V SA/Wa 3499/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. F.-W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 23 października 2024 r. znak ZPŚ.642.661.2020.AW w przedmiocie nałożeniu grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę. A. F.-W. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem adw. A. T., skargę na postanowienie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. Na podstawie zarządzenia z 12 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie z 9 stycznia 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 25 akt sądowych), mimo tego ww. pełnomocnictwo procesowe nie zostało przedstawione. Zarządzeniem z 20 lutego 2025 r. uznano, że skoro brak formalny skargi nie został usunięty w jakimkolwiek zakresie, to w konsekwencji należy pominąć adw. A. T. jako pełnomocnika skarżącej. W tych okolicznościach na podstawie zarządzenia z 20 lutego 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez osobiste podpisanie skargi przez skarżącą i odesłanie jej po podpisaniu do Sądu. W tym celu do wezwania dołączono kserokopię skargi. Wezwanie z 24 lutego 2025 r. doręczono skarżącej na jej adres w dniu 28 lutego 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 30 akt sądowych), mimo tego brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685; dalej: "p.p.s.a.") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zaś stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone m.in. w art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W rozpatrywanej sprawie do skargi wniesionej za pośrednictwem pełnomocnika procesowego nie dołączono pełnomocnictwa uprawniającego adwokata A. T. do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i braku tego nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Powyższe obligowało Sąd do pominięcia adw. A. T. jako pełnomocnika skarżącej i wezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie przez skarżącą. Wezwanie zostało skierowane na adres skarżącej i doręczone jej w dniu 28 lutego 2025 r. Skarżąca nie usunęła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie (do 7 marca 2025 r.), pomimo prawidłowo doręczonego wezwania. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W świetle powyższych ustaleń należy uznać, że w sprawie nie uzupełniono braku formalnego skargi (brak podpisania skargi przez skarżącą). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl zaś art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.