V SA/Wa 3371/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący stwierdził, że utrzymana tym postanowieniem kara porządkowa w wysokości 1000 zł jest – jak na warunki finansowe skarżącego – bardzo wysoka. Podkreślił, że kara ta została nałożona bez przeprowadzenia analizy "stanu finansowego skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy podkreślić, że skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku w wymagany sposób. Wskazał jedynie, że w stosunku do jego warunków finansowych nałożona kara jest bardzo wysoka. Powołując się na wynikające z zaskarżonego postanowienia zobowiązanie do zapłacenia kary pieniężnej, skarżący powinien natomiast wykazać, że wyegzekwowanie nałożonej kary na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tej kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzja o jej nałożeniu była wadliwa. Jak wskazano powyżej, skarżący w celu uprawdopodobnienia tych okoliczności, powinien dołączyć dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, tak aby sąd mógł zestawić tę sytuację z obciążeniem wynikającym z zaskarżonego postanowienia. W związku z tym, że skarżący takich dokumentów do wniosku nie dołączył, a samego wniosku należycie nie uzasadnił, Sąd nie mógł ocenić, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.