V SA/Wa 3485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. wydanej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, iż "nie można dopuścić do wykonania decyzji, która zawiera tak wiele uchybień prawnych". Jednocześnie stwierdziła, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi zagrożenia dla jej wykonalności, ponieważ kwota wynikająca z tej decyzji nie jest znaczna i nie zachodzi obawa, że nie zostanie zapłacona. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają jednak – wynikające z doświadczenia skarżącej – późniejsze trudności z odzyskaniem od organu nienależnie pobranych zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w pierwszej kolejności do ogólnego stwierdzenia, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają obciążające tą decyzję uchybienia prawne. Należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu tejże decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Wykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tych zobowiązań lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tych kwot, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzje podatkowe ustalające ich wysokość były wadliwe. Takich okoliczności strona skarżąca nie wykazała ani nawet nie wymieniła, wręcz przeciwnie stwierdzając, że kwota wynikająca z tej decyzji nie jest znaczna i nie zachodzi obawa, że nie zostanie zapłacona. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie więc dla skarżącej znacznym obciążeniem. Z uzasadnienia wniosku skarżącej wynika natomiast, że wstrzymanie wykonania tej decyzji ma mieć charakter działania prewencyjnego, tj. ma zapobiec ewentualnym przyszłym problemom skarżącej w odzyskaniu należności podatkowych pobranych przez organ z naruszeniem przepisów. Uzasadnienia dla swojego wniosku skarżąca nie upatruje zatem w ustawowych przesłankach wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz w przyszłych hipotetycznych problemach z odzyskaniem należności podatkowych. W ocenie Sądu takich problemów skarżącej nie można jednak utożsamiać z trudnymi do odwrócenia skutkami, czy też groźbą powstania znacznej szkody – szczególnie, że jak wskazuje sama skarżąca kwota określona w zaskarżonej decyzji nie jest znaczna. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.