V SA/Wa 350/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 4337 zł (cztery tysiące trzysta trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez A. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: "strona" lub "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] stycznia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: Naczelnik UC lub organ I instancji) z [...] października 2016 r. nr [...] wymierzająca skarżącej karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w W. wykonując w dniu 29 kwietnia 2015 r. kontrolę w lokalu "[...]" mieszczącym się przy ul. [...] w L., w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 990), tj. rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm.) ujawnili włączone do sieci elektrycznej i gotowe do eksploatacji automaty o nazwach: KAJOT nr [...] oraz BONUS JACKPOT 21 nr [...]. Funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w W. przeprowadzili w miejscu ujawnienia oględziny zewnętrzne automatów, opisane w protokole oględzin z dnia 29 kwietnia 2015 r. oraz eksperymenty w celu sprawdzenia czy gry na urządzeniach mają charakter gier losowych (protokół z przeprowadzenia eksperymentu procesowego z dnia 29 kwietnia 2015 r.). W wyniku przeprowadzonych czynności funkcjonariusze Służby Celnej ujawnili umowę dzierżawy urządzeń zawartą w dniu 14 października 2013 r. pomiędzy A. Sp. z o.o. a H. Sp. z o.o., w której zawarto następujące postanowienia: "Wydzierżawiający (tj. A. Sp. z o.o.) zapewnia, że przedmiot dzierżawy będzie całkowicie sprawny i nie jest mu wiadome, aby posiadał wady ukryte; Wydzierżawiający oddaje, a Dzierżawca (tj. H. Sp. z o.o.) przyjmuje, do użytkowania i pobierania pożytków w zamian za czynsz określony w pkt 3,1. urządzenia do gier rozrywkowych; Strony ustalają, iż czynsz dzierżawy płacony będzie przez Dzierżawcę miesięcznie na podstawie faktury/rachunku wystawionego na koniec każdego miesiąca z terminem płatności 30 dni od momentu wystawienia faktury/rachunku, przy czym pierwsza płatność nastąpi do dnia 31.12.2013 r. Zbiorczo za okresy poprzednie...; - Strony ustalają, że stawka czynszu dzierżawnego wynosi 100 zł brutto (słownie: sto) złotych miesięcznie za jedno urządzenie do gier rozrywkowych aktywne (funkcjonujące) w danym miesiącu. Strony zastrzegają, iż nie będzie pobierany czynsz dzierżawy za urządzenia zajęte przez organy administracji państwowej oraz znajdujące się w magazynie (nieuruchomione); -Dzierżawca może udostępniać do używania oraz poddzierżawiać lub wchodzić we wspólne przedsięwzięcia w zakresie przedmiotu dzierżawy z innymi osobami prawnymi lub fizycznymi bez uzyskania pisemnej zgody Wydzierżawiającego; - Dzierżawca zobowiązuje się: (...) - po wygaśnięciu umowy natychmiast zwrócić Wydzierżawiającemu przedmiot dzierżawy w stanie niepogorszonym, poza normalnym stopniem zużycia wynikającym z prawidłowej eksploatacji". Ujawniono również umowę w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych zawartą w dniu 2 stycznia 2015 r. pomiędzy A. Sp. z o.o. a J. Sp. z o.o., w której zawarto następujące zapisy: "Zleceniobiorca (tj. A. Sp. z o.o.) zobowiązał się do świadczenia usług na rzecz Zleceniodawcy (tj. J. Sp. z o.o.) w następujących dziedzinach: świadczenia usług transportowych (szczegółowe warunki opisano w § 3 WARUNKI ŚWIADCZENIA USŁUG, punkt I. Warunki świadczenia usług transportowych), pobierania gotówki z urządzeń (szczegółowe warunki opisano w § 3 WARUNKI ŚWIADCZENIA USŁUG, punkt II. Warunki świadczenia usługi pobierania gotówki z Urządzeń), prowadzenia stałego serwisu Urządzeń zapewniającego utrzymanie urządzeń do gier rozrywkowych w dobrym stanie technicznym (szczegółowe warunki opisano w § 3 WARUNKI ŚWIADCZENIA USŁUG, punkt III. Warunki świadczenia usługi serwisu Urządzeń). W zamian za świadczone usługi obie Strony ww. Umowy ustaliły zasady płatności tychże usług. W przypadku rozwiązania Umowy m.in. Zleceniobiorca miał obowiązek w terminie 3 dni od dnia zakończenia umowy; a) zwrócić pobraną z Urządzenia gotówkę w całości lub w kwocie pozostałej po dokonaniu rozliczenia z właścicielem lokalu wraz z fakturą; b) zwrócić Urządzenia do magazynu lub przekazać osobie wskazanej przez Zleceniodawcę." W ocenie organu I instancji przedstawiony materiał dowodowy potwierdził, że strona znajdowała się w kręgu podmiotów obciążonych odpowiedzialnością za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Spółka ta będąc właścicielem ujawnionych automatów i instalując je w lokalu publicznym, urządzała gry w lokalu nie będącym kasynem gry. W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] z dnia 24 czerwca 2015 r. Naczelnik UC wszczął, z urzędu, postępowanie wobec strony w sprawie wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik UC decyzją z dnia 25 października 2016 r. wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej kwocie 24.000 zł. Od powyższej decyzji skarżąca spółka złożyła odwołanie. Następnie zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że funkcjonariusze Służby Celnej w dniu 29 kwietnia 2015 r. przeprowadzili kontrolę w lokalu "[...]" mieszczącym się przy ul. [...] w L. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że w lokalu znajdują się włączone i gotowe do eksploatacji urządzenia do gier: KAJOT nr [...] oraz BONUS JACKPOT 21 nr [...]. Oględziny zewnętrzne oraz przeprowadzone eksperymenty wskazywały na uzasadnione podejrzenie, że na ww. automatach były urządzane gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Ustalono również, iż skarżąca spółka nie prowadziła jednak działalności na podstawie ustawy o grach hazardowych, tj. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, ani innego zezwolenia albo koncesji, o której mowa w tej ustawie. Ponadto automaty, na których urządzano gry nie były zarejestrowane. Organ stwierdził, że spółka nie prowadziła również działalności na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), tj. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor IC wskazał następnie, że ww. automaty są urządzeniami elektronicznymi. Z oględzin zewnętrznych wynika, że posiadają one, m.in. dwa monitory LCD, panel sterujący grami, są zasilane energią elektryczną, co świadczy o tym, że są to urządzenia elektroniczne. Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3, jak również art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.; dalej: ,,u.g.h.’’), tj. gra jest rozgrywana na urządzeniu elektronicznym. Podkreślił, że gry organizowane były w celach komercyjnych, a z akt sprawy wynika, że sporne automaty udostępnione były publicznie w lokalu przy ul [...] w L. Automaty posiadały wrzutniki monet i akceptory banknotów. Natomiast warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Następnie Dyrektor IC – powołując się na ustalenia poczynione podczas przeprowadzonych na automatach eksperymentach procesowych – stwierdził, że gry na tych automatach mają charakter losowy, bowiem zatrzymanie obracania się bębnów następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automatach, co powoduje, że zatrzymanie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Stwierdził również, iż z opisu przebiegu gry wynika, że gry toczyły się o wygrane pieniężne. Organ odwoławczy podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego (w szczególności na podstawie umów zawartych przez stronę z H. Sp. z o.o. i J. Sp. z o.o.) ustalono, że strona była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, ponieważ czerpała korzyści finansowe z urządzania gier, zajmowała się serwisem i uzupełniała automaty monetami, aby można było prowadzić na nich gry. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora IC skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania sądowo-administracyjnego - w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu - wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201 póz. 1540) wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić samoistną podstawę dla wymierzenia kary pieniężnej Skarżącemu, w sytuacji gdy norma sankcjonująca zawarta w tym przepisie ma charakter blankietowy tj. wymaga dopełnienia normą sankcjonowaną zawartą w art. 14 ust. 1 u.g.h., jako że z treści przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 nie wynika jakakolwiek powinność, z której nie przestrzeganiem wiąże się określona dolegliwość dla adresata, tym samym bez powiązania z przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h. nie jest możliwe ustalenie treści obowiązku obciążającego Skarżącego i sankcjonowanego normą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; 3. naruszenie przepisu art. 133 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; 4. naruszenie art. 187 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu dokonania ustaleń, co do rzeczywistych czynności podejmowanych przez Skarżącego w stosunku do kwestionowanych urządzeń i w konsekwencji wadliwym przyjęciu, iż Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; Ewentualnie, w przypadku nie podzielania przez Sąd zarzutu 4 Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 5. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art., 14 ust. 1 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do Skarżącego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, prowadzi do wniosku, iż czynności Skarżącego, jako osoby jedynie serwisującej urządzenia na rzecz podmiotu, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego, przedmiotowej decyzji Skarżąca zarzuciła: 6. naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 27.8.2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369), dalej jako: "p.p.s.a.". Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca skarżącej spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automatach umieszczonych w lokalu niebędącym kasynem gry. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, zgodnie uznały, iż skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Dyrektor IC odwołując się do informacji znanych mu z urzędu wskazał nadto, że skarżąca nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 u.g.h. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 2 ust. 3, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. Istotę sporu stanowi prawidłowość przyjęcia przez organy celne, że skarżąca spółka w dniu kontroli dopuściła się czynu polegającego w rzeczywistości na urządzeniu gier na automatach poza kasynem gry. Kontrolując zaskarżoną decyzję należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego mających wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu ustalenia organu w zakresie charakteru gier prowadzonych na spornych automatach zostały poczynione w sposób prawidłowy i zasadnie wskazano na podstawie niewadliwie zebranego materiału dowodowego (oględziny zewnętrzne automatów, eksperymenty procesowe opisane w protokole oględzin oraz protokole przeprowadzenia eksperymentu procesowego w dniu 29 kwietnia 2015 r.), że sporne urządzenia wypełniają definicję gier na automatach, lecz brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w tym zakresie wobec skarżącej. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w wystarczający sposób, czy skarżącą spółkę można uznać za podmiot "urządzający gry na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Brak jest bowiem dostatecznych dowodów na to, iż to właśnie skarżąca A. sp. z o.o. z siedzibą w J. była podmiotem urządzającym gry na skontrolowanych automatach. Stanowisko organów co do tego, że to skarżąca pozostawała podmiotem "urządzającym gry" w świetle zebranych w toku postępowania dowodów jest nieprawidłowe. Z uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji wynika, że podstawą do uznania skarżącej spółki za urządzającego gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych był zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a dokładniej treść umów zawartych przez skarżącą z H. Sp. z o.o. i J. Sp. z o.o. Z umów tych wynikało natomiast w ocenie organów, że skarżąca wydzierżawiła H. Sp. z o.o. urządzenia do gier rozrywkowych, a stawka czynszu dzierżawnego wynosiła 100 zł brutto miesięcznie za jedno takie urządzenie aktywne (funkcjonujące) w danym miesiącu oraz zobowiązała się wobec J. Sp. z o.o. do transportu tych urządzeń, serwisowania ich i pobierania z nich gotówki. W ten sposób skarżąca spółka – w ocenie organów - uzyskała status podmiotu urządzającego gry. Przed szczegółowym odniesieniem się do powyższego stanowiska organów wskazać należy, że niewątpliwie pojęcia takie jak "urządzanie gier" czy "urządzający gry", które występują w ustawie o grach hazardowych, nie mają definicji ustawowej, co oznacza konieczność dokonania ich wykładni z uwzględnieniem językowego rozumienia. Pojęcie "urządzanie" stanowi synonim takich pojęć jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (vide: Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. W praktyce w odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie). Podmiot realizujący (wykonujący) te działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Oczywiste jest też, że dla zrealizowania zamierzenia – działalności w zakresie gier na automatach – dojść może w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty które w tym w jakimś zakresie uczestniczą, objęte są automatycznie dyspozycją art. 89 ust. 1 jako "urządzający gry". W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy nie wykazały i nie wyjaśniły kto jest urządzającym gry. Należy zauważyć, iż osoba, która w dniu kontroli opiekowała się lokalem przy ul. [...] w L. zeznała, że nie wie kto jest właścicielem lokalu, właścicielem automatów i ich serwisantem. Jednocześnie należy zauważyć, że z ujawnionej podczas kontroli umowy dzierżawy urządzeń zawartej pomiędzy skarżącą i H. Sp. z o.o. nie wynikało, że to skarżąca jest właścicielem kontrolowanych automatów. W umowie tej nie wskazano bowiem jakie urządzenia zostały wydane dzierżawcy (H. Sp. z o.o.), a miało to nastąpić dopiero na podstawie protokołu przekazania stanowiącego załącznik do umowy, którego w aktach sprawy brak. Dodać należy, że zgodnie z ww. umową to dzierżawca (pkt 5.1 – k. 29 verte akt administracyjnych) zobowiązał się dokonać na własny koszt wszelkich napraw i remontów, niezbędnych do prawidłowego eksploatowania przedmiotu dzierżawy lub zawrzeć stosowną umowę serwisową z podmiotem trzecim. Poza tym dzierżawca zobowiązał się eksploatować przedmiot dzierżawy na własny koszt (pkt 5.2 umowy – k. 28 akt administracyjnych). Z umowy zawartej przez skarżącą z J. Sp. z o.o. wynikało natomiast, że to skarżąca miała świadczyć na rzecz zleceniodawcy (którym była J. Sp. z o.o. a nie H. Sp. z o.o.) usługi transportowe urządzeń do gier rozrywkowych, pobierania gotówki z tych urządzeń i prowadzenia ich serwisu w zamian za wynagrodzenie w wysokości 200 zł brutto miesięcznie od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia. Organ nie wyjaśnił lub nie zauważył rozbieżności pomiędzy przedstawionymi dokumentami. Organ w toku postępowania nie wykazał, że skarżąca spółka wykonywała jakiekolwiek czynności związane z obsługą kontrolowanych automatów KAJOT nr [...] oraz BONUS JACKPOT 21 nr [...], objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też wykonywaniem jakichkolwiek innych czynności wpływających na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty. Sąd zauważał także, iż z notatki urzędowej datowanej na 4 maja 2015 r. podpisanej przez starszego specjalistę Służby Celnej J. L. (k-21 akt administracyjnych) wynika, że automaty KAJOT nr [...] i BONUS JACKPOT 21 nr [...] posiadały naklejkę z informacją: H. sp. z o.o. ul. [...],[...] W., NIP: [...] (...). Zatem w rozpatrywanej sprawie organ właściwie nie poczynił ustaleń celem wyjaśnienia kto faktycznie eksploatował badane automaty oraz czy i jaki był w tym udział skarżącej spółki. Organ nie zebrał wystarczających dowodów pozwalających na ustalenie, że skarżąca spółka była podmiotem urządzającym gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Niezbędne przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie - zdaniem Sądu - wyjaśnienie, jakie były w praktyce ewentualne regulacje umowne pomiędzy skarżącą spółką, J. Sp. z o.o. i H. sp. z o.o., czy skarżąca spółka podejmowała czynności, które wskazywałyby na aktywne i bezpośrednie uczestniczenie w działaniach związanych z czerpaniem korzyści z urządzania gier na spornych automatach. Organ powinien dążyć przede wszystkim do ustalenia rzeczywistej roli skarżącej spółki w eksploatacji automatów do gry, a następnie dokonać wykładni art. 89 ust. 1 u.g.h. uwzględniając zakres jego zastosowania w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, w tym w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić i przyjąć adresata tej normy prawnej, tj. urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. W zależności od poczynionych ustaleń winien rozważyć odmienność normatywnych uregulowań odpowiedzialności urządzającego gry i wynajmującego lokal, w którym znajdują się automaty do gry. W powyższym zakresie organ winien posiłkować się utrwaloną już linią orzeczniczą w podobnych sprawach (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1869/15, wyrok WSA w Krakowie w sprawie sygn. akt III SA/Kr 52/16). Konkludując należy stwierdzić, że co najmniej przedwczesny jest wniosek organów, iż skarżąca spółka pełniła rolę urządzającego gry na automatach znajdujących się w kontrolowanym lokalu. Organ niezasadnie stwierdził, że właścicielem automatów jest skarżąca spółka jedynie na podstawie umowy z H. Sp. z o.o., w której automaty te nie zostały wskazane. Zadaniem organu będzie bezwzględnie ustalić czy H. Sp. z o.o., czy skarżąca spółka to podmiot urządzający gry. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.