V SA/Wa 3477/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi A. K. prowadzącej działalność gospodarczą: [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona"), wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], utrzymująca w całości w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...], zobowiązującą A. K. do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur związanych z realizacją projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki pt. "[...]" ([...]) w wysokości 61.140,67 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na podstawie umowy z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...]zawartej pomiędzy Województwem [...] a A. K. (dalej: "umowa o dofinansowanie") Skarżąca realizowała projekt pt. "[...]" ([...]) w ramach Priorytetu IX Rozwój kształcenia i kompetencji w regionach, Działania 9.1. Wyrównywanie szans edukacyjnych i zapewnienie wysokiej jakości usług edukacyjnych świadczonych w systemie oświaty, Poddziałania 9.1.1. Zmniejszenie nierówności w stopniu upowszechniania edukacji przedszkolnej. Okres realizacji projektu został zaplanowany od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., Stronie przyznano dofinansowanie w kwocie 1 499 595, 08 zł. Ustalono m.in., że mimo obowiązku wynikającego z umowy, Strona nie zastosowała przy niektórych zamówieniach przekraczających 14 000 euro zasady konkurencyjności. Przedmiotem decyzji organu I instancji były nieprawidłowości rozliczone we wniosku o płatność nr [...], tj.: naruszenie zasady konkurencyjności, dokonanie na krótko przed końcem realizacji projektu nieracjonalnych i zbędnych dla realizacji projektu zakupów, zawyżenie kosztów usług konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjnych. Pismem z dnia 1 października 2014 r. Skarżąca została wezwana do zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowalne w wysokości 61.140,67 zł wraz z odsetkami. Wobec braku zwrotu ww. kwoty Marszałek Województwa [...] (dalej: "Marszałek Województwa", "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Marszałek Województwa zobowiązał Skarżącą do zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu pt. "[...]", wykorzystanego z naruszeniem procedur obowiązujących w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, w kwocie 61.140,67 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej: "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy ww. decyzję Marszałka Województwa . Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie § 20 umowy o dofinansowanie Skarżąca była zobowiązana do stosowania zasady konkurencyjności przy zamówieniach, których wartość przekraczała wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 000 euro netto polegającej, m.in. na wysłaniu zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, zamieszczeniu zapytania na swojej stronie internetowej (o ile beneficjent posiada taką stronę) oraz w siedzibie beneficjenta. W dniu 23 lipca 2010 r. Skarżąca zamieściła zapytanie ofertowe w swojej siedzibie, natomiast wysłała je do trzech potencjalnych wykonawców w dniu 5 sierpnia 2010 r. Zdaniem Ministra Skarżąca nie dopełniła obowiązku zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej. Organ przychylił się do wyjaśnień Skarżącej (popartych oświadczeniem wykonawcy strony internetowej z dnia [...] lutego 2013 r. oraz faktury VAT [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawierającej m.in. koszt wykonania strony internetowej), że do dnia 3 sierpnia 2010 r. strona internetowa była w budowie, a co za tym idzie nie było obowiązku opublikowania zapytania ofertowego na tej stronie. Zauważył równocześnie, że zapytanie ofertowe zostało wysłane do trzech potencjalnych wykonawców w dniu 5 sierpnia 2010 r., a więc w momencie, gdy strona internetowa była już w pełni funkcjonalna. W ocenie organu Skarżąca doprowadziła do sytuacji, w której część potencjalnych wykonawców mogła się dowiedzieć o zapytaniu ofertowym w dniu 23 lipca 2010 r. (zamieszczenie zapytania ofertowego w siedzibie) a część, do której zostały wysłane bezpośrednio zapytania ofertowe, mogła się dowiedzieć po dniu 5 sierpnia 2010 r. Minister stwierdził, że skoro termin składania ofert oznaczono na dzień 13 sierpnia 2010 r., należało zamieścić zapytanie ofertowe na stronie internetowej w dniu 3 sierpnia 2010 r. Tym bardziej, że wykonawcy, którzy złożyli ofertę, dowiedzieli się o niej po dniu 5 sierpnia 2010 r. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził naruszenie § 20 umowy o dofinansowanie. Podkreślił, iż zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 umowy o dofinansowanie "Jeżeli (...) zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych". W celu ustalenia korekty finansowej Minister posłużył się dokumentem Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS (dalej: "taryfikator"), który stanowi załącznik nr 10 do Zasad finansowania PO KL z dnia 24 grudnia 2012 r. (obowiązujący na dzień wykrycia nieprawidłowości). Organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko Marszałka Województwa, który nałożył na Skarżącą korektę w wysokości 15%, opisaną w punkcie 13 taryfikatora, czyli zobowiązał do zwrotu kwoty w wysokości 9.946,75 zł. Nadto organ podtrzymał stanowisko organu I instancji uznającego za nieracjonalne i nieefektywne wydatki na zakup środków czystości, artykułów spożywczych w kwocie 50 450,87 zł oraz materiałów biurowych w kwocie 541,44 zł. Na podstawie skontrolowanych faktur nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. dotyczącej środków czystości i nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. dotyczącej napojów oraz słodyczy stwierdzono, że Odwołująca dokonała zakupu 22 740 sztuk napojów, 7 920 sztuk słodyczy oraz 1 634 sztuk (lub opakowań) środków czystości w okresie 2 i 3 dni przed zakończeniem realizacji projektu. Dodatkowo, na podstawie weryfikacji wniosku o płatność nr 6, organ I instancji stwierdził, że Odwołująca dokonała na kilka dni przed końcem realizacji projektu zakupu materiałów biurowych. W ocenie organu wydatki te nie zostały dokonane w związku z realizacją projektu. Tak duża ilość artykułów spożywczych, środków czystości oraz materiałów biurowych zakupiona na kilka dni przed końcem realizacji projektu stanowiła naruszenie zasady wyrażonej w pkt 1 lit. a Podrozdziału 3.1.1 Wytycznych, zakupy nie były bowiem niezbędne dla realizacji projektu. Organ odwoławczy za prawidłowe także przyjął stanowisko Marszałka co do zawyżenie kosztów usług konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjnych - wydatek niekwalifikowalny w wysokości 5 687,79 zł. Przypomniał , że odwołująca wykazywała we wnioskach o płatność wydatki na usługę konserwacyjno-porządkowo- pielęgnacyjną w następujących wysokościach: WNP 1 -600,00 zł, WNP 2 - 900,00 zł, WNP 3 - 184,50 zł, WNP 4- 838,50 zł, WNP 5 - 1 084,32 zł, WNP 6-6 691,52 zł (1 003,73 zł wkładu własnego). Wskazał też, że Odwołująca była wzywana do złożenia wyjaśnień w przedmiocie zwiększonych kosztów usługi konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjnej. Pismem z dnia 4 maja 2015 r. Odwołująca wskazała, że usługa ta była kategorią budżetową zaplanowaną w przedmiotowym projekcie, a wykonywanie tej usługi było uzależnione w znacznej mierze od pór roku. W związku z czym, nabycie tej usługi w czerwcu 2012 r. wiązało się z koniecznością wykonania w tym czasie niezbędnych prac konserwacyjno- porządkowo-pielęgnacyjnych w ogrodzie placówki, stanowiącym integralną część przedszkola. Odwołująca podkreśliła również, że pani T. (wykonawca usługi) została w dniu 1 lutego 2012 r. zatrudniona na stanowisku sprzątaczki oraz, że ze względu na sezonowość wykonywanych usług nie było możliwe równe wykorzystywanie środków z tej pozycji budżetowej. Organ zwrócił jednak uwagę na fakt, że zgodnie z wnioskiem o płatność nr [...] Odwołująca wykazała - oprócz wydatku na wynagrodzenie dla pani T. - również wydatki na wynagrodzenie za prace konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjne za marzec (poz. 149 i 150) i kwiecień (poz. 187 i 188) dla pani M. L. oraz za maj (poz. 189 i 190) i za czerwiec 2012 r. (poz. 191 i 192) dla pani K. S. w wysokości 362,22 zł brutto miesięcznie. W związku z powyższym, Odwołująca wykazywała wydatki na tożsamą usługę (zgodnie z wnioskiem o płatność), płacąc za nią znacznie różniące się od siebie kwoty. IZ PO KL zgadził się z wyjaśnieniami, że prace w ogrodzie (które w czerwcu 2012 r. wykonywała pani T.) są sezonowe i wymagają większych nakładów, co wiąże się również z większym wynagrodzeniem. Niemniej jednak, zdaniem organu, że zgodnie z umową o pracę z dnia 1 lutego 2012 r., zawartą z panią A. T., wynagrodzenie na stanowisku sprzątaczki zostało ustalone w wysokości 1 600,00 zł miesięcznie (znacznie wyższa niż miesięczne wynagrodzenia wypłacone pani L. i pani S. w tym samym okresie). W ocenie Ministra wyjaśnienia złożone przez Odwołującą nie uzasadniają w sposób wystarczający powodów, dla którego wydatki na usługę konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjną rozliczone w 5 złożonych wnioskach o płatność wyniosły najwięcej 1 084,32 zł (wniosek o płatność nr 5), natomiast we wniosku o płatność nr 6 wydatek ten wyniósł 6 691,52 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii organu odwoławczego wydatki na kwestionowaną usługę zostały we wniosku o płatność nr 6 znacząco zawyżone . W skardze na powyższą decyzję Ministra Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji zobowiązującą do zwrotu kwoty 15.634,54 zł i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.); dalej: "K.p.a." oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 20 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] lutego 2011 r. oraz błędną wykładnię pkt 2.2.4 Zasady konkurencyjności - Zasad finansowania Programu operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 30 grudnia 2009 r. Skarżąca uważa, iż organ odwoławczy nie zebrał w sposób wyczerpujący dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie dlaczego nie doszło do zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej już po jej uruchomieniu, tj. po dniu 3 sierpnia 2010 r. Skoro Minister założył, że Skarżąca sama doprowadziła do naruszenia zasady konkurencyjności, poprzez wysłanie zapytania ofertowego do trzech potencjalnych wykonawców w dniu 5 sierpnia 2010 r., a mogła zamieścić zapytanie ofertowe po uruchomieniu strony internetowej, to przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powinien wezwać Skarżącą do przedstawienia dowodów w zakresie umożliwiającym rozstrzygnięcie w sprawie zgodne z zasadami prawdy obiektywnej i obowiązkiem wyrażonym w art. 77 § 1 K.p.a. Zwłaszcza, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że te dowody byłyby istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dalej Skarżąca podniosła, że zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie oraz pkt. 2.2.4 Zasady konkurencyjności - Zasad finansowania Programu operacyjnego Kapitał Ludzki Beneficjent zobowiązany jest do zamieszczenia na swojej stronie internetowej (o ile posiada taka stronę) oraz w swojej siedzibie zapytania ofertowego. Skarżąca wysłała zapytanie ofertowe do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, co według niej jest podstawowym kryterium spełnienia zasady konkurencyjności, a umieszczenie tegoż zapytania na stronie internetowej elementem dodatkowym, na co wskazuje określenie "o ile posiada taką stronę". Zapytanie ofertowe zostało zamieszczone w siedzibie Skarżącej w dniu 23 lipca 2010 r., a więc w momencie kiedy strona internetowa nie była w pełni gotowa i funkcjonalna, co przyznaje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oczywiste jest zatem, że Skarżąca nie zamieściła zapytania na stronie internetowej w momencie rozpoczęcia postępowania dotyczącego usługi cateringu, ponieważ w tym momencie takiej strony nie posiadała. Wysyłając zapytanie ofertowe do trzech potencjalnych oferentów dopełniła wszystkich obowiązków związanych z zachowaniem zasady konkurencyjności w postępowaniu na usługi cateringowe wynikających z umowy oraz ww. zasad konkurencyjności. Ponadto zdaniem Skarżącej w świetle postanowień umowy oraz zapisów wskazanego wniosku w sposób niewątpliwy wynika, iż przepisy te dotyczą umieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej w momencie rozpoczęcia danego postępowania, a nie czasu gdy postępowanie już trwa. Dokonanie tej czynności po uruchomieniu strony internetowej stanowiłby naruszenie zasady konkurencyjności poprzez naruszenie zasady równego traktowania oferentów (część potencjalnych oferentów mogła się dowiedzieć o ofercie już w dniu 23 lipca, a część dopiero po 3 sierpnia), skoro nie doszło do zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej w dniu 23 lipca 2010 r. W zakresie zobowiązania do zwrotu kwoty 5.687,79 zł z tytułu zawyżenia kosztów usług konserwacyjno-porządkowo-pielęgnacyjnych zdaniem strony skarżącej także doszło do naruszenia przepisów k.p.a. dot. postępowania dowodowego i obowiązków organu w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 718), dalej: "p. p. s. a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Projekt pn. "[...]" ([...]) był realizowany w ramach Priorytetu IX Rozwój kształcenia i kompetencji w regionach, Działania 9.1. Wyrównywanie szans edukacyjnych i zapewnienie wysokiej jakości usług edukacyjnych świadczonych w systemie oświaty, Poddziałania 9.1.1. Zmniejszenie nierówności w stopniu upowszechniania edukacji przedszkolnej w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., na podstawie umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] zawartej przez Skarżącą z Województwem [...]. Zgodnie z § 30 ww. umowy w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają odpowiednie reguły i zasady wynikające z Programu, odpowiednie przepisy prawa Unii Europejskiej oraz właściwe akty prawa krajowego, w szczególności, m.in. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz.1240), dalej: "u. f. p." oraz ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 poz. 712 ze zm.), dalej: "u. z. p. p. r." Zgodnie z § 20 ust. 1 umowy o dofinansowanie Skarżąca była zobowiązana do stosowania zasady konkurencyjności przy zamówieniach, których wartość przekraczała wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 000 euro netto, polegającej, m.in. na wysłaniu zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców i równoczesnym zamieszczeniu zapytania na swojej stronie internetowej (o ile beneficjent posiada taką stronę) oraz w siedzibie beneficjenta. W dniu 23 lipca 2010 r. Skarżąca zamieściła zapytanie ofertowe dotyczące zakupu usługi cateringowej w swojej siedzibie, a w dniu 5 sierpnia 2010 r. wysłała je do trzech potencjalnych wykonawców. Jednocześnie Skarżąca nie dopełniła obowiązku zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej. Z wyjaśnień Skarżącej popartych oświadczeniem wykonawcy strony internetowej z dnia 13 lutego 2013 r. oraz fakturą VAT [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., uwzględnionych przez organ, wynika że do dnia 3 sierpnia 2010 r. strona internetowa była w budowie, a zatem nie było możliwości i obowiązku opublikowania zapytania ofertowego na tej stronie. Z ustaleń organu wynika natomiast, że zapytanie ofertowe zostało wysłane do trzech potencjalnych wykonawców w dniu 5 sierpnia 2010 r., a więc w dniu, gdy strona internetowa była już w pełni funkcjonalna. Na skutek takich działań Skarżącej, a Sąd tę ocenę organu podziela, część potencjalnych wykonawców mogła się dowiedzieć o zapytaniu ofertowym w dniu 23 lipca 2010 r. (zamieszczenie zapytania w siedzibie) a część, do której zostały wysłane bezpośrednio zapytania ofertowe, mogła się dowiedzieć po dniu 5 sierpnia 2010 r. W tych okolicznościach zapytanie ofertowe powinno być zamieszczone na stronie internetowej Skarżącej w dniu uruchomienia tej strony, a brak zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej w tej dacie narusza postanowienia § 20 pkt 1 umowy o dofinansowanie. Zgodnie z tym przepisem Skarżąca zobowiązała się do wysłania zapytania ofertowego przy zamówieniach przekraczających równowartość 14 tysięcy euro netto, do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców i równoczesnego zamieszczenia na swojej stronie internetowej oraz w swojej siedzibie zapytania ofertowego. Podnoszony przez Skarżącą w skardze argument, iż zapytanie ofertowe zostało zamieszczone w siedzibie Skarżącej w dniu 23 lipca 2010 r., a więc w momencie kiedy strona internetowa nie była w pełni gotowa i funkcjonalna, co zdaniem Skarżącej zwalniało ją z obowiązku publikacji na stronie internetowej, nie znajduje uzasadnienia. Zapytanie ofertowe zostało wysłane do trzech potencjalnych wykonawców w dniu 5 sierpnia 2010 r., a więc w dniu, gdy strona internetowa była już w pełni funkcjonalna. Powołany § 20 pkt 1 umowy o dofinansowanie wiąże obowiązek publikacji zapytania ofertowego na stronie internetowej beneficjenta oraz w jego siedzibie z datą wysłania zapytania ofertowego do trzech potencjalnych wykonawców. Art. 184 ust. 1 u. f. p stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury", to także procedury wskazane w ww. umowie o dofinansowanie projektu zawartej w dniu 10 lutego 2011 r. Treść umowy stanowi regulację określającą jak otrzymane środki mają być wydatkowane aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizacji projektu. Zapisy te stanowiąc o sposobie wydatkowania pieniędzy są rodzajem procedury wiążącej strony umowy dotyczącej wykorzystania środków. Sąd podziela stanowisko organów, iż stwierdzone w rozpoznawanej sprawie uchybienia wskazują na wykorzystanie dofinansowania przyznanego na realizację przedmiotowego projektu z naruszeniem zasady konkurencyjności, co wyczerpało przesłankę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich, określoną w art. 207 ust. 1 pkt 2 u. f. p. Również za niezasadne należy uznać zarzuty dot. niewykazania, że objęte wnioskiem nr 6 o płatność wydatki na usługi porządkowe są zawyżone. W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy , wnikliwy i logiczny uzasadnił swoje stanowisko w tym przedmiocie . Sąd w pełni podziela ustalenia i wnioski organu i przyjmuje je za własne. Organ zwrócił się do Skarżącej o wyjaśnienie przyczyn tak dużej rozbieżności w kwotach tych wydatków w stosunku do poprzednich okresów, przeanalizował stanowisko Beneficjentki i w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśnił dlaczego uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne, Spełnił tym samym w pełni swoje obowiązki wynikające z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że ciężar poszukiwania dowodów spoczywa zawsze wyłącznie na organie . Należy pamiętać , że dotacja jest udzielana na podstawie umowy, która określa wzajemne prawa i obowiązki stron , nie zamieniając równocześnie stosunku łączącego strony w stosunek o charakterze cywilnoprawnym . Warunkiem otrzymania dotacji jest poniesienie wydatków zgodnie z zawartą umową – dotacja przysługuje tylko na wydatki tzw. kwalifikowalne. Zgodnie z podrozdziałem 3.1 pkt 1 Wytycznych "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają następujące warunki: są niezbędne dla realizacji projektu, a więc mają bezpośredni związek z celami projektu; są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarządzania finansami (relacja nakład/rezultat). To strona jest w posiadaniu dowodów związanych z ponoszonymi wydatkami i w przypadku powzięcia przez organ wątpliwości co do kwalifikowalności wydatków winna je przedstawić, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Organ ocenił oświadczenie Skarżącej dot. przyczyn zwiększenia tej kategorii kosztów i ocena ta mieści się w kategorii swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u. f. p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 powołanego artykułu. Jednocześnie w art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tej ustawy, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Zapisy regulujące tę kwestię zawiera również § 13 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym w przypadku gdy dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u. f. p., pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L.210 z 31 lipca 2006 r. ze zm.), do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a u. z. p. p. r., państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż także w tym zakresie skarga okazała się nietrafna. W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa, a wydana decyzja została podjęta po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodny z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.