V SA/Wa 3416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: przyznać K. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1440 zł, w pozostałej części wniosek oddalić. Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił K. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W dniu 6 listopada 2015 r. wpłynął do Sądu sprzeciw K. K. (zwany dalej skarżącą) od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a. w brzmieniu przed 15 sierpnia 2015 r.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż prowadzi gospodarstwo domowe z dwójką dzieci. W rubryce nr 10 wniosku oświadczyła, że osiąga dochody z działalności gospodarczej w wysokości 4.500 zł, a jej dzieciom jest wypłacane świadczenie alimentacyjne w łącznej wysokości 1.500 zł. Do majątku zaliczyła mieszkanie o pow. 83 m2. W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Skarżącej, zarządzeniem z dnia 9 września 2015 r. Sąd wezwał ją do złożenia dodatkowego oświadczenia, poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz przedstawienie określonych dokumentów. Pismem z dnia 24 września 2015 r. Skarżąca wyjaśniła, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej posiada urządzenie solarne o wartości 17.000 zł, samochód osobowy o szacunkowej wartości 20.000 zł oraz jest współwłaścicielką mieszkania położonego w Nowym Dworze Mazowieckim. W utrzymaniu domu Skarżącą wspomaga ojciec. Do miesięcznych kosztów utrzymania Skarżąca zaliczyła wydatki na wyżywienie (około 2.200 zł), mieszkanie, w tym czynsz, prąd i wodę (700 zł), ubranie, obuwie i leczenie (około 150 zł), szkołę, zajęcia dodatkowe (400 zł), samochód (200 zł), psa (100 zł), telefon, internet, TV (220 zł), kredyt ratalny (550 zł). Do pisma załączyła wyciągi z rachunków bankowych, PIT-36 za rok 2014, deklaracje VAT-7 złożone w roku 2015, zestawienie dochodów za rok 2015. Skarżąca oświadczyła, że wychowuje dwoje dzieci, a w utrzymaniu rodziny wspomaga ją finansowo ojciec. Łączny dochód trzyosobowej rodziny wynosi 4500 zł. Na to składa się 3000 zł dochodu z działalności gospodarczej oraz świadczenie alimentacyjne w wysokości 1.500 zł wypłacane dzieciom, co zostało wyjaśnione we wniesionym sprzeciwie. Do miesięcznych kosztów utrzymania skarżąca zaliczyła wydatki na wyżywienie (około 2.200 zł), mieszkanie, w tym czynsz, prąd i wodę (700 zł), ubranie, obuwie i leczenie (około 150 zł), szkołę, zajęcia dodatkowe (400 zł), samochód (200 zł), psa (100 zł), telefon, internet, TV (220 zł), kredyt ratalny (550 zł). Łączne wykazane miesięczne wydatki stanowią kwotę 4.520 zł. Na podstawie pozostałych informacji przedstawionych przez wnioskodawczynie należy stwierdzić, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, według stanu na dzień 21 września 2015 r. Skarżąca uzyskała dochód w wysokości 10.539,19 zł. Z przedstawionego zeznania podatkowego PIT-36 za 2014 rok wynika, że Skarżąca poniosła stratę w kwocie 3.567,32 zł, uzyskała przychody w wysokości 134.313,09 zł oraz poniosła koszty uzyskania przychodów w kwocie 137.880,41 zł. Informacje te wskazują, że Skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w znacznych rozmiarach i obraca w ramach tej działalności znacznymi środkami pieniężnymi. Ponadto Skarżąca posiada majątek: mieszkanie, samochód, środki trwałe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Rozpoznanie sprawy przez Sąd jest uzależnione od uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.440 zł. Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Mając na uwadze, iż wysokość wpisu sądowego od skargi przewyższa możliwości finansowe wnioskodawczyni zwolniono ją z niego. Natomiast uznano, iż wnioskodawczyni jest w stanie partycypować w pozostałych kosztach sądowych (ewentualna opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę i ewentualny wpis od skargi kasacyjnej). Sąd wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie wziął pod uwagę fakt, iż wnioskodawczyni posiada stałe źródło dochodów oraz wysokość wydatków ponoszone przez nią. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.