V SA/Wa 3425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. Sp. z o.o. w W., zwana dalej "Spółką", w skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa i rażąco nieproporcjonalnej ingerencji w prawa Spółki oraz stworzenie bezpośredniego zagrożenia wyrządzenia niepowetowanej, znacznej szkody poprzez uniemożliwienie prowadzenia jej działalności. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął zezwolenie na wszystkie kilkadziesiąt punktów gier na terenie całego województwa [...], a kwestionował jednostkowe urządzenia w jednym punkcie gier. Podniesiono także, że zaskarżona decyzja w sposób oczywisty może wyrządzić Spółce szkodę, bowiem uniemożliwia ona, w sposób nieuzasadniony i nieusprawiedliwiony, eksploatację wszystkich urządzeń Spółki w ramach przedmiotowego zezwolenia. Spółka została pozbawiona dochodu z działalności, a ponadto ponosi koszty związane z koniecznością wycofania wszystkich, także niekwestionowanych automatów do gier, ze wszystkich punktów gier przed końcem planowanego okresu ich eksploatacji. Do wniosku załączono zestawienie przychodów z poszczególnych punktów gier za okres styczeń-październik 2014 r. objętych cofniętym zezwoleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanej sprawy przede wszystkim zauważyć należy, że nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Wszystkie zatem twierdzenia Spółki odnoszące się do prawidłowości cofnięcia zezwolenia nie były brane pod uwagę przez Sąd w trakcie rozpatrywania niniejszego wniosku. Nie ulega wątpliwości, że w wyniku cofnięcia zezwolenia Spółka straciła możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w punktach objętych zezwoleniem, a zatem i osiąganie z nich przychodów. Jednakże dla oceny, czy utrata tych przychodów może wyrządzić Spółce znaczną szkodę, Strona winna załączyć do wniosku dokumenty obrazujące jej kondycję finansowa, wskazujące na wysokość ogółu jej przychodów oraz ponoszonych kosztów. Brak dokumentów finansowych Spółki uniemożliwił Sądowi dokonanie rzetelnej i prawidłowej oceny, czy utrata przychodów z punktów objętych cofniętym zezwoleniem rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Oczywistym jest także, iż w wyniku cofnięcia zezwolenia Spółka musi zlikwidować punkty gier, a to pociąga za sobą koszty. Strona nie przedstawiła jednak w sposób jasny i przejrzysty jak wysokie są to koszty i jaki procent jej przychodów stanowią. Co do przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd zauważa, że zawsze istnieje możliwość odtworzenia punktów gier i nie ma tu znaczenia, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Reasumując w ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie tej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji