V SA/Wa 3481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. referent Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi P. K. w . Ł. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie: Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz P. K. w Ł. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnianie Przedmiotem skargi P. K. [...] w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2015 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] marca 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych znak [...] l.dz. [...] nakazał skarżącej [...] zwrot środków przekazanych tytułem dofinasowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Minister podniósł, że decyzja organu I instancji została doręczona Skarżącej [...] w dniu 17 marca 2015 r., a więc termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 31 marca 2015 r. Natomiast odwołanie zostało nadane w dniu 9 kwietnia 2015r., a więc po terminie. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu. W skardze złożonej do Sądu skarżąca Parafia podniosła, że odwołanie wniesiono zostało pismem nadanym do organu w dniu 24 marca 2015 r. tj. z zachowaniem ustawowego terminu. Podkreśliła, że pismo to określało dokładnie stronę od której pochodzi, wskazywało na sygnaturę sprawy, której dotyczy oraz zawierało w swojej treści sprzeciw w stosunku do wydanej przez organ I instancji decyzji. Wyjaśniła, iż pismo nadane w dniu 9 kwietnia 2015 r. należy uznać za uzupełnienie odwołania wysłanego w dniu 24 marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podniósł, że w piśmie z 24 marca 2016 r. Skarżąca jedynie dokonała zapowiedzi wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeżeli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit a, c i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718)., powoływanej dalej jako ppsa). Z kolei art. 134 § 1 ppsa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wynikające z przywołanych przepisów prawa zasady kontroli sądowej działania administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna . Decyzja z dnia [...].03.2015 r. nakazująca Stronie zwrot środków PFRON została doręczona w dniu 17.03.2015 r. W dniu 24.03.2015 r. zostało wysłane przez stronę skarżącą przesłane na adres organu I instancji pismo , które zaczyna się od słów : "W nawiązaniu do Państwa korespondencji z 10.03.2015 r. ([...]L.dz. [...]) oraz z 11.03.2015 r. ([...] L.dz. [...]) (...)" czyli zawiera oznaczenie decyzji Prezesa PFRON wydanych właśnie w powyższych datach . Z treści tegoż pisma wynika, że strona nie zgadza się z tymi decyzjami, uważa, że termin wyznaczony na złożenie wniosków dowodowych jest zbyt krótki i wyznaczenie tak krótkiego terminu narusza prawa strony. Pismo kończy się słowami : " Nie omieszkam wspomnieć, że w pouczeniu poinformowaliście o prawie wniesienia odwołania do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, co oczywiście uczynimy. Jednocześnie, w oparciu o zgromadzone materiały, nie omieszkamy przedstawić informacji do mediów. Obecnie opracowywane jest pismo skierowane do stałej podkomisji ds. osób niepełnosprawnych p. Marka Plury". W dniu 9.04.2015 r. [...] z powołaniem się na oznaczenie w/w decyzji przesłała pismo zaczynające się od słów : "[...] (j.w.) składa odwołanie od decyzji PFRON w sprawie o zwrot środków dofinansowania pracownika R. G. z miesięcy: 08/2013 oraz 12/2013 korzystając z przysługującego jej prawa i uzupełniając pismo złożone w ustalonym terminie zaznaczające, iż odwołanie od decyzji PFRON zostanie dosłane". Z treści pisma wynikało, że jest to uzupełnienie pisma poprzedniego, które zostało wysłane, aby zachować termin do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. W ocenie Sądu pismo nadane w dniu 24.03.2015 r. w pełni odpowiada tym wymogom. Komentatorzy podkreślają, że w doktrynie przyjmuje się, że ze zdania pierwszego i drugiego komentowanego przepisu wynika, iż odwołanie nie wymaga żadnego uzasadnienia ani nawet wskazania, w jakim zakresie i w jakim kierunku odwołujący się żąda zmiany decyzji. Oznacza to, że odwołanie nie musi dokładnie, zgodnie z treścią przepisu art. 138, precyzować żądania uchylenia decyzji, nie musi określać zarzutów skierowanych przeciwko decyzji organu pierwszej instancji ani też zawierać uzasadnienia zarzutów i żądań. W konsekwencji uznaje się w piśmiennictwie, że odwołanie jest w zasadzie "zupełnie niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym" (Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 311), co ma służyć zapewnieniu stronie "maksymalnego ułatwienia obrony jej interesów" (E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 227; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1461/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 71, w którym stwierdzono, że: "Kodeks postępowania administracyjnego wyraża m.in. w art. 63, 65, 128 i 140, pośrednio również w art. 206, zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy jak i treści żądania wszczęcia postępowania oraz odwołań od decyzji I instancji i skargi do NSA tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony" - cyt. za M.Jaśkowska, A.Wróbel Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14.06.1965 r. kodeks postępowania administracyjnego LEX 2016 ). Z treści pisma wysłanego w terminie do wniesienia odwołania wynikało również, że strona ma zamiar dostarczyć brakujące dokumenty, nie uważa więc sprawy za definitywnie zakończoną. Podkreślone wyżej elementy pisma z 24 marca 2015 r. są wystarczające do uznania go za spełniającego wymogi odwołania w świetle art. 128 k.p.a. Oceny tej nie może podważyć wyrażona w końcowym akapicie pisma informacja, że strona ma dopiero zamiar złożyć odwołanie. Pismo to bowiem już taki skutek odniosło. Jedynym formalizmem, jaki dotyczy odwołania jest termin do jego wniesienia . Natomiast forma i treść muszą być interpretowane jak najszerzej na korzyść strony, co nie powinno budzić wątpliwości w świetle przytoczonych wyżej poglądów doktryny. Na zamiar wniesienia odwołania pismem z 24.03.2015 r. wskazuje zresztą sama Strona w piśmie wysłanym dnia 9.04.2015 r. Tym bardziej brak jest podstaw do pominięcia tego pisma jako skutecznie wniesionego odwołania od decyzji z [...] marca 2015 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe uwarunkowania i zgodnie z cyt. przepisami procedury administracyjnej przeprowadzi postępowanie odwoławcze wszczęte pismem Skarżącej z dnia 24 marca 2015 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe tj. wspomniane wyżej art. 128, art. 129 § 1, art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a., dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.