzących z budżetu państwa kwotę 36.136,69 zł oraz ze środków unijnych kwotę 204.774,56 zł. Podpisując umowę o dofinansowanie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 umowy o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się do zrealizowania projektu w pełnym zakresie, określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu, w terminie wskazanym w § 6 ust. 3 Umowy, z należytą starannością, zgodnie z umową i jej załącznikami, w szczególności z opisem zawartym we wniosku o dofinansowanie. Jednocześnie, zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się do osiągnięcia założonych celów i wskaźników projektu oraz utrzymania trwałości projektu przez okres co najmniej 3 lat od dnia zakończenia realizacji projektu, a w szczególności do kontynuowania działalności będącej przedmiotem dofinansowania. Treść umowy stanowi regulację określającą jak otrzymane środki mają być wydatkowane aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizacji projektu. Zapisy te stanowiąc o sposobie wydatkowania pieniędzy są rodzajem procedury wiążącej strony umowy dotyczącej wykorzystania środków. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u. f. p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 powołanego artykułu. Art. 184 ust. 1 u.f.p stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury", o których mowa w art. 184 ust. 1 wymienionej ustawy, to także procedury wskazane w ww. umowie o dofinansowanie projektu zawartej w dniu [...] grudnia 2009 r. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające zarzuciły Stronie skarżącej brak osiągnięcia określonego w umowie o dofinansowanie celu projektu, jakim było nie tylko stworzenie platformy internetowej umożliwiającej udostępnienie serialowych gier video dla użytkowników komputerów osobistych, ale także jej utrzymanie i dalszy rozwój przynoszący wymierne korzyści, w tym korzyści finansowe. Skarżąca tego nie kwestionuje, a jako uzasadnienie takiego stanu rzeczy Spółka wskazała przyczyny obiektywne, niezależne od Skarżącej. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Skarżąca zaznaczyła, iż "Przygotowując się do realizacji projektu, Spółka dokonała oceny wskaźnika innowacyjności (...), jednak branża wideo jest prężnie i szybko rozwijającą się gałęzią gospodarki i nie byliśmy w stanie przewidzieć kierunku jej rozwoju. Przeprowadzone na potrzeby realizacji projektu badania rynku wskazywały na duże zainteresowanie grami epizodycznymi oraz ogromny potencjał komercjalizacji projektu. Jednakże, w trakcie realizacji projektu zaczęły ewaluować niemożliwe do przewidzenia na dzień składania wniosku trendy, które w późniejszej perspektywie w znaczący sposób wpłynęły na rozwój gatunku gier epizodycznych. W konsekwencji projekt [...] okazał się zbyt innowacyjny, a gry epizodyczne nie rozwijają się tak, jak przewidywano na etapie ubiegania się o dofinansowanie. (...) Deweloperzy nie tworzą gier, które mogłyby zostać umieszone na serwisie [...]. Brak nowych gier jest przyczyną niskiej retencji użytkowników na stronie". Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, iż słusznie organ I instancji wskazał, że Komisja konkursowa dokonując oceny wniosków o dofinansowanie bada cechy przyszłych systemów w oparciu o pełny opis systemu dokonany przez Stronę we wniosku. Opis i idea systemu Skarżącej w ogólnych założeniach projektu wskazanych we wniosku o dofinansowanie nosił znamiona innowacyjności, dlatego został pozytywnie oceniony przez Komisję konkursową. Przyznanie dofinansowania i pozytywna ocena wniosku o dofinansowanie nie zwalniało jednak Strony z obowiązku wykonania systemu w sposób, w jaki został on opisany. Skarżąca miała stworzyć portal, którego głównym celem było utworzenie społeczności profesjonalistów i pasjonatów związanych z rozrywką interaktywną. Platforma internetowa miała gromadzić graczy i osoby zajmujące się produkcją gier, dzięki czemu możliwe byłoby rozeznanie potrzeb poszczególnych grup odbiorców gier oraz regularna wymiana. Platforma miała stanowić narzędzie promocji wiedzy z zakresu nowoczesnej rozrywki interaktywnej oraz stanowić cenne źródło wiedzy dla specjalistów z zakresu grafiki i animacji komputerowej, dźwiękowców i muzyków komputerowych, scenarzystów i projektantów gier i filmów wykorzystujących najnowocześniejsze techniki informatyczne. Powyższe świadczyło również o innowacyjności realizowanego przez stronę projektu. Jednakże z akt sprawy wynika, iż w ramach projektu został stworzony portal, który w praktyce w ogóle nie funkcjonował, przez co nie spełniał również przedstawionej powyżej roli, określonej jako jego cel główny. Oferta projektowa nie była rozbudowywana i składała się z 4 części (odcinków) jednej gry zaimplementowanej w trakcie realizacji projektu. Nie pozyskano również innych gier oferowanych przez dostawców, a żaden z użytkowników portalu nie opłacił abonamentu upoważniającego do korzystania z serwisu, na co wskazywał opis przedstawiony przez Stronę we wniosku o dofinansowanie. Kontrola PARP wykazała, iż w okresie 2 lat od zakończenia realizacji projektu, na portalu nie stwierdzono zainstalowania nowych odcinków gry, ani też żadnej nowej gry pozyskanej od kontrahentów, co poddaje w wątpliwość wykorzystywanie zakładanych w ramach świadczenia przez Beneficjenta e-usługi funkcjonalności platformy, przykładowo: funkcjonalności dotyczącej zapewnienia możliwości udziału w grach serialowych dla zarejestrowanych użytkowników poprzez zdalną, automatyczną instalację/logowanie do gry oraz pobierania gier w wersji elektronicznej z powodu braku użytkowników gier, funkcjonalności dotyczącej systemu automatycznych powiadomień i publikacji umożliwiających dokonywanie analiz dotyczących poszczególnych gier, czy też forum online działań społecznościowych, w przypadku którego kontrola wykazała zaimplementowanie mechanizmu przy jednoczesnym braku gremium użytkowników. Podkreślić wypada także, że strona skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie wyraziła akceptację dla jej postanowień i w dalszych swych działaniach, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych postanowień precyzyjnie stosować. Wskazać należy na fakt przeprowadzenia przez Stronę szeregu badań rynku i analiz, nie tylko przed rozpoczęciem realizacji projektu, ale także na każdym z etapów jego realizacji, (przy czym stanowiły one przedmiot dofinansowania), które miały potwierdzać zainteresowanie tego rodzaju portalem, zapewniając o powodzeniu przedsięwzięcia W analizie rentowności projektu przedstawionej we wniosku o dofinansowanie Beneficjent określił, iż po zakończeniu realizacji projektu tj. w roku 2011 zysk netto ze zrealizowanej sprzedaży wyniesie 292.219,38 zł, natomiast w roku 2012 - 337.907,30 zł, jednocześnie przychody wyniosą odpowiednio 485.079,87 zł w roku 2011 oraz 639.068,16 zł w roku 2012. To Skarżąca podjęła decyzję w zakresie rodzaju branży w zakresie, której zamierzała stworzyć projekt. Skarżąca również wskazała we wniosku o dofinansowanie, w części VI "Deklaracja Wnioskodawcy", iż posiada wystarczające środki finansowe gwarantujące płynną i terminową realizację projektu, zaś w "Źródłach finansowania projektu" (pkt 22 wniosku o dofinansowanie) Strona wykazała gwarantowane przez Beneficjenta środki w łącznej wysokości 944.750,00 zł, w tym środki własne w wysokości 694.750,00 zł oraz pożyczkę w wysokości 250.000,00 zł. Natomiast w pkt 25 "Trwałość projektu" wniosku o dofinansowanie Strona podkreślała dochodowość projektu. Skoro Skarżąca sama określiła, iż posiada wystarczające środki finansowe gwarantujące płynną i terminową realizację projektu, to niezrozumiałe jest zatem w ocenie Sądu podnoszenie w toku postępowania administracyjnego argumentacji, iż "(...) projekt prowadzony był znacznie większym nakładem niż wynika to chociażby z poziomu dofinansowania projektu. Spółka w czasie realizacji projektu ponosiła samodzielnie wysokie koszty najmu lokalu, koszty eksploatacyjne i administracyjne wynikające ze znacznego zwiększenia się skali działalności. Aby sfinansować wkład własny Spółka zmuszona była zaciągnąć kredyt, którego odsetki wyniosły 28.812 zł, natomiast aby go spłacić w terminie (do 31.12.2011 r.) zmuszona była zaciągnąć pożyczkę w spółce matce, która to do dziś stanowi zobowiązanie D.". Powyżej wskazane okoliczności jednoznacznie, w ocenie Sądu wskazują, iż wyjaśnienia Skarżącej w zakresie zmian zachodzących na rynku nie zasługują na uwzględnienie. Godzi się również zauważyć, realizowany przez Stronę projekt nie tylko nie przynosił wymiernych korzyści, w tym zakładanych we wniosku o dofinansowanie korzyści finansowych, ale dochód Spółki stanowiła opłata za wynajem powierzchni biurowej oraz dochód ze sprzedaży gry (5 szt.) wyniósł 17,35 zł. Natomiast wysokość środków przeznaczonych na promocję projektu w ramach jego realizacji wynosiła 80.600,00 zł, a na badania rynku przekraczała kwotę 100.000,00 zł, świadczy dodatkowo o nieefektywności wykorzystania ww. środków oraz o małej wartości dodanej portalu. Rację ma organ administracji wskazując, iż Skarżąca sama, oszacowała i określiła wysokość wskaźników, które zaplanowała osiągnąć jako rezultat, efekt zrealizowanego Projektu. Wskaźniki te nie zostały Skarżącej narzucone przez organ. Stąd określając deklarowane wskaźniki Skarżąca miała, lub przy dochowaniu należytej staranności powinna mieć świadomość, iż będą one przedmiotem kontroli na etapie realizacji projektu, rozliczenia oraz trwałości. Wartości wskaźników rezultatu stanowią zobowiązanie, którego niewypełnienie może uniemożliwić wypłatę dofinansowania oraz spowodować konieczność dokonania zwrotu wszystkich wcześniej otrzymanych środków wraz z odsetkami. Z tego powodu deklarowane we wniosku o dofinansowanie wartości poszczególnych wskaźników powinny być realne do osiągnięcia. Osiągnięcie celów projektu stanowi wymierny rezultat jego zasadności oraz zgodności realizacji z pierwotnymi założeniami. Bezsporne jest, iż Skarżąca nie osiągnęła wskazanych we wniosku o dofinansowanie wskaźników rezultatu. Przykładowo w wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2014 r. w zakresie np. liczby odsłon platformy Skarżąca wskazała, iż dopuściła się zaniedbania "polegającego na nie podpięciu Google Analytics do serwisu w 2011 roku, czyli w czasie, gdy należało udokumentować ten wskaźnik i gdy na cele promocji były przeznaczone największe środki (...)". Przechowywana przez Beneficjenta dokumentacja dotycząca projektu, w tym w zakresie dokonanych przez Beneficjenta zakupów usług, nie spełniała wymagań wynikających z umowy o dofinansowanie. Sąd podziela bowiem ustalenia organu, iż Beneficjent nie przedłożył dokumentacji potwierdzającej dokonanie wyboru wykonawcy testów wersji beta gry serialowej oraz jej komponentów. Stwierdzono naruszenie przez Beneficjenta § 12 ust. 3 i 4 umowy o dofinansowanie w związku z dokonaniem podziału zamówienia i w efekcie - dokonania wyboru wykonawcy usługi badania przedprodukcyjnego w pełnym postępowaniu ofertowym, zaś wykonawcy pozostałych badań - w postępowaniu nieformalnym. W kwestii tego postępowania kontrola projektu wykazała, że w ramach wyboru wykonawcy usługi badania przedprodukcyjnego Beneficjent dopuścił do udziału w postępowaniu oferty złożonych po terminie określonym w zapytaniu ofertowym (zob. Protokół wyboru wykonawcy usługi "Przedprodukcyjne badanie rynku"). Zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż w wyniku braku zainteresowania e-usługą Beneficjenta niektóre zakupy (przykładowo: komputery stacjonarne) dokonane w ramach projektu okazały się być nie w pełni wykorzystywane, co świadczy o nieracjonalnym dokonywaniu zakupów w ramach projektu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności trudno uznać, że Beneficjent wywiązał się z obowiązku zachowania trwałości projektu. Beneficjent nie wypełnił również obowiązku w zakresie oznakowania części materiałów promocyjnych odpowiednimi oznaczeniami wynikającymi z art. 9 rozporządzenia nr 1828/2006 oraz § 11 umowy. Kontrola PARP wykazała, iż część materiałów promocyjnych w postaci: plakatów, ulotek, wizytówek, koszulek, papieru firmowego nie została opatrzona przez Beneficjenta informacją o współfinansowaniu projektu ze środków Unii Europejskiej, zgodnie z § 11 umowy. Beneficjent nie opatrzył emblematem oraz odniesieniem do Unii Europejskiej, odniesieniem do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego a także hasłem podkreślającym wartość dodaną pomocy (w przypadku dużych materiałów promocyjnych). Jednocześnie Beneficjent oświadczył, iż brak ww. informacji wynikał ze względów estetycznych i wartości artystycznych. Przy wyborze wykonawcy usług badania rynku, Strona naruszyła § 12 ust. 3 i 4 umowy. Zgodnie z zapisami § 12 ust. 3, w przypadku realizacji w ramach projektu zakupu jednego asortymentu od jednego dostawcy towarów lub usług, którego wartość netto przekracza wyrażoną w złotych polskich równowartość kwoty 14 000 euro, Beneficjent dokonuje zakupu w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie ofertę, z zachowaniem zasad, o których mowa w ust. 2 i 4. Zgodnie z zapisami § 12 ust. 4 umowy o dofinansowanie, Beneficjent jest zobowiązany do przedstawienia na żądanie PARP, co najmniej trzech ofert ważnych na dzień dokonywania zakupu lub złożenia zamówienia. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż kontrola PARP wykazała, iż Skarżąca dokonała podziału zamówienia na dwie części, z czego wykonawcę usługi badania przedprodukcyjnego wyłonił w pełnym postępowaniem ofertowym, zaś wykonawcę pozostałych badań w postępowaniu nieformalnym. Jednocześnie w ramach wyboru wykonawcy usług badań przedprodukcyjnych, do postępowania ofertowego dopuszczono oferty złożone po terminie określonym w zapytaniu ofertowym. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p., w przypadku stwierdzenia przesłanek w nim określonych organy administracyjne mają obowiązek dochodzenia zwrotu środków od Beneficjenta. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki zostały przeznaczone. W tym przypadku chodzi o sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który zostały przeznaczone środki, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizowanym projektem, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za wydatki kwalifikowalne. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu stwierdzone nieprawidłowości, dotyczące nieosiągnięcia przez Beneficjenta celu projektu, jakim było stworzenie platformy świadczyły o wykorzystaniu przez Beneficjenta wypłaconych w formie zaliczki środków niezgodnie z przeznaczeniem (art. 207 ust. 1 pkt u.f.p.). Wskazane wyżej uchybienia uzasadniają również zarzut naruszenia przez Beneficjenta procedur, o których mowa w art. 184 powołanej ustawy, wyczerpującego przesłankę zwrotu przyznanych w ramach dofinansowania środków, określoną w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Jednocześnie w art. 207 ust. 8 u.f.p. postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tej ustawy, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Jednocześnie, skoro na podstawie dokonanych ustaleń stwierdzone zostało zaistnienie przesłanek z art. 207 ust. 1 u.f.p., to tym samym doszło w sprawie do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. W opinii Sądu organy administracyjne podjęły niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Sąd nie dopatrzył się tutaj naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ administracyjny zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające ustosunkowując się przy tym szczegółowo do dokonanych na ich skutek ustaleń. Organ zobowiązany jest bowiem zakreślać granice postępowania wyjaśniającego, kierując się obowiązkiem wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w oparciu o własne przekonanie co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, zdaniem Sądu obejmował całokształt badanej sprawy. Niezasadny jest zarzut Skarżącej, iż PARP dokonał ustaleń na temat braku należytego realizowania projektu, w szczególności działań marketingowych beneficjenta, przede wszystkim na podstawie opinii informatyka. Należy zauważyć, że ustalenia w zakresie nieprawidłowości w projekcie zostały stwierdzone w toku przeprowadzonych przez RIF i PARP kontroli. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 7 umowy o dofinansowanie, stanowiącym, iż "Instytucja Wdrażająca/Instytucji Pośrednicząca II stopnia może zlecić ocenę realizacji Projektu oraz dokumentacji przedstawionej do rozliczenia Projektu podmiotowi zewnętrznemu w celu uzyskania opinii eksperckiej", PARP mogła powołać eksperta do oceny realizacji projektu przez Stronę i z tego prawa skorzystała. Zdaniem Sądu dopuszczenie dowodu z opinii eksperta miało na celu uzyskanie wiadomości specjalnych w zakresie realizowanego przez Beneficjenta projektu informatycznego, w tym w zakresie zgodności jego realizacji z założeniami opisanymi w dokumentacji aplikacyjnej. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jak wspomniano wyżej ten tryb weryfikacji wydatków i realizacji umowy dokonanych przez Skarżącą był całkowicie uzasadniony w świetle wiążącej go umowy o dofinansowanie. Instytucja Pośrednicząca miała prawo i obowiązek dokonać weryfikacji dokonywanych ze środków publicznych wydatków. Ponieważ budziła wątpliwości realizacja projektu - jej prawidłowość i weryfikację zlecono osobie posiadającej wiadomości specjalne z dziedziny informatyki. Należy też zauważyć, że w toku postępowania Skarżąca miała możliwość zapoznania się z opinią, zgłoszenia do nich uwag. Opinia eksperta potwierdziła jedynie ustalenia dokonane przez PARP podczas kontroli. Odnosząc się do zarzutu braku należytego współdziałania ze strony organu (PARP), to należy zauważyć, iż w umowie o dofinansowanie zostały uregulowane kwestie dotyczące terminów weryfikacji wniosków o płatność i dokonywania płatności, które Strona zaakceptowała poprzez jej podpisanie. Składane przez Beneficjenta wnioski o płatność były wielokrotnie poprawiane i uzupełniane. PARP poinformowała Beneficjenta pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], iż proces weryfikacji wniosków o płatność nr [...], [...] oraz [...] został wstrzymany do czasu zatwierdzenia raportu z kontroli na miejscu realizacji projektu. Nie jest zatem uzasadniony ww. zarzut. Wypłata dofinansowania może bowiem nastąpić na podstawie kompletnego wniosku o płatność, obejmującego wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem, zweryfikowanie i zatwierdzone przez organ, zaś w przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości odnośnie do realizacji projektu i poniesionych z tego tytułu wydatków, organ jest zobowiązany do ich wyjaśnienia. Sąd podziela stanowisko organu, iż to Strona - zgodnie z umową o dofinansowanie - powinna przedkładać poprawne i kompletne wnioski o płatność, zaś konieczność ich poprawiania czy uzupełnienia skutkuje przesunięciem terminu ostatecznej ich akceptacji. W niniejszym przypadku PARP wstrzymała weryfikacje wniosków złożonych przez Beneficjenta w związku z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli. Organ odwoławczy ustalił również, że Beneficjent złożył wniosek o płatność końcową nr [...] w dniu [...] czerwca 2011 r. Przedmiotowy wniosek był jednakże kilkakrotnie zmieniany i uzupełniany (data ostatniej zmiany: 5 grudnia 2011 r.). Nadto, jego weryfikacja została wstrzymana w związku z przeprowadzoną przez RIF, a następnie PARP kontrolą, w wyniku której zostały stwierdzone nieprawidłowości skutkujące rozwiązaniem umowy o dofinansowanie. Biorąc pod uwagę wskazaną powyżej datę złożenia przez Beneficjenta w RIF pierwszej wersji wniosku o płatność końcową oraz, wynikający z § 8 ust. 2 umowy o dofinansowanie, trzyletni okres zachowania trwałości projektu, należałoby uznać, że Beneficjent nie wypełnił obowiązku w zakresie zachowania trwałości projektu. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż Minister nie przeanalizował sprawy trwałości projektu w kontekście wniosku o ogłoszenie upadłości, znajdując jedynie kolejny argument na niekorzyść beneficjenta - bowiem w razie zaistnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości dłużnik powinien taki wniosek złożyć, to Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zauważył, że ogłoszenie upadłości wiązałoby się z zaprzestaniem prowadzenia przez Stronę działalności gospodarczej, co tym bardziej poddawałoby w wątpliwość zachowanie trwałości projektu w wymaganym okresie. Sąd podziela ponadto pogląd organu II instancji, iż niezrealizowanie celów projektu, skutkowało rozwiązaniem umowy o dofinansowanie. Poza sferą szerszych rozważań pozostaje kwestia wynajmu powierzchni biurowej oraz złożony wniosek o upadłość, gdyż nawet w sytuacji uwzględnienia wyjaśnień Skarżącej w tym zakresie, umowa uległa rozwiązaniu ze skutkiem natychmiastowym i całość wydatków podlega zwrotowi. Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, iż w toku wydania decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a tym bardziej naruszenia rażącego, stanowiącego podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.