V SA/Wa 3497/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Asesor WSA - Michał Podsiadło, , Protokolant - specjalista Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi M. w R. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę. W dniu [...] lipca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we [...] (zwany dalej: "WIF" lub "organ I instancji") odnotował wpływ pisma spółki M. w R. (zwanej dalej również jako: "Strona"), zawierającego wniosek o zmianę udzielonego Stronie zezwolenia z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], zmienionego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r, znak: [...] oraz decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] poprzez zmianę nazwy prowadzonej przez Stronę apteki ogólnodostępnej z "A." na "D.". Organ I instancji pismem z dnia 30 lipca 2020 r. wezwał Stronę do przedłożenia dokumentu, z którego wynika uprawnienie M. w R. do posługiwania się nazwą apteki "D.". Jednocześnie Strona została pouczona, że brak zadośćuczynienia przedmiotowemu wezwaniu w wyznaczonym terminie w jakimkolwiek zakresie skutkować będzie wydaniem decyzji o odmowie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A.". W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r., Strona odmówiła wydania żądanego przez organ I instancji dokumentu, wskazując, że jest to dokument prywatny oznaczony klauzulą poufności, regulujący stosunki cywilnoprawne pomiędzy M. w R. a podmiotem uprawnionym do znaku towarowego D.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], WIF poinformował Stronę o zamiarze zakończenia postępowania, wyznaczając jej 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także zapoznanie się z aktami sprawy. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], WIF odmówił dokonania na rzecz Strony zmiany zezwolenia z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], zmienionego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] oraz decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w [...] przy ul. [...] poprzez zmianę nazwy apteki z "A." na "D.". Pismem z dnia 10 listopada 2020 r. pełnomocnik Strony złożył odwołanie się od powyższej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r, znak: [...], Głowny Inspektor Farmaceutyczny, zwany dalej jako: "GIF" lub "organ II instancji", wezwał pełnomocnika Strony do przedłożenia dokumentu, z którego wynika uprawnienie M. w R. do korzystania z nazwy "D.", w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Strony poinformował organ II instancji, że "Strona nie widzi podstaw ani możliwości przedłożenia wskazanego przez Organ dokumentu. Przedmiotowy dokument nie powinien być wymagany jako niezbędna przesłanka do ewentualnej zmiany zezwolenia poprzez zmianę nazwy apteki i nie powinien mieć żadnego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania"'. Po rozpatrzeniu odwołania strony Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji przywołał m. in. następującą argumentację: Przepis art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a u.p.f stanowi, że "Organy Inspekcji Farmaceutycznej wydają decyzje w zakresie: udzielenia, zmiany, cofnięcia, odmowy udzielenia lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia: na prowadzenie apteki". W oparciu o przepis art. 99 ust. 2 u.p.f. "Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego". Przywołany przepis prawa nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia, albowiem ma on jedynie charakter normy kompetencyjnej. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, z uwagi na to, że Prawo farmaceutyczne nie zawiera samodzielnej podstawy do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki, za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia nie może być uznany przepis art. 99 ust. 2 u.p.f., albowiem jest to przepis kompetencyjny, który określa organ administracji publicznej właściwy m. in. do zmiany zezwolenia. Podstawą do zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki może być jedynie przepis art. 155 k.p.a., który dotyczy możliwości uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji organu administracji publicznej, na podstawie której strona nabyła konkretne prawo. Zgodnie z brzmieniem art. 155 k.p.a. "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał negatywne rozpatrzenie wniosku Strony. Podstawą odmowy zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie udzielonego Stronie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "A."' była odmowa okazania przez spółkę M. w R. dokumentu uprawniającego do korzystania z nazwy "D.". Tym samym spółka nie wykazała istnienia słusznego interesu strony w rozumieniu obiektywnym ani interesu społecznego w zmianie ostatecznej decyzji administracyjnej. Zdaniem organu argumentacja Strony, wskazująca na brak podstaw prawnych do żądania przez organy inspekcji farmaceutycznej dokumentacji potwierdzającej uprawnienie Strony do korzystania z nowej nazwy apteki, jest całkowicie nieuzasadniona. Organ podkreśla, że strona postępowania administracyjnego powinna przedstawić dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyrażone wyżej stanowisko dotyczy w szczególności przypadku, gdy strona, mimo uprzedniego wezwania, nie przedstawia określonych dowodów, chociaż ich brak może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków prawnych. Podobnie należy ocenić przypadek, gdy strona nie przedkłada posiadanych przez nią dowodów, mimo że ich przekazanie zależy wyłącznie od jej woli. W takich sytuacjach nieskuteczne będzie, co do zasady, późniejsze kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji przez stronę zachowującą się pasywnie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt: IV Sa/Po 1044/18). W ocenie organu w toku niniejszego postępowania nie ustalono, aby za zmianą zezwolenia na prowadzenie apteki przemawiał słuszny interes strony, jak również interes społeczny. Ustalono natomiast, że zmiana zezwolenia zgodnie z żądaniem Strony, w okolicznościach niniejszej sprawy mogłaby stanowić ewentualną aprobatę dla zachowania wyczerpującego znamiona czynu nieuczciwej konkurencji. GIF na zasadzie notoryjności urzędowej ma wiedzę, że nazwa "D." jest zastrzeżona dla apteki należącej do znanej na rynku sieci aptek posługujących się ww. oznaczeniem. W toku postępowania (zarówno pierwszo-instancyjnego, jak również odwoławczego) Strona nie przedstawiła żądanego przez WIF oraz GIF dowodu w postaci dokumentu, potwierdzającego uprawnienie spółki M. w R. do korzystania z nazwy "D." stanowiącej znak towarowy. Pełnomocnik Strony w kierowanych do organu I instancji oraz organu II instancji pismach powoływał się na istnienie dokumentu oznaczonego klauzulą poufności, który reguluje stosunki cywilno-prawne pomiędzy spółką M., a podmiotem do korzystania z ww. znaku towarowego. Zdaniem organu powoływanie się przez Stronę na klauzulę poufności nie może odnosić się do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Biorąc pod uwagę dane wynikające z Rejestru Aptek, w świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, należy stwierdzić, że określenie "D.", które zgodnie z wnioskiem strony stanowić ma nową nazwę apteki, nie jest na rynku usług farmaceutycznych określeniem o charakterze neutralnym. W świadomości klientów (pacjentów) korzystających z usług aptek o nazwie "D." lub z tym określenie w nazwie niezależnie od tego, w jakiej gminie zlokalizowana jest apteka o tejże nazwie, wszystkie apteki o nazwie "D." tworzą jedną "firmę". Nazwa apteki, która jest tożsama z nazwami wielu innych aptek zlokalizowanych na terenie kraju, tworzących sieć aptek ogólnodostępnych, jest rozpoznawalna wśród klientów. W takim przypadku, ocena działalności jednej apteki, wpływa na ocenę innych aptek o tej samej nazwie. Sposób obsługi klientów w danej aptece będzie determinował ocenę o innych aptekach o tej samej nazwie, mogąc stanowić zachętę do korzystania z usług aptek tylko o tej nazwie. Istnienie w skali kraju kilkuset aptek o takiej samej nazwie determinuje tworzenie "marki firmy", przez którą w tym przypadku należy rozumieć nazwę apteki, logo albo kombinacje tych elementów, których celem jest identyfikacja usług farmaceutycznych danych aptek oraz ich odróżnienie na rynku aptecznym od konkurencyjnych aptek ogólnodostępnych o innych nazwach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Dz. U. z 2020 r., poz. 1913 z późn. zm., zwanej dalej "u.z.n.k." "Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta". Z kolei art. 5 u.z.n.k. wskazuje "Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie przedsiębiorstwa, które może wprowadzić klientów w błqd co do jego tożsamości, przez używanie firmy, nazwy, godła, skrótu literowego lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego, zgodnie z prawem, do oznaczenia innego przedsiębiorstwa". W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, w myśl którego ochronie przewidzianej w art. 5 u.z.n.k. podlega każde oznaczenie przedsiębiorstwa rzeczywiście używane w obrocie gospodarczym, choćby oznaczenie to nie było zarejestrowane we właściwym rejestrze i zostało zbudowane niezgodnie z wymogami określonymi przez właściwe przepisy (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt: I ACa 508/06). Apteka ogólnodostępna jest przedsiębiorstwem, o czym przesądza treść art. 104a ust. 1 u.p.f. Nazwanie apteki ogólnodostępnej nazwą, która przypisana jest do innej apteki ogólnodostępnej wprowadza klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa. Uwzględnienie wniosku strony mogłoby zatem stanowić w okolicznościach niniejszej sprawy usankcjonowanie czynu nieuczciwej konkurencji, a co za tym idzie naruszenia przez zezwoleniobiorcę przepisu art. 9 ustawy z dnia 6 marca 2016 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2021.162 ze zm.) stanowiącego, że przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania oraz ochrony praw i wolności człowieka. Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła strona zarzucając jej: 1. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 99 ust. 2 Pr. Farm. w zw. z art. 37 ar Pr. Farm. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż zmiana danych w zezwoleniu wymaga decyzji zmieniającej zezwolenie podczas gdy zgodnie z art. 37 ar obowiązkiem przedsiębiorcy jest jedynie zawiadomienie o zaistniałej zmianie danych zawartych w zezwoleniu. 2. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 6 k.p.a. w zw. z art. 108 ust. 1 oraz art. 109 Pr. Farm. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie i bezpodstawne badanie praw do znaku towarowego (nazwy) "D." w sytuacji gdy Organy Inspekcji Farmaceutycznej nie są uprawnione do badania praw do znaków towarowych nie mieści się to w kompetencjach ani zadaniach Inspekcji Farmaceutycznej i jednocześnie żaden przepis prawa nie daje podstaw do ich badania w toku postępowania o zmianę zezwolenia. 3. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 154 §1 i §2 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w zmianie zezwolenia, podczas gdy wnioskodawca nie ma obowiązku wykazywania interesu prawnego w zmianie zezwolenia, natomiast ma obowiązek zgłaszania organowi zmiany danych zawartych w zezwoleniu, a wniosek inicjujący postępowanie w istocie był zawiadomieniem o dokonanych zmianach. 4. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 94a ust. 1 Pr. Farm poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do decyzji o zmianie zezwolenia i jednocześnie poprzez jego błędną wykładnię zgodnie z którą rozpoznawalna nazwa stanowi reklamę apteki. 5. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (UZNK) w zw. z art. 18 i art. 19 UZNK w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez: zastosowanie ich jako podstawy wydania decyzji administracyjnej o odnowie zmiany zezwolenia, podczas gdy są to przepisy statuujące roszczenia cywilnoprawne między przedsiębiorcami i nie mogą być podstawą decyzji administracyjnych. 6. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 oraz art. 5 UZNK poprzez błędną wykładnię zgodnie z którą przepisy te zabraniają korzystania rożnym przedsiębiorcom z tych samych nazw 7. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 4 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o fakty znane Organowi z urzędu bez wcześniejszego zakomunikowania stronie. 8. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 Pr. Przeds. poprzez żądanie od przedsiębiorcy wykazania praw do znaku towarowego D. bez podstawy prawnej, podczas gdy przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. 9. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 81 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 Pr. Przeds., poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie praw do znaku towarowego na niekorzyść przedsiębiorcy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WIF w całości i umorzenie postępowania; ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę zezwolenia zgodnie z wnioskiem Skarżącego (wniosko-dawcy). Nadto skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonej do skargi opinii na okoliczność braku podstaw do żądania przez organ umowy franczyzowej przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. L). z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Tak więc, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu zarówno Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jak i Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Zdaniem sądu kluczowe w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca nie przekazała organom obu instancji dokumentu z którego wynika uprawnienie skarżącej do posługiwania się nazwą apteki "D.". Taka postawa skarżącej (zupełnie niezrozumiała dla sądu) stanowi zaprzeczenie zasady współdziałania z organami – art. 7b k.p.a., które mają rozstrzygnąć sprawę i de facto jest działaniem na jej szkodę. W ocenie sądu organ ma rację podnosząc, że art 99 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne (Dz.U. 2020. 944 ze zm. – dalej także jako: u.p.f.) nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia, bowiem przepis ten ma charakter wyłącznie normy kompetencyjnej. Oznacza to, że podstawą zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki mógł być jedynie art. 155 k.p.a. dotyczący możliwości uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie której strona nabyła konkretne prawo. Zgodnie z przywołanym art. 155 k.p.a. decyzja na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ który ją wydał jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd stoi na stanowisku, że prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał nieuwzględnienie wniosku strony dotyczącego zmiany zezwolenia z dnia [...] listopada 2013 r. Podstawą odmowy zmiany decyzji ostatecznej była odmowa okazania przez skarżącą dokumentu uprawniającego do korzystania z nazwy "D.". Tym samym spółka nie wykazała istnienia własnego słusznego interesu ani też interesu społecznego przemawiającego za zmianą decyzji ostatecznej. Co istotne argumentacja strony wskazująca na brak podstaw prawnych do żądania przez organy inspekcji farmaceutycznej dokumentacji potwierdzającej uprawnienie do korzystania z nowej nazwy apteki zupełnie nie przekonuje. Jak wynika z art. 7 k. p. a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Skarżąca poprzez odmowę przedłużenia wymaganego przez organ dokumentu w istocie uniemożliwiła mu realizację zasady wynikające z powyższego przepisu. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca we własnym interesie powinna przedstawić dowody mające, czy też mogące mieć znaczenie dla pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku. Brak przekazania takich dowodów obciąża wyłącznie ją. Strona nie może zatem zarzucać organowi błędnego rozstrzygnięcia wówczas gdy poprzez swoje zaniechanie miała na to rozstrzygnięcie wpływ. Zdaniem sądu powoływanie się przez stronę na klauzulę poufności nie może odnosić się do organu administracji prowadzącego postępowanie w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej poza tym gdyby skarżąca obawiała się ujawnienia informacji które zawarte są w dokumentacji którą dysponuje organ mógłby zastosować procedurę przewidzianą w art. 74 § 1 k.p.a. Sąd przypomina, że apteka jest placówką Ochrony Zdrowia Publicznego w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne o których mowa w art. 86 ust. 2 u. p. f. Z uwagi na funkcje jakie pełni apteka ustawodawca wprowadził zakaz reklamy aptek oraz ich działalności. Stosownie do treści art. 94a ust. 1 u. p. f. zabroniona jest reklama apteki produktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi natomiast reklamy informacja o lokalizacji, godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Zdaniem sądu posłużenie się przez skarżącą nazwą innej apteki (aptek), która ma określoną renomę i pozycję na rynku byłoby dla niej w istocie także formą reklamy prowadzącej choćby tylko na potencjalne zwiększenie własnych dochodów. Zdaniem sądu organ ma rację podnosząc, że nazwa apteki która jest tożsama z nazwami wielu innych aptek zlokalizowanych na terenie kraju tworzących sieć aptek ogólnodostępnych jest rozpoznawana przez klientów. Skarżąca poprzez użycie nazwy tych aptek będzie mogła zatem oddziaływać (pozytywnie lub negatywnie) na te inne apteki, co nie będzie obojętne nie tylko z ekonomicznego punktu widzenia. Zdaniem sądu organ słusznie odnosi się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji także do przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dz. U. 2020.1913 ze zm.) dalej także jako u. z. n. k. Artykuł 5 tej ustawy przewiduje, że czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie przedsiębiorstwa które może wprowadzić klientów w błąd co do jego tożsamości, poprzez używanie formy, nazwy, godła, skrótu literowego lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego zgodnie z prawem do oznaczenia innego przedsiębiorstwa. Apteka ogólnodostępna jest przedsiębiorstwem o czym przesądza art. 104 a ust. 1 u. p. f.,zatem nazwanie apteki ogólnodostępnej nazwą która przypisana jest do innej apteki ogólnodostępnej może wprowadzić klientów w błąd co do tożsamości apteki (przedsiębiorstwa). Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, że uwzględnienie wniosku strony mogłoby skutkować usankcjonowaniem czynu nieuczciwej konkurencji, a tym samym naruszeniem art. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2021.152 ze zm.) Przepis ten stanowi, że przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania oraz ochrony praw i wolności człowieka. Mając powyższe na względzie sąd uznał skargę za bezzasadną uznając tym samym wszystkie podniesione w niej zarzuty za chybione. Na ocenę skargi nie miała wpływu treść załączonej do niej opinii. Opinia ta została sporządzona na zlecenie strony i wyłącznie na użytek tej sprawy. W ocenie sądu nie stanowi ona istotnej przeciwwagi dla rzeczowej i przekonującej argumentacji organu. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.