V SA/Wa 3379/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Wielobranżowa B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] maja 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] stycznia 2015r. nr [...] wymierzającą P. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą F. (dalej powoływany także jako "Skarżący"), karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach HOT SPOT ADMIRAL b/n oraz HOT SPOT ADMIRAL b/n poza kasynem gry. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612, dalej powoływana w skrócie jako "u.g.h."). Następnie wskazał, że ww. automaty użytkowane były w lokalu "K." przy ul. [...] w W., to jest poza kasynem gry. W dniu [...] października 2011r. funkcjonariusze celni przeprowadzili w tym lokalu kontrolę ww. automatów. W protokole kontroli na podstawie wykonanych czynności kontrolnych, w tym eksperymentu oraz oględzin, stwierdzono, że gry na kontrolowanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Ustalono, że urządzenia są urządzeniami elektronicznymi i umożliwiają uzyskanie wygranej pieniężnej, a gry na tych urządzeniach mają charakter losowy. Wobec powyższego organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na ww. automatach poza kasynem gry. Dalej Dyrektor Izby Celnej podniósł, że biegły sądowy A. C. powołany w sprawie karnej skarbowej, w opinii z 14 grudnia 2011r. odnośnie automatu HOT SPOT ADMIRAL stwierdził, że: (-) urządzenie jest automatem do gier; (-) gry są organizowane w celach komercyjnych; pozwalają na realizację wypłat wygranych bezpośrednio wypłacanych przez automat; (-) gry mają charakter losowy - wynik każdej pojedynczej gry zależy od przypadku, o jej wyniku decyduje algorytm gry; grający nie ma żadnego wpływu na końcowy wynik pojedynczej gry; (-) gry zawierają element losowości. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zdaniem organu prowadzącego postępowanie, że Skarżący urządzał gry na ww. automatach, był odpowiedzialny za ich instalację oraz eksploatację w lokalu. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że z umowy najmu-dzierżawy z 1 września 2011r. i 1 października 2011r. zawartej pomiędzy Firmą "G." K. G. dysponującym lokalem przy ul. [...] (wynajmujący), a Firmą Wielobranżową "B." P. G. (najemca) wynika, że (...) "w obrębie przedmiotu umowy najemca zainstaluje gry zabawowe z możliwością korzystania z przeglądarki internetowej". Jak podkreślił organ II instancji przedmiotem zawartych umów najmu było wynajęcie wydzielonych powierzchni, w tymże lokalu celem zainstalowania przez P. G. urządzeń zabawowych (symulatorów czasowych) i uiszczenie z tego tytułu czynszu właścicielowi lokalu. Zatem w ocenie Dyrektora Izby Celnej P. G. jako właściciel skontrolowanych automatów ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier na ww. automatach. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile na gruncie art. 2 ust. 3 ustawy, poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie do gry, jako istotnych, elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy gracza, o tyle na gruncie art. 2 ust. 5 u.g.h. te elementy (umiejętności, zręczności, wiedzy) mogą mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu art. 2 ust. 5. Dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że Skarżący urządzał gry na automacie w rozumieniu przepisów u.g.h. poza kasynem gry i podlega tym samym karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do zarzutów odwołania naruszenia art. 2 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach hazardowych oraz błędu w przyjętych ustaleniach faktycznych, organ odwoławczy stwierdził ich bezzasadność. I wyjaśnił, że gry urządzane na kontrolowanych automatach miały charakter losowy, a wnioski takie zostały wyprowadzone z oględzin zewnętrznych automatów, przeprowadzonego eksperymentu, przesłuchań świadków i opinii biegłego. Skoro gry urządzane na skontrolowanych automatach zawierały element losowości, miały charakter komercyjny i toczyły się o wygrane pieniężne i rzeczowe, wobec tego zostały spełnione przesłanki ujęte w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Nie zgodził się również z twierdzeniem strony, że przedmiotowe urządzenia są symulatorami, o czym ma świadczyć ich zabawowy charakter i brak możliwości dokonywania wypłat. Podkreślił, że o charakterze gier na urządzeniu nie decyduje nazwa tego urządzenia stosowana przez producenta czy też stronę, lecz posiadane cechy, które przypisuje im ustawa o grach hazardowych. Odnośnie naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 u.g.h. organ odwoławczy wskazał, że nałożona sankcja administracyjna w wys. 24.000 zł ma służyć restytucji (przywróceniu do stanu poprzedniego) czyli konfiskaty odpowiedniej części majątku zgromadzonego w związku z inkryminowaną działalnością. A na jej wysokość nie ma wpływu stopień zawinienia, czy też sytuacja osobista sprawcy np. stopień zawinienia, czy inne okoliczności przy sankcji karnej uzasadniające wyższy bądź niższy wymiar kary. Konfiskata nie uwzględnia rzeczywistych przychodów z prowadzonej działalności strony, co jednak nie może to być poczytywane za naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej, ponieważ przepisane warunki obowiązują jednakowo wszystkich urządzających gry hazardowe poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z zarzutem, że strona została podwójnie ukarana za swój czyn, gdyż postępowanie karne skarbowe zostało umorzone przed Sądem Rejonowym w W. Odnośnie skutków prawnych braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych w polskim prawie wewnętrznym, to organ odwoławczy wskazał, że trzeba odwołać się do regulacji konstytucyjnych. Organy podatkowe, jak zaznaczył są zobligowane do stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które zostały należycie ogłoszone. Obowiązek ten istnieje również w przedmiotowej sprawie, ponieważ ustawa o grach hazardowych została prawidłowo ogłoszona w Dzienniku Ustaw i weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Istnieje zatem domniemanie konstytucyjności przedmiotowej ustawy i obowiązek jej stosowania. Z obowiązku tego może zwolnić jedynie ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją RP kwestionowanych przepisów, z tym, że organ podatkowy, nawet w przypadku wątpliwości co do konstytucyjności stosowanych przepisów, nie może wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ kompetencja taka nie przysługuje organowi podatkowemu. Musi on załatwić sprawę na podstawie obowiązujących przepisów, rozwiązując ewentualne wątpliwości w drodze wykładni, która wszakże jest ograniczona możliwym sensem słów stosowanych przepisów. Z wyroku TSUE z 19 lipca 2012r., jak wyjaśnił Dyrektor Izby Celnej wynika, że przedmiotem oceny Trybunału były unormowania dotyczące kar pieniężnych za niezgodne z prawem działania osób urządzających gry na automatach. Z tego względu chybione jest powoływanie się Strony na nieobowiązywanie norm dających wyprowadzić się z przepisów art. 89-91 ustawy o grach hazardowych. W sentencji wyroku Trybunał Sprawiedliwości odniósł się do przepisów przejściowych tejże ustawy, będące podstawą orzekania w sprawach, w których skierowano pytania prejudycjalne. W ocenie organu II instancji przedmiotowy wyrok powinien być interpretowany w ten sposób, że jego sentencję należałoby odnosić do wszystkich przepisów ustawy o grach hazardowych. Każdy zatem z przepisów tej ustawy (w tym także art. 14 ust. 1) mógłby być zakwalifikowany do przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, ale dopiero po przeprowadzeniu przez sądy krajowe oceny według wskazań sformułowanych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-267/03, tj. gdy zostanie ustalone, że przepisy krajowe zawierają zakaz urządzania gier na automatach, którego zakres pozostawia miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu (automatów do gier) w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać, lub zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć istotny wpływ na skład, właściwości lub sprzedaż wspomnianego produktu. Na tej podstawie stwierdzono, że kwestionowana jest dopuszczalność uznania art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wprost za przepis techniczny na podstawie wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012r. Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się również naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez podjęcie zawieszonego postępowania, pomimo że postępowanie karne przez Sądem Rejonowym w W. w tej samej sprawie (sygn. akt [...]), które ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostało prawomocnie zakończone. Jak wyjaśnił, że nie stanowi zagadnienia wstępnego w toczącym się postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, wynik postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 107 k.k.s. - tj. ustalenie czy został popełniony czyn zabroniony (przestępstwo, wykroczenie) polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry i kto jest jego sprawcą. W przypadku postępowania karnego skarbowego oraz postępowania o wymierzenie kary administracyjnej ustalenia jednego z nich pozostają bez wpływu na drugie, jako że inne są podstawy prawne obu postępowań i ich cele. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w C. działał z poszanowaniem i na podstawie przepisów prawa, ponadto w wydanej decyzji zawarł niezbędne informacje o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Karę pieniężną wymierzył na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do których stosowania był zobowiązany, nie może być zatem mowy o prowadzeniu postępowania w sposób budzący wątpliwości Strony. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł pełnomocnik Skarżącego, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 2 ust. 1 u.g.h. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż P. G. zajmował się działalnością polegającą na prowadzeniu "gier losowych", w sytuacji, kiedy brak jest podstaw do uznania działania urządzenia pn. HOT SPOT ADMIRAL b/n za urządzenie umożliwiające prowadzenie "gier losowych", 2. art. 2 ust. 3 u.g.h. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż P. G. prowadził "gry na automatach", sytuacji, kiedy urządzenia pn. HOT SPOT ADMIRAL b/n nie stanowią urządzeń "mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych", umożliwiających uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych, w których gra zawiera element losowości", co potwierdzają opinie o takich urządzeniach wydawane przez biegłych sądowych w bliźniaczych sprawach (vide: opinia w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27.11.2014 r. sygn akt II KK 55/14), 3. art. 2 ust. 4 u.g.h. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż P. G. prowadził "gry na automatach", w których występowały "wygrane rzeczowe", w sytuacji, kiedy zabawa na urządzeniach skarżącego obwarowana była technicznie ograniczeniem czasowymi i brak było prostej możliwości "przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze", a także brak było prostej możliwości "rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze", co zostało zlekceważone przez organ I instancji, 4. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE - poprzez bezpodstawne nałożenie na skarzącego kary pieniężnej w kwocie 24.000,00 zł, w sytuacji, kiedy nie prowadził on działalności, którą Ustawa określa jako "urządzanie gry na automatach poza kasynem gry", ani nie prowadził żadnej innej prawnie niedozwolonej działalności, zaś z uwagi na bezskuteczność technicznego przepisu art. 14 ust. 1 Ustawy (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE), wynikającą z braku notyfikacji przepisów Ustawy w Komisji Europejskiej, jak też niedopuszczalność stosowania art. 14 ust. 1 Ustawy, odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy, przewidującego karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 14 ust. 1 Ustawy, 5. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej - przez podjęcie zawieszonego postępowania, pomimo iż toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w W. w tej samej sprawie, a w dniu [...] kwietnia 2015 r. postępowanie to zostało umorzone. II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż: 1. przyznawane przez urządzenia HOT SPOT ADMIRAL, w trakcie zabawy punkty kredytowe stanowią wygrane rzeczowe, w sytuacji, gdy punkty te nie dawały możliwości uruchomienia kolejnej gry, jak też nie miały żadnego wpływu na czas trwania gry, co wynika z protokołu "eksperymentu procesowego", 2. symulatory są "automatami", w sytuacji gdy przedmiotowe urządzenia mają charakter czysto zabawowy, nie mają możliwości dokonywania wypłat, nie posiadają charakteru losowego oraz posiadają ograniczenie czasowe. III. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. : art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 i innych k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego, polegające m.in. na: nieuwzględnieniu całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników, do władzy publicznej, zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, jak też prowadzenie postępowania w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżącego, nie wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, pominięciu podstawowego dla sprawy faktu, iż skarżący nie prowadził on działalności, którą Ustawa określa jako "urządzanie gry na automatach poza kasynem gry", ani nie prowadził żadnej innej prawnie niedozwolonej działalności, zaś z uwagi na bezskuteczność technicznego przepisu art. 14 ust. 1 Ustawy (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE), wynikającą z braku notyfikacji przepisów Ustawy w Komisji Europejskiej, jak też niedopuszczalność stosowania art. 14 ust. 1 Ustawy, odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust.1 pkt 2 Ustawy, przewidującego karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 14 ust 1 Ustawy; nie dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, nie zapewnienie skarżącym możliwości pełnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, załatwienie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie dokonywanie przez organ I instancji żadnych czynności sprawdzających, pominięciu faktu, iż Sąd Rejonowy w W. umorzył postępowanie w sprawie objętej niniejszym postępowaniem. Wskazując na powyższe naruszenia, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi jej autor wskazał, że niezależny biegły sądowy w innej sprawie, w której badano charakter urządzeń do gier, zakończonej postanowieniem SN z [...] listopada 2014r. sygn. akt: [...] nie miał wątpliwości, że są to urządzenia elektroniczne, w których zainstalowano program rozrywkowej gry komputerowej o charakterze zręcznościowym. Dalej uzasadniano, że na przedmiotowych automatach nie można uzyskać żadnych wymiernych wygranych pieniężnych lub rzeczowych, a więc nie można na nich prowadzić gry na automacie w rozumieniu u.g.h. Tym samym w ocenie wnoszącego skargę opinia biegłego A.C. podlega dyskwalifikacji, jako nieobiektywna i nierzetelna. Błędne jest w ocenie pełnomocnika strony skarżącej przyjęte przez organy ustalenia, że przyznawane w spornych automatach w trakcie zabawy punkty kredytowe stanowią wygrane rzeczowe, skoro te punkty nie dawały możliwości uruchomienia kolejnej gry i miały żadnego wpływu na czas jej trwania. Badane urządzenia w ocenie autora skargi to symulatory, które mają charakter czysto zabawowy, nie mają możliwości dokonywania wypłat i nie posiadają charakteru losowego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania poza kasynem gier na automacie. Podstawę prawną działania organów stanowią przepisy u.g.h. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle brzmienia art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i urządzanie takich gier jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W podstawach faktycznych kontrolowanego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że przedmiotowe automaty użytkowane były w lokalu "K." znajdującym się w W. przy ul. [...]. Podstawę wydania skarżonej decyzji stanowiły w szczególności: protokół oględzin automatów, wyniki oględzin automatów oraz opinia biegłego A.C. sporządzona w przedmiocie oceny rodzaju automatów w kontekście przepisów u.g.h. Na podstawie tych dowodów stwierdzono, że kontrolowane urządzenia są automatami do gier losowych. Sąd nie podziela zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów, a argumentacja skargi powołana przez stronę skarżącą nie prowadzi skutecznie do podważenia prawidłowości ustaleń i słuszności dokonanej przez organy obu instancji oceny dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, czy prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników i nie uwzględniającego wszystkich okoliczności sprawy. Z wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ celny - przy ocenie stanu faktycznego - jest obowiązany na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski, są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Wnioski wysnute z dowodów, na których się oparł organ, wynikały z bezpośredniej styczności z pracą skontrolowanego automatu przez funkcjonariuszy kontroli celnej i przez biegłego sądowego. Zatem przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 6-11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ prawidłowo oparł się, między innymi, na dokumencie stanowiącym opinię biegłego sądowego (z zakresu mechaniki technicznej, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, teorii maszyn i mechanizmów techniki komputerowej) A.C. Opinia ta została sporządzona na podstawie przeprowadzonego badania spornych automatów i opisuje sposób ich działania. Biegły wypowiedział się co do przedmiotów badania w oparciu o posiadaną wiedzę specjalistyczną. Organ poddał tę opinię swobodnej ocenie, zestawiając ją z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Wnioski biegłego są zbieżne z wnioskami wynikającymi z protokołu z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego. Sąd nie podzielił zdania strony skarżącej, że skontrolowane automaty są symulatorami gier i mają charakter czysto zabawowy, rozrywkowy, a uzyskiwane w trakcie zabawy punkty kredytowe (wygrane rzeczowe) nie mają wpływu na czas trwania gry i uruchomienie kolejnej gry. Z opinii biegłego wynika, że automaty te nie są przystosowane konstrukcyjnie do bezpośredniego wypłacania wygranych pieniężnych, jednak takie wygrane były rozliczane poza automatami przez obsługę lokalu. Na to wskazywały analizy operacji, które zostały zarejestrowane na licznikach wewnętrznych automatów, a koniec gry ma miejsce, gdy wyczerpnie się stan punktów na liczniku CREDIT albo gdy przy niezerowym stanie licznika wygranych punktów CREDIT zostanie użyty (przez obsługę) klucz serwisowy do kasowania punktów kredytowych. Wówczas na monitorze pojawia się informacja serwisowa potwierdzająca zamianę wygranych punktów CREDIT na punktową wartość wygranej (PAID). Urządzenia umożliwiają również uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci wygranych punktów pozwalających na prowadzenie dalszych gier bez kolejnego wykupywania punktów CREDIT. Zdaniem Sądu całkowicie chybione są zarzuty zawarte w pkt I ppkt 1-3 skargi. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności treść umowy najmu-dzierżawy łączącej Skarżącego z G.K., zeznania świadków B.M. i A. M., protokół oględzin – za prawidłowe trzeba przyjąć ustalenie organu, że Skarżący był podmiotem urządzającym gry poza kasynem. Z treści umowy najmu wynika, że Skarżący wziął w najem lokal przy ul. [...] w W. celem zainstalowania urządzeń do gier. Jak stwierdziły organy, przedmiotem umów było wynajęcie wydzielonych powierzchni, w tymże lokalu celem zainstalowania przez P. G. urządzeń zabawowych i uiszczanie z tego tytułu czynszu dla G. K. (władającego lokalem "K."). Z zebranych dowodów wynika w sposób jednoznaczny, że Skarżący zorganizował gry na zakwestionowanych przez służby celne automatach. Na Skarżącym ciążyły wszelkie obowiązki związane z udostępnieniem i zapewnieniem ciągłości pracy urządzenia. To Skarżący jako właściciel i dysponent skontrolowanych automatów odpowiada za eksploatację zainstalowanych urządzeń. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na przypisanie Skarżącemu cech podmiotu organizującego gry na automacie poza kasynem, a więc realizującego dyspozycję art. 89 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega: (1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; (2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; (3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Trafnie uznał organ, że poprzez wynajęcie powierzchni pod wstawienie automatów, ponoszenie kosztów funkcjonowania lokalu i jego obsługi, ale też zapewnienie ciągłości pracy automatów (podłączenie ich do sieci elektrycznej) Skarżący zapewnił i stworzył odpowiednie warunki do urządzania gier hazardowych. Przyjąć zatem należało, że skarżący urządzał gry poza kasynem. Wskazać należy, że słownik języka polskiego (www.sjp.pwn.pl) słowo "urządzać" tłumaczy jako wyposażać coś w odpowiednie sprzęty, organizować coś, imprezę lub przedsięwzięcie. Ustawa o grach hazardowych w art. 89 przewiduje sankcję w postaci nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na takim automacie poza kasynem gry. Jednocześnie Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do przyjęcia, że z uwagi na niedopuszczalność – w ocenie autora skargi - stosowania przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wyjaśnienia wymaga kwestia, czy art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych i czy możliwe było oparcie na tych przepisach rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Niewątpliwie, projekt u.g.h., w tym kwestionowane przepisy wprowadzone do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2010 r., nie zostały notyfikowane w trybie przewidzianym dyrektywą 98/34/WE. Kwestia braku notyfikacji przez Polskę projektu u.g.h. Komisji Europejskiej stanowiła przedmiot wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach Fortuna i inni C-213/11; C-214/11 i C-217/11, w którym Trybunał orzekł, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy u.g.h., które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Przywołany wyrok został wydany w trybie prejudycjalnym wobec pytań sformułowanych przez WSA w Gdańsku dotyczących przepisów przejściowych u.g.h. - art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2. W tym zakresie w uzasadnieniu wyroku TSUE stwierdził, że przepisy przejściowe u.g.h., które zakazują wydawania, przedłużenia i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, mogą bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. TSUE wskazał, że w tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy mogą wpływać w sposób istotny na właściwości i sprzedaż tych automatów. Dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić, zdaniem TSUE, między innymi tę okoliczność, że ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn. A także, w opinii TSUE, sąd krajowy powinien ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać przeprogramowane na automaty o wyższych wygranych w celu wykorzystania ich w kasynach, co mogłoby wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów. Nadto w pkt 24 i 25 uzasadnienia TSUE wskazał: "(24) Należy na wstępie przypomnieć, że Trybunał orzekł już, iż przepisy zakazujące prowadzenia gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. s. I-10341, pkt 61). (25) W związku z powyższym przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34". Wprawdzie dokonana przez TSUE ocena techniczności charakteru przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h zawarta została jedynie w uzasadnieniu wyroku, tym niemniej stanowisko Trybunału zostało uznane w orzecznictwie sądów administracyjnych za dające podstawy dla stwierdzenia, że projekt ww. przepisu powinien być przed jego uchwaleniem poddany procedurze notyfikacyjnej przewidzianej dyrektywą 98/34/WE. Przepis ten został bowiem wskazany przez TSUE, jako odpowiadający pojęciu przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, poprzez wprowadzenie ograniczenia (bariery) dla swobodnego przepływu towarów na rynku unijnym. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 25 listopada 2015 r. sygn. akt: II GSK 183/14, że stwierdzenie braku podstaw do stosowania art. 14 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i art. 90 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, jako przepisów sankcjonujących w relacji do sankcjonowanego przepisu art. 14, niezależnie od tego, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy oceniać należałoby, jako przepis techniczny, na gruncie konkretnych stanów faktycznych prowadziłoby do paradoksalnych, a przez to i dalece dysfunkcjonalnych rezultatów stosowania wymienionych przepisów, zarówno w obrębie "porządku konstytucyjnego", jak i "porządku unijnego". Zdaniem NSA należy w tym kontekście ocenić, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. można uznać za przepisy techniczne, a przez to podlegające obowiązkowi notyfikacji zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, a ponadto odnośnie do tego, czy wymienione przepisy u.g.h. pozostają w tego rodzaju związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo – a więc, bez względu na elementy konkretnego stanu faktycznego – uzasadnia odmowę ich zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. W pierwszej kolejności zauważono, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 marca 2015 r. P 4/14 orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a zatem z perspektywy prawa krajowego nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. Zdaniem NSA nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w świetle wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. oraz postanowień dyrektywy 98/34/WE jest "przepisem technicznym". Wskazany przepis sam w sobie nie kwalifikuje się bowiem do żadnej z grup przepisów technicznych, w rozumieniu przywołanej dyrektywy. Po pierwsze, nie opisuje on cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Po drugie, nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. W końcu po trzecie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Jakkolwiek ustanawia on sankcję za działania niezgodne z prawem, to jednak ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. TSUE w wyroku wydanym w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, ograniczył się jedynie do uznania za przepis techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, art. 14 u.g.h. Nie odniósł się więc w ogóle, gdy chodzi o jakąkolwiek jego ocenę z punktu widzenia przywołanej dyrektywy, do przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., ani też do ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 tego artykułu. Według NSA, nie dość, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to również, związek tego przepisu z art. 14 przywołanej ustawy, nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Ocena charakteru wskazanego związku, nie może bowiem nie uwzględniać treści regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 oraz 90 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu, które ocenić należałoby, jako samoistne. W uzasadnieniu wyroku z 25 marca 2010 r., P 9/08, Trybunał stwierdził, że kary pieniężne stanowią środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne. Przez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, motywują do wykonywania ustawowych obowiązków, a podstawą stosowania kar jest samo obiektywne naruszenie prawa. W uzasadnieniu wyroku z 7 lipca 2009 r. K 13/08, TK podkreślił, że administracyjna kara pieniężna jest stosowana automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i pełni funkcję prewencyjną. W uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 2008 r. SK 75/06 Trybunał podniósł zaś, że proces wymierzania kar pieniężnych należy postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest więc konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r. P 32/12 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że celem kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Według NSA, uzasadnia to przyjęcie, że "techniczności" regulacji należałoby więc poszukiwać w przepisach określających daną materię, a mianowicie normujących dany stan rzeczy, którego istota jest chroniona sankcją administracyjną, co z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia, wskazaną "techniczność" regulacji odnosi do art. 14 u.g.h. NSA zauważył, że również prawo unijne, tak samo, jak i prawo krajowe, sprzeciwia się powoływaniu się na wynikające z jego uregulowań, albo wyinterpretowane z niego przez TSUE, uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw, to jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Jako przykład podano sytuację, w której automat do gier zręcznościowych okazuje się być jednak automatem do gier hazardowych wykorzystywanym do urządzania tych gier bez uprzedniej jego rejestracji oraz bez uzyskania przez podmiot urządzający grę wymaganego zezwolenia (koncesji), jak również sytuacji urządzania gier na automatach z naruszeniem koncesji, poprzez urządzanie tych gier poza przeznaczonym do tego miejscem, czy też w końcu, przykład tego rodzaju skrajnej już sytuacji, gdy bez rejestracji automatu przeznaczonego do urządzania na nim gier hazardowych, dany podmiot po prostu świadomie urządza na nim gry hazardowe. Z punktu widzenia przedstawionych argumentów za oczywiste Sąd uznał to, że fakt ujawnienia oraz wykazania przez uprawniony organ państwa urządzania gier hazardowych na automatach w takich okolicznościach, jakie przykładowo zostały wskazane oraz wydania przez ten organ orzeczenia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, nie daje podstaw do powoływania się – w związku z brakiem notyfikacji art. 14 u.g.h. - na niestosowalność art. 89 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Przedstawione podejście do spornej w sprawie kwestii, znajduje swoje potwierdzenie również w stanowisku Trybunału Sprawiedliwości, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13). NSA zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia, że realizacja obowiązków sądów krajowych wynikających z funkcji prounijnej wykładni prawa, ma swoje granice, które wyznaczone są w samym prawie unijnym. Jest ona bowiem, między innymi, wyłączona w sytuacji, gdy jej rezultat kwestionowałby podstawowe dla systemów prawa krajowego i unijnego zasady ogólne, a więc w sytuacji, gdy w związku z powyższym musiałaby być ona uznana za wykładnię contra legem (por. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-80/86, Postępowanie karne przeciwko Kolpinghuis Nijmegen B.V). Tak właśnie ocenić należałoby podejście do interpretacji przepisu art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w sytuacji, gdy jego rezultatem - z uwagi na brak notyfikacji art. 14 tej ustawy - miałby być wniosek o odmowie jego zastosowania w wymienionych przykładowo stanach faktycznych. Podejściu temu, sprzeciwia się bowiem ta zasada podstawowa, którą jest zasada ochrony porządku prawnego przed jego naruszeniami. W pełni podzielając stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie Skarżący nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach urządzał poza kasynem gry na automatach, które - jak ustalono - były automatami do gier hazardowych. Przyjęcie wniosku o niestosowaniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wyłącznie ze względu na niedopełnienie procedury notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do niedopuszczalnej gratyfikacji zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymaga szczególnej reglamentacji. Jedynie dodatkowo należy podnieść, że w ustawie z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, w art. 1 pkt 7 znowelizowano brzmienie art. 14, która to nowelizacja - w swej istocie - nie zmienia uprzedniej regulacji objętej tym przepisem. Utrzymuje bowiem możliwość urządzania gier hazardowych wyłącznie w kasynach gry, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Wspomniana ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz. U. 2015 r. poz. 1201). Komisja zaś nie wniosła zastrzeżeń. Komisja nie zakwestionowała skorzystania przez Polskę z klauzuli bezpieczeństwa przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE. Brak jest zatem usprawiedliwionych podstaw ku temu, aby uprzednia wadliwość przepisu wynikająca z braku notyfikacji, mogła być uznana za skutkującą niestosowaniem obowiązującej normy prawnej. Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez podjęcie zawieszonego postępowania pomimo, że toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w tej samej sprawie. Sąd uznał zarzut za niezasadny. Zgodnie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie przyjmuje się, że "zagadnienie wstępne" – zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną – dotyczy sytuacji kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. postanowienie NSA z 21 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Kr 519/96). Ustawodawca w analizowanym przepisie użył sformułowania "jest uzależnione". Znaczy to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zachodzi "zależność" tego rodzaju, że nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy i wydanie decyzji. Owa zależność powinna wynikać z prawa, być przewidziana prawem. W świetle ww. przepisów brak jest podstaw prawnych by twierdzić, że wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier – hazardowych, czy gier na automatach – na podstawie art. 89 w ust. 1 pkt 1 i 2 – wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia sądu karnego. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że pomiędzy prowadzonym postępowaniem karnym a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie kary za urządzanie gier określonych art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. – zachodzą zależności uzasadniające zawieszenie postępowania. Wynik postępowania karnego np. jego umorzenie nie przesądza bowiem wyniku postępowania administracyjnego w przedmiocie kar pieniężnych (por. wyrok NSA z 8.12.2015 r., sygn. akt II GSK 1596/15). Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa zasadnie przyjęto, że Skarżący urządzał w kontrolowanej lokalizacji, gry na przedmiotowych automatach. Czynił to przy tym w celach komercyjnych albowiem udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki, a działalność nastawiona była na uzyskanie korzyści materialnych. A zatem, wbrew stanowisku autora skargi, stan faktyczny sprawy niewątpliwie uprawniał organ kontroli celnej do stosowania w sprawie przepisów u.g.h. i poddania ocenie skontrolowanej działalności poprzez pryzmat przepisów tej ustawy. Mając powyższe na uwadze, jako że skarga okazała się niezasadna, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).