V SA/Wa 340/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA - Janusz Zajda, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Asesor sądowy WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Piotr Kraczowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "X"- Spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; - skargę oddala - Decyzją z [...] stycznia 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...] maja 2003 r. nr [...], którą organ pierwszej instancji uznał zgłoszenie celne nr [...] z [...] maja 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz w tym zakresie orzekł ponownie. W decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 262, art. 23 § 1 i 9, art. 85 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, iż "X" Spółka z o.o. w [...], wskazanym wyżej zgłoszeniem celnym wnioskowała o objęcie sprowadzonych ze S. leków procedurą dopuszczenia do obrotu. Dyrektor Urzędu Celnego w [...] przyjął zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną. Towary zostały następnie zwolnione dla wykorzystania ich w celach określonych przez procedurę celną, którą zostały objęte. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych po zwolnieniu towaru ujawniono umowę dystrybucji z [...] stycznia 1995 r., zawartą pomiędzy "X" Sp. z o.o. w [...] a firmą "Z" S.A. ze S. oraz notę kredytową nr [...] z [...] maja 2001 r., obniżającą podaną na fakturach handlowych wartość importowanych leków. Postanowieniem z [...] kwietnia 2002 r. Dyrektor Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wartości celnej towaru deklarowanej w zgłoszeniu z [...] maja 2001 r. Następnie powołaną decyzją z [...] maja 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej, orzekając w tym zakresie ponownie. Rozstrzygając w następstwie odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak ustalono w trakcie postępowania wyjaśniającego, "X" Spółka z o.o. przekazywała kontrahentom zagranicznym środki pieniężne w kwotach wynikających z faktur handlowych załączonych do zgłoszeń celnych, a następnie po otrzymaniu i zaksięgowaniu not kredytowych przez importera, kontrahenci zagraniczni przekazywali na rachunek "X" Spółki z o.o. środki pieniężne w kwotach wynikających z not kredytowych. W tej sytuacji całkowitą płatnością za przedmiotowy towar (ceną transakcyjną) była kwota podana w fakturach handlowych, pomniejszona o kwoty wynikające z not kredytowych. Przy ustalaniu wartości celnej importowanego towaru należało uwzględnić całość dokumentacji dotyczącej przedmiotowej transakcji handlowej, czyli zarówno fakturę jak i notę kredytową, mając na uwadze postanowienia z zawartej umowy dystrybucji. Skoro zgłaszający nie przedstawił przy dokonywaniu zgłoszenia wszystkich dokumentów mających wpływ na wartość celną, organ celny w oparciu o art. 83 § 3 Kodeksu celnego zobligowany był do podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Organowi celnemu nie została przedstawiona umowa dystrybucji. Zgłaszający złożył oświadczenie (pole 10b DWC) o prawdziwości danych i zobowiązanie do dostarczenia dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów. W polu 5 DWC dotyczącym danych kontraktu, wpisano informację "uzgodniono telefonicznie", pomimo istnienia umowy dystrybucyjnej zawartej w 1995 r. Z treści umowy wynikało (pkt 6), iż "ceny mogą ulegać zmianie za obopólną zgodą stron". A zatem ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszenia celnego fakturach nie były ostateczne i importer zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu wiedział o tym fakcie. Nie przedstawiono również noty kredytowej pomimo, iż istniała ona w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Nota kredytowa do odpowiedniej faktury handlowej, wskazująca nowe, niższe ceny farmaceutyków, wystawiona była na podstawie zawartej w 1995 r. umowy dystrybucji. Dotyczyła ona tych samym towarów, w tych samych ilościach, zmianie ulegała jedynie cena. Nie ma zatem wątpliwości, iż dotyczyła towaru odprawionego według przedmiotowego zgłoszenia celnego. Tak więc Spółka dysponowała dokumentami, które służyły do rozliczeń z organami państwowymi i odrębnie dokumentami przeznaczonymi do rozliczeń między kontrahentami transakcji. Biorąc pod uwagę fakt, iż umowa i nota kredytowa nigdy nie znalazły się wśród dokumentów okazanych przy dokonaniu zgłoszenia celnego, w ocenie organu celnego takie postępowanie zmierzało do ominięcia przepisów prawa celnego w celu świadomego zawyżenia wartości celnej towaru i ustalenia jej na innym poziomie niż wynika to z przepisów prawa celnego. Ustosunkowując się do argumentu Spółki, iż nota kredytowa była formą premii pieniężnej na sfinansowanie działań importera oraz nagrody w przypadku osiągnięcia pewnych celów komercyjnych, organ celny uznał, że "X" nie skonkretyzowała w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego charakteru takich premii i nagród. W sytuacji gdy nota kredytowa dotyczy konkretnej faktury oraz towarów w niej wyszczególnionych, twierdzenia Spółki należy uznać za bezzasadne i nie mające żadnego potwierdzenia w stanie faktycznym, ustalonym na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Powyższą decyzję zaskarżyła "X" Spółka z o.o. w [...], wnosząc o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...], a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 21, 23 §1 i §9 Kodeksu celnego poprzez błędną kwalifikację prawną wsparcia finansowego jako tzw. “rabatów post-importowych" zmniejszających cenę tworów oraz ich wartość celną; - naruszenie art. 65 §4, 83 §3 oraz 85 §1 Kodeksu celnego poprzez błędne uznanie, że w przypadku, gdy wartość transakcyjna wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego ulega korekcie, strona powinna wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; - prowadzenie postępowania i wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności i zasady obiektywizmu; - naruszenie art. 121 §1, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, to jest obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie okoliczności potwierdzających stanowisko Spółki oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; - naruszenie zasady wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty podniesione przez Spółkę nie są zasadne. Stosownie do art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest – zgodnie z art. 23 §1 Kodeksu celnego – wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle art. 23 §9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność ta może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty, bezpośrednio lub pośrednio. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 §1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 §2 Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Organy celne - na podstawie art. 83 §1 Kodeksu celnego - posiadają możliwość tzw. kontroli postimportowej w stosunku do przyjętego zgłoszenia celnego. Organ celny może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych, dotyczących tych towarów. Stosownie do art. 83 §3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie skarżącej Spółki, ujawniono m.in. umowę dystrybucji z [...].01.1995r. zawartą przez Spółkę z firmą "Z" S.A. ze S., umowę dystrybucji z [...].09.1995r. zawartą przez Spółkę z firmą "Y" S.A. z B. oraz noty kredytowe, zarejestrowane w księgowości skarżącej Spółki, wcześniej nieznane organowi celnemu. Konsekwencją zawarcia i wprowadzenia do obrotu gospodarczego ww. umów powinno być bezwzględne przedstawienie ich organowi celnemu w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Skarżąca Spółka nie ujawniła w dniu dokonania zgłoszenia celnego, istniejącej już od 1995r. umowy dystrybucji zawartej z "Z" S.A. ze S. Spółka nie ujawniła również, że zgodnie z powołaną umową, eksporter wystawił notę kredytową. Wykazana w tej nocie kwota świadczona przez eksportera na rzecz Spółki, obniżała cenę transakcyjną fakturowaną pierwotnie według przedstawionych przy zgłoszeniu faktur eksportera. Okoliczność ta uzasadniała wszczęcie postępowania w sprawie prawidłowości zgłoszeń celnych. Wg art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z tą zasadą, datę zgłoszenia celnego uznaje się za wiążącą dla określenia, jakie przepisy, a zatem jakie stawki celne, należy stosować do zgłaszanego towaru. Ustalenie wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego następuje na podstawie przedstawionego przez zgłaszającego zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów. Za prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego odpowiedzialny jest zgłaszający. On też powinien złożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia prawidłowej wartości celnej. Jeżeli już po zgłoszeniu towaru cena wynikająca z faktury ulega zmianie, to importer powinien zawiadomić o tym organ celny (v. wyrok NSA z 5.02.2003r. sygn. akt V SA 1704/02, "Monitor Prawa Celnego" nr 4(92)/2003r.). Co prawda należy się zgodzić ze skarżącą Spółką, iż art. 65 § 4 Kodeksu celnego nie ustanawia po jej stronie obowiązku, lecz uprawnienie do złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia za nieprawidłowe, to jednak należy uwzględnić okoliczność, że w pkt 10 deklaracji wartości celnej Spółka zobowiązała się do przedłożenia wymaganych dodatkowych informacji i dokumentów służących ustaleniu wartości celnej przywiezionych towarów. Jest to stanowisko mające oparcie w poglądzie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku GSK 261/04 z dnia 17 czerwca 2004 roku. W wyroku z dnia 13 lipca 2004 roku w sprawie GSK 295/04 NSA poszedł dalej, stwierdziwszy, że co prawda, użyte w art. 65 § 4 Kodeksu celnego sformułowanie “na wniosek strony" “nie oznacza – jak twierdzi skarżąca Spółka – iż jest to tylko uprawnienie strony, jeśli zaistnieją ku temu stosowne podstawy, lecz oznacza, że jeśli strona we własnym zakresie czyli bez ingerencji organu celnego stwierdzi, że zachodzi potrzeba dokonania stosownej korekty danych zawartych w przyjętym już zgłoszeniu celnym, to powinna wystąpić do organu celnego ze stosownym wnioskiem, ponieważ w takiej sytuacji jedynie w drodze decyzji organu celnego może nastąpić zmiana tych danych, o ile organ rozpoznający wniosek będzie miał ku temu podstawy". Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapłacona cena towaru nie jest elementem składowym pojęcia "stan towaru", przez który należy rozumieć jedynie jego jakość, formę, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów (v. wyrok NSA z 17.03.1994r., SA/Wr 1817/93, "Monitor Podatkowy" 1994/10/304; wyrok NSA z 17.09.1992r., III SA 676/92, "Prawo Gospodarcze" 1993/1/11). Konsekwencją powyższego jest możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej, a także możliwość skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Taki też jest cel regulacji związanej ze sprawdzeniem rzetelności i kompletności danych wynikających ze zgłoszenia celnego, która to weryfikacja prowadzić może do uznania zgłoszenia za nieprawidłowe i ponownego określenia kwoty wynikającej z długu celnego. W tym miejscu podnieść wypada, że w obrocie handlowym, w tym także w obrocie międzynarodowym, strony - zgodnie z zasadą wolności kontraktowej - dysponują prawem ułożenia wzajemnych stosunków w sposób dowolny, ograniczony jedynie przepisami prawa. Mają zatem prawo swobodnie ustalić wzajemne prawa i obowiązki w odniesieniu do ceny sprzedawanych oraz kupowanych towarów, co oznacza iż mogą wskazać wiążącą cenę wprost, mogą jednak określić tylko podstawy do jej obliczenia w przyszłości. Wartością celną towarów jest – stosownie do treści art. 23 §1 Kodeksu celnego – wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle natomiast art. 23 §9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Skoro zatem – jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej przywołanym wyroku (GSK 295/04) - w przepisach tych mowa jest o cenie jako płatności dokonanej lub mającej być dokonaną, to oznacza, iż ustawodawca nie wiąże ustalenia tej ceny z określoną datą, a w szczególności z dniem zgłoszenia celnego. “Powyższe unormowanie nie oznacza jednak, że wartość celna (transakcyjna) musi być ostatecznie ustalana na ten właśnie dzień, bo jak już podnoszono wyżej, cena ta może zostać ostatecznie ukształtowana później w odniesieniu do towaru przedstawionego organowi celnemu w określonym dniu". Zdaniem Sądu przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą Spółkę, że określona w fakturze na dzień dokonania zgłoszenia celnego cena towaru będzie wiążąca w przyszłości, oznaczałoby, pogodzenie się – wobec swobody kontraktowej stron – z sytuacją, kiedy to cena rzeczywiście zapłacona na podstawie zmian w umowie przyjętych przez strony, nie miałaby nic wspólnego z wartością celną towaru, gdyż, nie mogłaby być uwzględniona przez organ celny przy jej ustalaniu. Gdyby zaś takiego skutku chcieć uniknąć, przyjęcie tego poglądu przekreślałoby zasadę wolności kontraktowej, bo oznaczałoby niemożność przesunięcia ostatecznego ukształtowania ceny na okres po dokonaniu zgłoszenia celnego. W świetle powyższych uwag należy uznać, że organy celne, uwzględniając postanowienia umowy z [...].01.1995 r., prawidłowo przyjęły, że kwota określona w nocie kredytowej odnosiła się do zgłoszenia celnego i obniżała wartość celną zadeklarowaną w tym zgłoszeniu. Nota kredytowa nawiązywała do konkretnych faktur handlowych i sprowadzonych na ich podstawie towarów, tj. określonych co do nazwy i ilości leków. Data noty kredytowej pokrywała się z datą wystawionych faktur. Nota kredytowa do faktur z [...] maja 2001 r. nr [...] i nr [...] wystawiona została niezwłocznie po ich wystawieniu. Pomimo, że omawiany dokument nie jest nazwany fakturą, wystawca w kilku miejscach używa dla noty kredytowej określenia "invoice". Nie znajdują także uzasadnienia w zgromadzonym materiale twierdzenia skarżącej Spółki, iż kwoty określone w notach kredytowych stanowiły techniczną formę udzielenia jej przez eksportera premii finansowych. Żadne z postanowień umowy dystrybucji z [...].01.1995r. zawartej przez Spółkę z firmą "Z" S.A. ze S. nie stanowi o udzielaniu premii pieniężnych, nie ma w nich również mowy o wspomaganiu finansowym. W umowie nie wskazano żadnych form realizacji takiej pomocy. W tym kontekście nie może także ostać się zarzut skarżącej Spółki, iż organy celne naruszyły przepisy art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego przyznawanych importerowi premii pieniężnych. Zgodnie z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego musi nastąpić z inicjatywy i poprzez czynności organu administracji. Należy jednakże zauważyć, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w Spółce kontrolę celną. Zgodnie z art. 27716 § l i 2 Kodeksu celnego, kontrolowany ma obowiązek zapewnić wgląd w dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, a także udzielić wszelkich wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli. Jeśli więc obowiązywały między stronami ustalenia dotyczące premii finansowych, kontrolowany miał obowiązek udostępnić dokumenty kreujące takie zobowiązania. Należy także zauważyć, iż zarzut dotyczący przyznawania przez eksportera premii finansowych pojawił się na etapie postępowania odwoławczego, a zgodnie z treścią art. 222 Ordynacji podatkowej, odwołanie powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia w postępowaniu celnym zasady dwuinstancyjności i zasady obiektywizmu. Istota zasady dwuinstancyjności polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, a wyniku złożenia odwołania – przez organ II instancji. Zdaniem Sądu zasada ta została w omawianej sprawie zachowana. Przytoczone pismo Departamentu [...] Ministerstwa Finansów z [...] czerwca 2001 roku o nr [...] nie może mieć na tę ocenę żadnego wpływu, bowiem odnosi się nie do kwestii kontroli postimportowej i korekty wartości celnej, lecz do zalecenia przeprowadzenia kontroli przez urzędy kontroli skarbowej w zakresie prawidłowości stosowania cen urzędowych leków gotowych, surowic i szczepionek produkcji krajowej. Także przytoczone przez Spółkę pismo Prezesa GUC z [...] września 2001 roku nr [...] trudno uznać za dowód naruszenia zasady dwuinstancyjności, gdyż co prawda przedstawiono w nim informację o pewnym zjawisku występującym w życiu gospodarczym oraz ocenę tego zjawiska, także w kontekście poszczególnych uregulowań Kodeksu celnego, jednakże przez rozesłanie tego pisma GUC ani nie ingerował w działalność organów celnych, ani nie narzucał sposobu rozstrzygnięcia poszczególnych spraw. Potwierdza to ostatni akapit pisma, w którym na tle przedstawionych informacji zalecono dyrektorom urzędów celnych przeprowadzenie kontroli firm importujących gotowe leki. W tym kontekście nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia zasady obiektywizmu. Przedmiotowe pisma bowiem ani nie wpłynęły na sposób prowadzenia postępowania przez organy celne, z wyjątkiem oczywiście samego faktu podjęcia kontroli przez organy celne, ani nie miały wpływu na ustalenia w toku tego postępowania poczynione. Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia zasady wykładni przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją. Należy podnieść, iż zgodnie z art. 188 Konstytucji nie wykładnia norm prawnych podlega ocenie zgodności z ustawą zasadniczą, lecz same normy prawne. Jeżeli zatem norma jest zgodna z Konstytucją, a z domniemania konstytucyjności korzysta do ewentualnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to przy prawidłowym stosowaniu wykładni nie może być mowy o naruszeniu Konstytucji lub zasady wykładni w zgodzie z Konstytucją. Natomiast błędna wykładnia obowiązującej normy jest podstawą do sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa po pierwsze należy wykazać, wskazując konkretny przepis prawa, który został przez błędną wykładnię naruszony oraz sposób i zakres tego naruszenia. Po drugie, aby naruszenie prawa materialnego można uznać za przesłankę uchylenia decyzji, należy wykazać, że miało ono wpływ na wynik sprawy [art. 145 §1 pkt 1 lit.a ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. Sformułowany przez Spółkę zarzut naruszenia zasady wykładni przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją tym wymogom nie odpowiada i bardziej niż do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię zdaje się nawiązywać do stosowanych przez Trybunał Konstytucyjny metod oceny konstytucyjności poszczególnych przepisów. Zgodnie z wypracowanymi w orzecznictwie Trybunału zasadami nie orzeka się o niekonstytucyjności kontrolowanej normy prawnej, jeśli tylko możliwa jest taka jej wykładnia, która uwzględnia treść normy, jej cel oraz pozwala właśnie ocenić normę jako zgodną z Konstytucją. Metoda ta zatem ma zastosowanie w sytuacji, gdy stosowanie różnych wykładni może prowadzić do różnych wyników a tylko jeden z nich (albo przynajmniej nie wszystkie) dają się pogodzić z Konstytucją. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-122 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), należało oddalić skargę jako niezasadną.