V SA/Wa 3387/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Prezydenta ms.t. Warszawy z dnia 15 lipca 2025 r. nr GWI.3030.4.21532.2025.BPE(4) w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 3. zwrócić [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Warszawie wpis sądowy w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) wpisany do rejestru opłat sądowych pod poz. 35926 w dniu 13 października 2025 r. [...] (dalej zwany "Skarżącym") w piśmie z 9 października 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lipca 2025 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Jednocześnie Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazane postanowienie. Od skargi został uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ze względu na fakt, że Skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, to jest nie wniósł zażalenia od kwestionowanego postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z ostrożności procesowej Prezydent m.st. Warszawy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z 19 grudnia 2025 r. Skarżący podtrzymał skargę i wniósł o oddalenie wniosku Prezydenta m.st. Warszawy o odrzucenie skargi. Podniósł w szczególności, że nie został rzetelnie pouczony o konieczności podjęcia kroków wskazanych w odpowiedzi na skargę w kontekście późniejszej skargi do sądu, a ponadto wskazywanie na Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako instancję kontrolą jest w tej sytuacji bezzasadne, gdyż organy te funkcjonując w ramach tego samego systemu budżetowego. W piśmie z 1 lutego 2026 r. Skarżący sprecyzował oznaczenie daty zaskarżonego postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy na 15 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej zwanej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast w myśl art. 52 § 2 tej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z przepisów prawa (oraz pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu) wynika, że od postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lipca 2025 r. Skarżącemu przysługiwał środek prawny w postaci zażalenia, do rozpoznania którego właściwe byłoby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Z treści skargi, późniejszych pism Skarżącego oraz z odpowiedzi na skargę, jak też z akt administracyjnych wynika, że Skarżący nie wniósł tego rodzaju zażalenia w tej sprawie, natomiast postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lipca 2025 r. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyjaśnienia wymaga, że w świetle normy wynikającej z zacytowanego wyżej art. 52 § 1 ppsa dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero rozstrzygnięcie organu II instancji wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 52 § 3 ppsa, jednak nie zachodzi on w okolicznościach tej sprawy. W niniejszej sprawie Skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie wydane przez organ I instancji, nie korzystając z uprawnienia do wniesienia zażalenia na to postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W konsekwencji skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania przysługującego Skarżącemu środka zaskarżenia, czym naruszono wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 52 § 1 ppsa. Taka skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuci skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 – 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na to, że skarga Skarżącego – z powodów wskazanych wyżej – jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie zacytowanego przepisu skargę tę odrzucił. Co się zaś tyczy wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy, to stwierdzić należy, że zgodnie z art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, przy czym na postanowienie w tym przedmiocie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie przyjmuje się m.in., że wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny m.in. wówczas, gdy uchybienie terminu nie wywołuje negatywnych skutków procesowych dla strony. Zdaniem Sądu, w okolicznościach tej sprawy należy przyjąć, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lipca 2025 r. nie wywołało negatywnych skutków dla Skarżącego w tym znaczeniu, że nawet gdyby skarga została złożona w terminie, to i tak stan sprawy i jej wynik musiałby być taki sam – skarga musiałaby zostać odrzucona jako niedopuszczalna, ponieważ Skarżący nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji środka prawnego w postaci zażalenia. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 88 ppsa odrzucił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd zwrócił Skarżącemu wpis od skargi (uiszczony w wysokości 100 zł), stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.