V SA/Wa 3477/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... października 2014 r. Nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. [...]prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...]Sprzedaż Paliw Płynnych [...]zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Dyrektor Izby Celnej wydał kilkanaście decyzji, a łączna zaległość podatkowa w podatku akcyzowym za miesiące od marca do listopada 2009r. wynosi 57.367,44 zł. Aktualna sytuacja bytowa, jak wskazała wnioskodawczyni uniemożliwia jej spłatę powstałej zaległości, nie posiada także majątku który zabezpieczyłby wykonanie zobowiązania. Jedynym źródłem utrzymania, co podkreśliła skarżąca jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, zaś ewentualne wszczęcie egzekucji będzie dla niej równoznaczne z pozbawieniem jej środków do życia. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2014 r. zatytułowanym "prośba" strona skarżąca wniosła o przyspieszenie rozpoznania wniosku, co uzasadniła faktem, że znajduje się obecnie w dramatycznej sytuacji, gdyż organ egzekucyjny wystawił tytuły wykonawcze na sumę ponad 65.000,00 zł. Wskazała na jedyne źródło utrzymania jakim jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1997,00 zł. Autorka pisma podała, że kary nałożone przez Dyrektora Izby Celnej są niewspółmierne do stopnia zawinienia, których spłata jest niewykonalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Podkreślenia wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05). Dokonując oceny wniosku w powyższym świetle Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Zauważyć należało, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawczyni uniemożliwia wykonanie zaskarżonej decyzji, która opiewa na sumę 9.146,00 zł, a jednocześnie wskazać należy, że łączna kwota zobowiązań podatkowych skarżącej wynosi ponad 65.000,00 zł. Działania podjęte przez organy egzekucyjne, tj. wystawienie tytułów wykonawczych, na co wskazała skarżąca – uzasadniając wniosek w piśmie z [...] grudnia 2014 r. – prowadzona z bieżących dochodów nie pozostawi środków wystarczających na konieczne wydatki życiowe niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania. Biorąc bowiem pod uwagę porównanie wysokości zobowiązania ciążącego na skarżącej powstałego w wyniku określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz osiągane przez skarżącą i jej męża dochody w wysokości 4.969,76 zł brutto (jak wynika z akt sprawy między małżonkami jest ustanowiona jest rozdzielność majątkowa), to brak wstrzymania wykonania decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd zauważa, że pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy celne przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.