V SA/Wa 3397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M.- W. z dnia ... sierpnia 2016 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia .. lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3397/15 w sprawie ze skargi M. M. – W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... czerwca 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3397/15 Wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M.j na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W dniu 22 sierpnia 2016 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym wniosek o sprostowanie oczywistych omyłek w ww. wyroku poprzez usunięcie z jego komparycji następujących zwrotów: "w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej", "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie" i "Sędzia WSA". Zdaniem skarżącej, o oczywistości omyłki świadczy fakt, że postanowienie Marszałka Sejmu z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie zwołania Zgromadzenia Narodowego na dzień 23 grudnia 2000 r. w celu złożenia przysięgi przez nowo wybranego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej narusza przepis § 1 ust. 2 uchwały Zgromadzenia Narodowego z dnia 6 grudnia 2000 r. Regulamin Zgromadzenia Narodowego zwołanego w sprawie złożenia przysięgi przez nowo wybranego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2000 r., Nr 40, poz. 774). w zw. z art. 19 ust. 2 Konstytucji RP. Zatem, jak wywodzi skarżąca, przysięga złożona przez Prezydenta RP w dniu 23 grudnia 2000 r. jest nieważna. W konsekwencji członkowie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie są sędziami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bo sąd taki nie istnieje, skoro to organ nieistniejący podpisał i zarządził ogłoszenie następujących ustaw: - ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ), - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 p.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, LEX nr 786109, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że przedmiot żądania skarżącej polegający na usunięciu z komparycji wyroku zwrotów: "w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej", "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie" i "Sędzia WSA" nie mieści się w ramach instytucji sprostowania orzeczenia. Sprostowanie służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Jak już wyżej wskazano, środek ten dotyczy wyłącznie omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia. Tymczasem wniosek skarżącej sprowadza się do usunięcia z komparycji wyroku jego obligatoryjnych elementów, a zatem nie poddaje się merytorycznemu badaniu w kategorii sprostowania orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1p.p.s.a. odmówiono sprostowania wyroku tut. Sądu z dnia 28 lipca 2016 r.