V SA/Wa 3384/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej w sentencji decyzji Dyrektora Izby Celnej. Postanowieniem z 23 września 2015 r. Sąd wstrzymał wykonanie decyzji, uznając, że wskazane przez Skarżącego okoliczności uzasadniają przyjęcie, że zaistnieją trudne do odwrócenia skutki o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). W wyniku wniesionego przez Dyrektora Izby Celnej zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu NSA zaznaczył, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową skarżącego, w konsekwencji czego WSA nie mógł jej ocenić w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie sądu II instancji, załączone do wniosku deklaracje PIT-36L wraz z informacją o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej (PIT/B) z 2013 i 2014 r. nie przesądzają, że zapłata kary w wysokości 12 000 zł spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stąd koniecznym jest wezwanie do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Wezwaniem z 15 marca 2016 r. zwrócono się do skarżącego o nadesłanie aktualnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. W odpowiedzi pismem z 24 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że wykonanie decyzji może doprowadzić do daleko idących skutków dla rodziny skarżącego. Do pisma załączono ponownie zeznania podatkowe PIR skarżącego za lata 2013 i 2014 r., a także wydruki dotyczące stanu rachunków bankowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Rozpoznając odwołanie Dyrektora Izby Celnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd do dokładniejszego zbadania sytuacji majątkowej skarżącego. Sąd wezwał zatem skarżącego do poinformowania i udokumentowania aktualnego stanu majątkowego. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego ponownie załączył zeznania podatkowe skarżącego za lata 2013 i 2014, a zatem informacje będące już w posiadaniu Sądu, nie wnoszące nic nowego do sprawy. Nie zawarto natomiast żadnej informacji dotyczącej rozliczenia podatku dochodowego za 2015 r. Biorąc pod uwagę moment ponownego rozpatrywania wniosku i skierowania wezwania, mogłoby mieć ono duże znaczenie w ocenie aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, tym bardziej w sytuacji, gdy skarżący stara się wykazać, że konieczne jest zastosowanie w jego przypadku ochrony tymczasowej. Poza tym do pisma z 24 marca 2016 r. załączono wydruki obrazujące stan prowadzonych przez skarżącego rachunków bankowych. I tak, odnośnie do rachunku prowadzonego w [...] przysłano wyciąg za okres 11 grudnia 2015 r. – 11 stycznia 2016 r., w którym odnotowano wpływ świadczenia emerytalnego, które to świadczenie stanowi "jedyny wpływ na ten rachunek" zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika. Pomijając brak aktualności ww. wyciągu, nie wyjaśniono, czy jest to jedyne źródło jego przychodu. Załączono również wydruk informacji o stanie debetu na rachunku prowadzonym w banku [...], który wynosi 6360,32 zł przy dopuszczalnym limicie 10000 zł. Podobna sytuacja występuje na kolejnych trzech rachunkach prowadzonych w [...]: łącznie skarżący posiada na tych rachunkach zgromadzone środki pieniężne w kwocie 165,07 zł., przy dopuszczalnych limitach kredytowych 66000 zł. Limit ten znacząco przewyższa wysokość orzeczonej kary. Pełnomocnik skarżącego podnosi, że skorzystanie ze środków dostępnych w ramach limitów kredytowych doprowadziłoby skarżącego dodatkowego zadłużania się i w konsekwencji pozbawienie środków do życia. Z powyższym argumentem Sąd się nie zgadza. Korzystanie z limitów kredytowych oznacza, że skarżący posiada zweryfikowaną przez profesjonalną instytucję finansową zdolność kredytową, a przyznana wysokość limitów pozwala na przyjęcie, że skarżący jest w stanie takie kwoty spłacić. Ponadto w ocenie Sądu sytuacja materialna skarżącego nie została w sposób wystarczający wyjaśniona. Przede wszystkim przedstawione materiały, wbrew treści wezwania, nie są w pełni aktualne. Nie wskazano, czy jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie emerytalne. Nie wyjaśniono także, czy spółka, której działalność była źródłem dochodu skarżącego w latach 2013-2014 dalej funkcjonuje, a jeśli tak, to czy przynosi dochody. Brak tych danych nie pozwala sądowi na dokonanie jednoznacznej oceny w zakresie spełnienia przesłanki wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.