V SA/Wa 3510/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C. w P. na pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. dotyczące umowy nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju Małych i Średnich Firm" postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić C. w P. wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwustu złotych) z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wpisany do rejestru opłat sądowych w dniu 13 maja 2021 r. pod poz. 14944. W piśmie datowanym na 12 maja 2021 r. [...] z siedzibą w [...] (zwana dalej skarżącą) wskazała, iż składa skargę na akt Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] (zwany dalej PFR) z 9 kwietnia 2021 r. zatytułowany ,,odpowiedź na zgłoszenie" oraz poprzedzający go akt PFR z dnia 10 lutego 2021 r. zatytułowany ,,decyzja’’ w sprawie subwencji finansowej w przedmiocie odmowy przyznania wnioskowanej przez skarżącą kwoty subwencji finansowej dotyczącej wniosku z [...] lutego 2021 r. o przyznanie subwencji finansowej (nr wniosku i umowy [...]). W tym miejscu należy zauważyć, iż skarżąca w treści skargi wskazuje, że zaskarżone akty dotyczą wniosku i umowy nr [...]. Natomiast, jak słusznie PFR zauważył w odpowiedzi na skargę skarżąca spółka do skargi dołączyła dokumenty dotyczące dwóch umów: 1. umowę subwencji finansowej nr [...] z [...] lutego 2021 (k-36 akt sądowych); 2. decyzję w sprawie subwencji finansowej z 10 lutego 2021 r,. dotycząca umowy nr [...] (k-43 akt sądowych); 3. odpowiedź na decyzję w sprawie przyznania subwencji z 30 marca 2021 r. (dotycząca umowy/wniosku nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. (k-44-45); 4. odpowiedź na zgłoszenie z 9 kwietnia 2021 r. dotycząca wniosku nr [...] (k- 46); Organ do odpowiedzi na skargę dołączył następujące dokumenty: 1. umowę subwencji finansowej nr [...] (k-88 akt sądowych); 2. decyzję w sprawie subwencji finansowej z 26 lutego 2021 r,. dotycząca umowy nr [...] (k-92 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.). Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Rozważając sprawę należy stwierdzić że skarżący wskazuje w skardze, że jej przedmiotem jest decyzja z 10 lutego 2021 r. w sprawie umowy subwencji z [...] lutego czerwca 2020 r. nr. [...], zawartej z wykorzystaniem bankowości elektronicznej pomiędzy stroną skarżącą a PFR reprezentowaną przez pełnomocnika [...] z siedzibą [...]. Skarżący wskazał również na pismo z 9 kwietnia 2021 r., ale jak wynika z jego treści dotyczy ono wniosku/umowy nr [...] (k- 46). Z tego względu Sąd przyjął, że przedmiotem zaskarżenia jest ww. pismo (decyzja) z 10 lutego 2021 r. PFR decyzją z 10 lutego 2021 r. dokonał negatywnej weryfikacji spełnienia przez stronę skarżącą warunków otrzymania kwoty subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm". Celem projektu był zapobiegnięcie ryzyka masowej upadłości Beneficjentów oraz zwolnień ich pracowników na skutek znaczących zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki w związku z epidemią COVID-19. Za pomocą stabilizacji finansowej Beneficjentów dąży do ochrony miejsc pracy i bezpieczeństwa finansowego pracowników. Podstawę prawną wspomnianego programu rządowego stanowił załącznik do uchwały Rady Ministrów z 27 kwietnia 2020 r. nr 50/2020. Załącznik wydany zostały na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. 2020 poz. 2011). Zgodnie bowiem z treścią art. 21a ust. 1 wspomnianej ustawy, realizację rządowego programu - Tarcza finansowa powierza się Polskiemu Funduszowi Rozwoju. Finansowanie realizacji planu określone zostało w art. 18 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym mogą to być dotacje celowe z budżetu państwa i środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz inne środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, oraz odsetki od nich, o ile odrębne przepisy lub umowy dotyczące przekazania lub wykorzystania tych środków nie stanowią inaczej. Z art. 19 ust 1 wynika, że Minister może przekazać skarbowe papiery wartościowe na podwyższenie kapitału zakładowego Polskiego Funduszu Rozwoju, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań Polskiego Funduszu Rozwoju. Stosownie zaś do rozdz. 3 załącznika do uchwały RM nr 50/2020, ubiegający się o subwencję beneficjent składa wniosek w ramach prowadzonego naboru, w szczególności za pośrednictwem banków. Zgodnie z art. 12 ust. 1, PFR udziela finansowania, w szczególności mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom spełniającym warunki określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie Skarżący złożył w [...] lutego 2021 r. do [...] z siedzibą [...] stosowny wniosek o udzielenie finansowania, na skutek którego wygenerowany został projekt umowy subwencji finansowej nr [...]. Zatem efektem elektronicznego zaaprobowania wniosku i zawarcia umowy było otwarcie procedury weryfikacyjnej w zakresie spełnienia warunków programowych, zakończonej odmową przyznania wnioskodawcy subwencji finansowej. Umowa przewidywała m.in. w § 3 ust 2 pkt f, że w przypadku podjęcia przez PFR decyzji o odmowie wypłaty subwencji finansowej niniejsza umowa wygasa. Z pkt 10 załącznika do umowy wynika, że istotnymi informacjami mającymi wpływ na podejmowaną automatycznie decyzję, były zatem poprawne i aktualne dane przekazane we wniosku oraz dane przedsiębiorcy zawarte w rejestrach prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne, o czym wnioskodawca został poinformowany. Umowa przewidywała w § 2 ust. 3 także, że integralną częścią umowy jest regulamin, o ile strony w umowie nie ustalą odmiennie swoich praw i obowiązków. O powyższy stanowi również Regulamin w § 1 ust. 2 pkt a. Z zapisów § 13 ust. 9 pkt e) ppkt i) Regulaminu ubiegania się o udział w programie "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm" wynika jednoznacznie, że odwołanie nie przysługuje od decyzji PFR odmawiającej przyznania subwencji finansowej w całości, gdyż w takim przypadku Beneficjent powinien złożyć nowy wniosek. Jednocześnie wskazać należy, że w § 1 Regulaminu pojawia się co prawda określenie "odwołanie", jednak oznacza ono każdy zestaw oświadczeń wiedzy i woli beneficjenta złożonych wobec PFR za pośrednictwem banku w celu podwyższenia uprzednio otrzymanej kwoty subwencji finansowej, w sposób, w terminie i na warunkach określonych w dokumentach programowych (...). Zatem definicja została stworzona na potrzeby programu i nie stanowi odwołania, które ma swoje źródło w kodeksie postępowania administracyjnego. Również decyzja PFR zdefiniowana w § 2 Regulaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż oznacza ona "decyzję PFR o udzieleniu (w części lub całości) bądź odmowie udzielenia subwencji finansowej, w odpowiedzi na wniosek lub odwołanie, przy podejmowaniu której PFR działa na podstawie i w zakresie określonym w dokumentach programowych". Tym samym, jak wynika z powyższego stanu faktycznego przedmiotem sporu stron, jest kwestia możliwości zaskarżenia decyzji z 10 lutego 2021 r. w sprawie umowy subwencji skutkującej odmową przyznania finansowania. Fakt ten powoduje, że Skarżąca uznaje PFR za podmiot realizujący zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, a od rozstrzygnięcia wydanego w trybie odwoławczym zdaniem Przedsiębiorcy przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. – jednak stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Strony - co wskazano wyżej - łączyła umowa subwencji finansowej z [...] lutego 2021 r. nr [...], której integralną częścią był Regulamin w oparciu, o który została wydana zaskarżone pismo. Zatem wszelkie kwestie dotyczące oceny tego, czy były podstawy do odmowy wypłaty subwencji muszą być traktowane jako kwestie podlegające rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Zaskarżone pismo nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, dlatego nie można go umieścić w żadnej z kategorii spraw podlegającej kognicji sądu administracyjnego, a w szczególności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wobec powyższego podkreślić należy, że zaskarżone pismo PFR ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zostało wydane w toku instancji. Powyższe stanowisko potwierdzają orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 5 października 2021 r. sygn. akt I GSK 1154/21, postanowienie NSA z 23 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1353/21, postanowienie NSA z 26 stycznia 2022 r. sygn.. akt I GSK 1818/21). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.