V SA/Wa 3369/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę W dniu 15 października 2007 r. Bank [...], działając w imieniu i na rzecz Ministra Sportu i Turystyki (dalej także: Minister/Organ) zawarł z Gminą K. (dalej także: Gmina), umowę nr [...] (dalej także: Umowa) o dofinansowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej pod nazwą: Budowa sztucznego toru saneczkowo-bobslejowo-skeletonowego w K.. Umowa przewidywała udzielenie dotacji w łącznej kwocie 30.000.000,00 zł. Ponadto wskazano w niej m. in., że jeżeli wartość końcowa rzeczywiście poniesionych i prawidłowo udokumentowanych nakładów inwestycyjnych okaże się niższa aniżeli przewidziana pierwotnie, to wysokość przyznanego dofinansowania może ulec odpowiedniemu procentowemu obniżeniu. Zastrzeżono ponadto, iż środki finansowe pochodzące z dotacji wykorzystane mogą być wyłącznie na cele określone w zawartej umowie. Do powyżej wskazanej umowy zawarto 4 aneksy, zmieniające przyporządkowanie transz udzielonej dotacji do poszczególnych lat, jak również przedłużenie do dnia 14 stycznia 2013 r. termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego. Łączna kwota przekazanego Gminie dofinansowania wyniosła 3.446.350,00 zł. Środki Funduszu wydatkowane zostały na projekt wykonawczy (1.546.350,00 zł), przebudowę mostu nad potokiem P. (377.923,00 zł) oraz budowę drogi pożarowej IM-O na szczyt [...] (1.522.077,00 zł). Podstawę dla wydania przez Starostę [...] decyzji nr [...] z dnia 12.09.2006 r. o pozwoleniu na budowę sztucznego toru saneczkowo-bobslejowo-skeletonowego, będącego przedmiotem dofinansowania ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej przez Ministra Sportu i Turystyki.Uchwalony stanowił plan zagospodarowania przestrzennego dla [...] w K. uchwalony przez Radę Miejską w dniu [...] października 2005 r. (uchwała nr [...]). Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Została ona uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., od którego to wyroku Gmina K. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższa skarga uwzględniona została przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 października 2010 r. uchylił wyrok WSA w Krakowie i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 10 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie uchylił przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w K., tłumacząc ów wyrok niezgodnością planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. W dniu 3 lutego 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił uprzednio złożoną przez Gminę skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2011 r., co ostatecznie przesądziło o wstrzymaniu prac budowlanych i braku możliwości ich wznowienia. Wobec powyższego pismem z dnia 31 października 2012 r., Gmina K. poinformowała Ministerstwo, że budowa toru objętego dofinansowaniem z Funduszu nie będzie kontynuowana. Jednocześnie, wobec braku możliwości realizacji inwestycji zgodnej z zakresem zadania określonym we wniosku o dofinansowanie w umowie zawartej pomiędzy Gminą a Ministrem, beneficjent zwrócił się do Ministra z wnioskiem o zmianę zakresu rzeczowego inwestycji. W ramach zmienionej inwestycji miał zostać wyremontowany i zmodernizowany istniejący tor naturalny o długości 727 m oraz istniejący tor lodowy o długości 650 m. Na poczet realizacji zmienionego zakresu rzeczowego zadania, zaliczone miały zostać niektóre z dotychczas wykonanych elementów robót, sfinansowanych ze środków Funduszu, tj. przebudowa mostu nad potokiem P. oraz budowa drogi pożarowej M-O na szczyt [...]. W odpowiedzi na powyższe, Ministerstwo poinformowało Gminę, że kwota dotacji wydana na projekt wykonawczy (1.546.350,00 zł), będzie podlegać zwrotowi, jako nie mieszcząca się w nowym zakresie rzeczowym inwestycji. Zawartym w dniu 23 maja 2013 r. aneksem nr 5 do Umowy, zmodyfikowano zakres rzeczowy inwestycji zgodnie z przedstawionym wnioskiem oraz jej koszt całkowity, a także wysokość dofinansowania udzielonego ze środków FRKF. Całkowita wartość kosztorysowa zadania inwestycyjnego zmniejszona została z 66.657.600,00 zł do 5.831.541,00 zł, a za podstawę wyliczenia wysokości dofinansowania przyjęto kwotę 4.392.662,00 zł. Przyznana przez Ministra Sportu i Turystyki dotacja zmniejszona została z kwoty 30.000.000,00 zł do kwoty 2.007.471,00 zł, stanowiącej 34,4% zmniejszonej całkowitej wartości zadania oraz 45,7% nowej podstawy wyliczenia wysokości dofinansowania. Ponadto wspomnianym aneksem przedłużono do dnia 31 października 2013 r. termin zakończenia realizacji inwestycji. W związku z faktem, iż określona powyższym aneksem kwota przyznanego dofinansowania (2.007.471,00 zł) niższa jest od wartości już wypłaconych środków (3.446.350,00 zł), nastąpiła konieczność zwrotu przez Gminę kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wypłaconą a formalnie przyznaną dotacją. Zatem do zwrotu, w związku z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości, przypisana została kwota 1.438.879,00 zł., o czym poinformowano Gminę. W dniu 1 lipca 2013 r. Ministerstwa Sportu i Turystyki wezwało Gminę do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 1.438.879,00 zł wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 23 maja 2013 r. Dnia 18 lipca 2013 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne, mające na celu ustalenie w przedmiocie zwrotu przez Gminę K. dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W dniu [...] stycznia 2014 r. Minister Sportu i Turystyki wydał decyzję nr [...], określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 1.438.879,00 zł z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości oraz zobowiązującą Gminę K. do zwrotu powyższej kwoty wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych od dnia stwierdzenia okoliczności potwierdzających udzielenie dotacji w nadmiernej wysokości, tj. od dnia 23 maja 2013 r. Pismem z dnia 14 lutego 2014 r., Gmina K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku Gmina zakwestionowała fakt, iż udzielone przez Ministra dofinansowanie stanowi dotację w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jak również wskazała, iż w jej opinii środki pochodzące z dofinansowania nie mają charakteru publicznoprawnego. Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 5 pkt 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.), dalej: "u.f.p.", a także na podstawie § 20 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 23 sierpnia 2010 r. w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 156, poz. 1051), dalej: Rozporządzenie, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 29 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 126 u.f.p., wedle którego dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Następnie wskazano, iż umowa między Ministerstwem a Gminą została zawarta w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 28 poz. 237), zastąpionego następnie przez Rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2010 r., wydane na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) dalej: "u.g.h.". Artykuł 86 ust. 4 u.g.h. stanowi, że wydatki Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej są przeznaczone na przebudowę, remonty i dofinansowanie inwestycji obiektów sportowych oraz rozwijanie sportu wśród dzieci, młodzieży i osób niepełnosprawnych. Ponadto w art. 86 ust. 6 u.g.h. wskazano, iż minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania dofinansowania realizacji zadań, o których mowa w ust. 4, tryb składania wniosków oraz przekazywania środków, z uwzględnieniem racjonalności i ciągłości finansowania zadań. W ocenie organu, zestawienie powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wydatki z Funduszu są przeznaczone na przebudowę, remonty i dofinansowanie inwestycji obiektów sportowych, to spełniono tym samym warunek wskazany w art. 126 u.f.p., który mówi o tym, że za dotacje uznaje się środki przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Zatem organ pozostał przy ocenie, iż nieuzasadnionym jest traktowanie dotychczas przekazanych w ramach realizacji projektu środków finansowych jako coś innego niż dotacje. Minister zaznaczył, że kwota dotacji została zmniejszona w aneksie nr 5 do Umowy w związku z całkowitą zmianą zakresu rzeczowego projektu, wnioskowaną zresztą przez Gminę. Jednocześnie Gmina miała świadomość, że dotychczas pobrane kwoty przewyższają nową wysokość przewidzianej dotacji, a zatem zaistnieje obowiązek jej zwrotu, jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, zgodnie z art. 169 ust. 2 u.f.p. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Gminy [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie oraz o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie przepisów: – art.86 ust.4 i 6 u.g.h. w związku z art. 126, art. 127 oraz art. 169 ust. 6 u.f.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie umowy nr C/156/07/082 z dnia 15 października 2007 r. i przyjęcie, że środki, których dotyczy Umowa są dotacją oraz założenie, że pomimo cywiInoprawnego charakteru tych środków, dochodzenie ich zwrot odbywa się w postępowaniu administracyjnym; – naruszenie przepisów postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę dowodów, w szczególności aneksu nr 5 do umowy nr [...] z dnia [...] października 2007 r. poprzez przyjęcie, że z okoliczności zawarcia tego aneksu wyprowadzić można wniosek o pobraniu środków przewidzianych umową w nadmiernej wysokości i obowiązek a nawet wolę beneficjenta ich zwrotu. W ocenie skarżącej, Umowa miała charakter cywilnoprawny, na co wskazuje chociażby jej nazwa: "umowa o dofinansowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego" a nie "umowa dotacji". Zdaniem skarżącej, z żadnego przepisu ani umowy nie wynika, aby przedmiotem umowy była dotacja, czyli środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Na poparcie tej tezy wskazano rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 77/11. Potwierdzenie cywilnoprawnego charakteru środków pochodzących z Umowy umożliwi rozliczenie wierzytelności Skarbu Państwa o zwrot dofinansowania (o ile jej istnienie potwierdzone zostanie we właściwym postępowaniu) z wierzytelnością Gminy o odszkodowanie, którego Gmina dochodzić będzie wykazując nieprawidłowe działanie Ministra Zdrowia, którego działanie, wedle uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2011 r. spowodowało zaistniałą sytuację. Ponadto Gmina wskazała, że pierwotny cel, dla którego została zawarta umowa, był realizowany w sposób prawidłowy do czasu zaistnienia nieprzewidzianej i okoliczności w postaci wyroku stwierdzającego nieważność uchwały planistycznej. Dopiero w wyniku braku możliwości dalszego realizowania inwestycji, zawarty został aneks do umowy, z którego jednak nie sposób wywnioskować, że Gmina godziła się na zwrot dotychczas pobranej kwoty. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Jednocześnie poinformował, że przychylił się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i załączył stosowne postanowienie. Pismem z dnia 16 marca 2015 r. strona skarżąca przedstawiła dodatkowe zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji. Podniesiono naruszenie: – art. 35 § 2 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, bez uwzględnienia okoliczności związanych z przyznaniem świadczenia Gminie oraz realizacji przez Gminę inwestycji budowy sztucznego toru saneczkowo-bobslejowo-skeletonowego w K. oraz treści dokumentacji, która pozostawała w dyspozycji MSiT tj. m.in. aneks nr [...] do Umowy nr [...] z dnia [...] października 2007 r., z której wynikało, iż środki przyznane przez MSiT, nawet jeśli nie mają charakteru cywilno-prawnego, nie zostały pobrane przez Gminę w nadmiernej wysokości; – - art. 86 ust. 4 i 6 u.g.h. w zw. z art. 126 u.f.p., art. 127 u.f.p. oraz art. 169 ust. 6 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że środki przyznanie Gminie na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] października 2007 r. są dotacją oraz przyjęcie, że pomimo publicznoprawnego charakteru ww. świadczeń ich dochodzenie odbywa się w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu ponownie podkreślone zostało stanowisko dotyczące uznania Umowy zawartej między Gmina a Ministerstwem za umowę cywilnoprawną. Zgodnie z jej treścią, MSiT udzieliło w części świadczeń niezbędnych do wykonania toru oraz miało uprawnienia do sprawowania kontroli nad realizacją przedmiotu Umowy przez drugą Stronę. Zaś Gmina, w części partycypowała w kosztach realizacji przedsięwzięcia oraz miała terminowo wykonywać budowę toru. Strony zgodnie ustaliły, że w sprawach nieuregulowanych w treści Umowy, stosować będą przepisy kodeksu cywilnego. Powyższe wskazuje na zobowiązaniowy stosunek pomiędzy Stronami, mający podstawę w przepisach kodeksu cywilnego. Skoro, Umowa zawarta pomiędzy MSiT, a Gminą należy do kategorii umów cywilnoprawnych, ewentualne spory pomiędzy Stronami ww. umowy powinny być rozstrzygane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014, poz. 101, z późn. zm.); dalej: "k.p.c." przez sądy cywilne (§ 2 ust 1 k.p.c.). Zaznaczono, że nie można przekazanych środków uznać za środki publicznoprawne, albowiem stosunek zobowiązaniowy wyniknął tu z umowy, a nie z treści przepisów prawa. Jako dodatkowy argument przeciwko uznaniu, iż doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, zaznaczono, że Gmina wykorzystała, zgodnie z wówczas obowiązującymi postanowieniami umownymi, przyznane środki na sporządzenie planu wstępnego wykonania inwestycji budowy toru. Wykonanie czynności projektowych było określone w harmonogramie prac oraz było niezbędne do rozpoczęcia realizacji inwestycji. Dopiero na skutek nieprzewidzianych okoliczności powstała konieczność zawarcia aneksu zmniejszającego wartość całej inwestycji, jednakże, nie można zdaniem strony skarżącej uznać, że dotychczas pobrana kwota była pobrana nienależnie. W odpowiedzi na powyższe pismo, Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym zakresie mieści się ocena, legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym ustalenie czy decyzja ta odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie skarżącej Gminy, brak jest podstaw prawnych dla prowadzenia w sprawie postępowania administracyjnego wobec cywilno-prawnego charakteru stosunku prawnego, jakim jest umowa z [...] października 2007 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, iż z żadnego przepisu ani umowy nie wynika, aby przedmiotem umowy była dotacja, czyli środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w art. 126 u.f.p. w pojęciu dotacji mieszczą się m.in. środki państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie odrębnych ustaw na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Udzielając dofinansowania na realizowane przez Gminę [...] zadanie inwestycyjne organ działał na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sportu z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 134, poz. 944). Zostało one następnie zastąpione rozporządzeniem Ministra Sportu i Turystyki z dnia 23 sierpnia 2010 r. w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 156, poz. 1051), wydanym na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540). Organ słusznie zauważył, że podstawą prawną rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej z dnia 23 sierpnia 2010 r., które obowiązywało w dacie wykonania umowy, wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania zaskarżonej decyzji, jest ustawa o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 86 ust. 1 tej ustawy tworzy się Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej (FRKF), którego dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej. W myśl ust 2 tego przepisu FRKF jest państwowym funduszem celowym. Natomiast wydatki tego funduszu celowego są przeznaczone na przebudowę, remonty i dofinansowanie inwestycji obiektów sportowych oraz rozwijanie sportu wśród dzieci, młodzieży i osób niepełnosprawnych, o czym mowa w art. 86 ust 4 u.g.h. Ponadto w art. 86 ust. 6 u.g.h. zawarto delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania dofinansowania realizacji zadań, o których mowa w ust. 4, tryb składania wniosków oraz przekazywania środków, z uwzględnieniem racjonalności i ciągłości finansowania zadań. Z zapisu ustawy o grach hazardowych o przeznaczeniu środków FRKF na określone cele wynika, że spełniony został warunek wskazany w art. 126 u.f.p., stanowiący, iż dotacje uznaje się za środki przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Ponadto zgodnie z art. 127 u.f.p., za dotacje celowe uznaje się m.in. środki "przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji", którymi to środkami bez wątpienia są dotacje, udzielane przez Ministra Sportu i Turystyki z FRKF i którą była dotacja będąca przedmiotem sprawy. Wydane natomiast na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 86 ust 6 u.g.h. rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki w sprawie dofinansowania zadań ze środków FRKF z dnia 23 sierpnia 2010 r. jest aktem wykonawczym określającym jednocześnie warunki uzyskiwania dofinansowania z FRKF. Podkreślić w tym miejscu należy, że § 20 ust. 7 ww. rozporządzenia wyraźnie odsyła, w przypadku stwierdzenia wykorzystania dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania nienależnego lub pobrania dotacji w nadmiernej wysokości oraz zwrotu niewykorzystanej dotacji, do stosowania przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w zakresie dotyczącym dotacji udzielanych z budżetu państwa. Powyższe potwierdza zatem słuszność zastosowania przez organ, w przypadku uznania wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnego bądź nadmiernego jej pobrania, przepisu art. 169 ust. 6 u.f.p., jako podstawy prawnej dla wydania decyzji. Udzielone bowiem przez Ministra Sportu i Turystyki środki finansowe dla Gminy K. na dofinansowanie przedmiotowej inwestycji były dotacją w świetle art. 126 i art. 127 u.f.p. Organ administracyjny miał zatem podstawę do prowadzenia postępowania administracyjnego celem ustalenia zasadności bądź nie zwrotu tejże dotacji. W ocenie Sądu, nie ma więc racji skarżący, iż należność określona w decyzji ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzona tylko i wyłącznie przed sądem powszechnym. Trafnie zauważył organ, że umowa, którą zawarto z Gminą w celu udzielenia jej dotacji na budowę obiektu sportowego, stanowi w analizowanym przypadku wyłącznie narzędzie służące do przekazania środków, a nie źródło zobowiązania stron. Zakres przedmiotowej umowy (podstawę prawną, charakter zadań na które Organ może przekazać dotację i do jakiej wysokości, a także zasady zwrotu tych środków) w zasadniczej mierze determinują przepisy prawa, które nie poddają się swobodzie woli stron. Przyznane dofinansowanie ma zatem charakter publicznoprawny, co powoduje, iż w przypadkach niedokonania zwrotu dotacji w terminie, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji w drodze postępowania administracyjnego decyzją administracyjna określa kwotę przypadającą zwrotowi i termin od którego nalicza się odsetki. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez utrzymanie w mocy decyzji, bez uwzględnienia okoliczności związanych z przyznaniem świadczenia Gminie oraz realizacji przez Gminę inwestycji budowy sztucznego toru saneczkowo-bobslejowo-skeletonowego w K. oraz treści dokumentacji, która pozostawała w dyspozycji Ministra tj. m.in. aneksu nr 5 do Umowy nr [...] z dnia [...] października 2007 r., z której wynikało, iż środki przyznane przez Ministra, nawet jeśli nie mają charakteru cywilno-prawnego, nie zostały pobrane przez Gminę w nadmiernej wysokości. Należy wyjaśnić, iż zawarcie aneksu nr 5 do umowy o dofinansowanie spowodowało, iż przyznana pierwotnie Gminie dotacja w kwocie 30.000.000,00 zł zmniejszona została do kwoty 2.007.471,00 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że w momencie zawierania aneksu, suma uruchomionych dotychczas środków z dotacji wynosiła 3.446.350,00 zł, stwierdzić należy, iż doszło do sytuacji, w której wartość wypłaconej pomocy przewyższała wartość przyznanego umownie dofinansowania o 1.438.879,00 zł. Kwotę tą, będącą różnicą pomiędzy przyznaną a wypłaconą dotacją, należało zaklasyfikować jako przypadek wskazany w art. 169 ust. 2 u.f.p., tj. dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Należy zaznaczyć, iż wnioskując o zmianę zakresu rzeczowego inwestycji Gmina winna mieć świadomość konsekwencji, jakie spowoduje wydatkowanie dotacji w kwocie przekraczającej koszt nowego zakresu rzeczowego zadania. Suma wydatków kwalifikowalnych, stanowiących podstawę ustalenia wysokości dofinansowania, uniemożliwiała bowiem pozostawienie przyznanej dotacji na poziomie uruchomionych już środków. W konsekwencji zatem kwotę 1.438.879,00 zł, stanowiącą nadwyżkę pomiędzy kwotą wypłaconą na rzecz beneficjenta, a kwotą wynikającą z aneksu nr 5 do umowy, w sposób prawidłowy uznano za dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Poza zakresem rozpoznawanej sprawy, a tym samym poza oceną Sądu w niniejszym postępowaniu, pozostają podnoszone w skardze kwestie zastosowania wobec określonej decyzją należności ulg w spłacie zobowiązań, o których mowa w ustawie o finansach publicznych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, iż w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a co więcej wpływ istotny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wobec tego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.