V SA/Wa 3398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Wojewoda Ś. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku M. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie Strony do wniesienia na nie zażalenia. M. M. w dniu [...] stycznia 2013 r. zgodnie z pouczeniem wniosła, z zachowaniem terminu 7 dni, za pośrednictwem Wojewody Ś., zażalenie do Ministra Administracji i Cyfryzacji, który przekazał je według właściwości, przy piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., do Ministra Finansów – celem załatwienia. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], stwierdził, iż zażalenie z dnia [...] stycznia 2013 r. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie wniosku wierzyciela o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku M. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego grzywnę nałożoną w drodze mandatu karnego kredytowego, jest niedopuszczalne. M. M. w dniu [...] lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. W treści skargi Skarżąca nie zawarła żadnych zarzutów a jedynie informację, iż prowadzone wobec niej, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone od dnia 31 grudnia 2012 r. na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie wskazując, iż żadne przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wierzyciela w sprawie wniosku dotyczącego zawieszenia postępowania egzekucyjnego a błędne pouczenie Strony takiego uprawnienia nie tworzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając to na względzie Sąd uznał skargę za niezasadną. W sprawie znajduje zastosowanie art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U.2014.1619 ze zm.), zgodnie z którym, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo wskazał Minister Finansów, iż żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wniosku wierzyciela o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Możliwości wniesienia takiego zażalenia nie przewiduje także kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji na powyższe zażalenie nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. wydane przez Wojewodę Ś. było niezaskarżalne. Samo pouczenie Strony w postanowieniu organu o możliwości jego zaskarżenia nie tworzy takiego uprawnienia, skoro brak jest normy prawa pozytywnego, która dopuszczałaby możliwość wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., I SA/Gd 170/00; wyrok NSA z dnia 19 marca 1998 r., IV 881/96). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.