V SA/Wa 337/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej dla posiłków sprzedawanych w barze mlecznym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Ministra Finansów, G. W. Sp. z o.o. w S. (dalej jako: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, iż nie jest w stanie wykonać powyższej decyzji bowiem jest w złej kondycji finansowej, zaś prowadzona przez nią działalność operacyjna opiera się na niskiej rentowności i nie wypracowuje zysku pozwalającego na poczynienie oszczędności. Konieczność zwrotu dotacji wraz z odsetkami ustawowymi w łącznej kwocie bliskiej 30.000,00 zł spowoduje utratę płynności finansowej Spółki oraz widmo nadmiernego zadłużenia i niewypłacalności, a w konsekwencji konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Skarżącej, twierdzenia te wynikają w sposób oczywisty z zestawienia kapitałów własnych Spółki z wysokością zobowiązania nałożonego zaskarżoną decyzją. Dodatkowo, Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę jedynie 2 osoby, natomiast 15 kolejnych zatrudnia na podstawie umów cywilnoprawnych. Do wniosku dołączono m.in. wyciąg z rachunku bankowego Spółki za okres październik-listopad 2016 r. oraz listę osób zatrudnionych na podstawie umów zlecenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że nie podziela stanowiska Spółki, iż zachodzi niebezpieczeństwo utraty przez nią płynności finansowej i ewentualnej niewypłacalności. Przede wszystkim nie świadczą o tym załączone do skargi dokumenty finansowe: a) wyciąg z rachunku bankowego Spółki za okres październik-listopad 2016 r. (k. 17 i n. akt sądowych); b) lista osób zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, bez dat zatrudnienia i bez wysokości wypłacanych wynagrodzeń (k. 32 akt sądowych); c) nieuporządkowany zbiór kilkudziesięciu faktur VAT (k. 33 i n. akt sądowych). Saldo operacji wykonywanych na koncie Spółki w miesiącach październik-listopad 2016 r. jest dodatnie i wynosi 2.554,36 zł. Przypomnieć należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych nawet wykazanie straty w rachunku zysków i strat czy bilansie nie przesądza automatycznie o zaistnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Wykazanie straty skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., II GZ 1016/15). Tymczasem bilans Spółki nawet za krótki, dwumiesięczny okres działalności jest dodatni i nie może stanowić argumentu przemawiającego za przychyleniem się Sądu do rozpatrywanego wniosku. Chybiony jest także argument Skarżącej, że o groźbie utraty przez nią płynności finansowej świadczy fakt zatrudniania 2 osób na podstawie umów o pracę i 15 na podstawie umów cywilnoprawnych. Oznacza to jedynie, że tylko 2 osoby łączy ze Spółką stosunek pracy regulowany ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.), natomiast pozostałe 15 osób wykonuje na rzecz Skarżącej usługi niebędące pracą, do których zastosowanie znajduje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.). Lista osób, które wykonują zlecenia dla Spółki, dołączona do skargi (k. 32 akt sądowych), wskazuje ciąg 15 nazwisk, bez podania kwoty zastrzeżonych wynagrodzeń, ani okresu na jaki umowy zawarto. Wartość dowodowa takiej listy na rzecz przekonania Sądu do wstrzymania wykonania decyzji jest w zasadzie znikoma. Ta ostatnia, negatywna ocena co do mocy dowodowej materiałów zaprezentowanych przez Skarżącą odnosi się także do zbioru nieuporządkowanych, kilkudziesięciu faktur dołączonych do skargi. Nie mogą one w sposób prawidłowy przedstawiać sytuacji Strony. Pamiętać również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa ziszczenia się drugiej przesłanki opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, ponieważ w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Podsumowując, w ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła jaką konkretną szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować zwrot należności określonych w zaskarżonej decyzji. Z tego powodu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji