V SA/Wa 357/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych oraz przyznanie tych płatności; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. B. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; Przedmiotem skargi wniesionej przez T. B. jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia [...] września 2010 r. Decyzja Dyrektora Oddziału została wydana po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z siedzibą w G. (dalej: Kierownik Biura). Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Oddziału uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału ARiMR w T. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] lipca 2008 r. oraz uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. w części dotyczącej przyznania wsparcia na zalesienie i przyznania premii pielęgnacyjnej i przyznał T. B. wsparcie na zalesianie w wysokości 43 002,36 zł; premię pielęgnacyjną w wysokości 2 712,24 zł w pierwszym roku realizacji planu zalesiania i premię pielęgnacyjną w wysokości 3 402,00 zl od drugiego roku realizacji planu zalesiania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR dnia [...] czerwca 2005 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynął wniosek T. B. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Dnia [...] kwietnia 2006 r. wnioskodawca złożył korektę wniosku. Dnia [...] maja 2006 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie wnioskodawcy o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia oraz zaświadczenie wydane przez Nadleśniczego T. K. o zgodności wykonania zalesiania z planem zalesieniowym. Decyzją z [...] maja 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał T. B. płatności na zalesianie gruntów rolnych. W dniach [...] stycznia 2007 r. i [...] czerwca 2007 r. w gospodarstwie wnioskodawcy zostały przeprowadzone kontrole wykonanych zalesień. W wyniku kontroli ustalono niezgodność powierzchni zalesionych w ramach kompleksów oraz rozbieżności między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Kierownik Biura Powiatowego postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. wznowił postępowanie w sprawie. Prowadzone w wyniku wznowienia postępowanie zakończyło się decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] lipca 2008 r. uchylającą decyzję z dnia [...] maja 2006 r. i przyznającą płatność na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. Dnia [...] kwietnia 2009 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola, która wykazała, że producent nie prowadził uprawy leśnej na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni na powierzchni deklarowanej we wniosku. Kontrolerzy stwierdzili, że powierzchnia uprawniona do płatności z tytułu położenia obszarów zalesianych na terenach o niekorzystnej konfiguracji, na którą składa się cała działka rolna E oraz część działki D wynosi 4,40 ha, gdy według deklaracji producenta na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni zalesione zostało 5,16 ha. Inspektorzy stwierdzili również, że tylko część działki rolnej D, tj.3,73 ha położona jest na terenach uprawniających do otrzymania premii pielęgnacyjnej. Dyrektor Oddziału postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. wznowił postępowanie na podstawie art.145§1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes ARiMR stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania sformułowane w art.145§1 pkt 5 k.p.a. Odwołując się do treści przepisu §4 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w brzmieniu po nowelizacji z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. nr 187, poz.1929 ze zm.), która weszła w życie dnia 26 kwietnia 2006 r.(w uzasadnieniu błędnie wskazano datę 26 marca 2006 r.) zwanego dalej rozporządzeniem, Prezes ARiMR wskazał, że wysokość wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej jest uzależniona od kąta nachylenia stoku, na którym położona jest cała działka rolna przewidziana do zalesienia, tym samym wnioskodawca nie spełnił przesłanki warunkującej przyznanie wyższej płatności dotyczącej wsparcia na zalesianie gruntów rolnych, gdyż tylko część działki D znajdowała się na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni. Wyjaśnił, że kontrole przeprowadzane przed dniem [...] lipca 2008 r. nie obejmowały swoim zakresem kąta nachylenia stoku , która to kwestia leżała w gestii nadleśniczego sporządzającego dany plan zalesienia. W ocenie organu odwoławczego " w sprawie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nie znane organowi, który wydał decyzje..", co uzasadniało wznowienie postępowania na podstawie art.145§1 pkt 5 k.p.a. Organ orzekający poinformował również, że decyzja wydana po wejściu w życie nowelizacji rozporządzenia powinna, wobec braku przepisów przejściowych, uwzględniać stan prawny wynikający z tej nowelizacji. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r. Skarżący zarzucił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, podnosząc, że wznowienie postępowania na podstawie art.145§1pkt 5 k.p.a. jest możliwe jeżeli spełnione są łącznie trzy przesłanki: istnienie nowych okoliczności w dniu wydania decyzji ostatecznej, ich istotne znaczenie dla sprawy, a także brak znajomości owych nowych okoliczności przez organ wydający decyzję, w chwili jej wydania. Podkreślił, że okoliczności są nowe jeżeli były nieznane organowi z przyczyn od niego niezależnych. Wskazał, że okoliczności dotyczące niekorzystnej konfiguracji na powierzchni kontrolowanej działki nie zostały ujawnione w wyniku kontroli z dnia [...] kwietnia 2009r. ale były organowi znane od początku postępowania w sprawie przyznani płatności na zalesianie gruntów rolnych, ponieważ informacja ta zawarta była w planie zalesiania załączonym do wniosku. Wskazał ponadto, że już w wyniku wcześniejszych kontroli organ podnosił, że zachodzą różnice w rzeczywistej powierzchni do powierzchni zadeklarowanej. Różnice te wynikały z odtwarzania i ustalania przez Lasy Państwowe na nowo granic działek, w związku z czym nastąpiła zmiana powierzchni niektórych kompleksów w gospodarstwie skarżącego. Organ orzekający miał więc wiedzę, że zmianie mogły ulec powierzchnie tych kompleksów, które znajdowały się na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni. Organ zobowiązany był więc poinformować skarżącego, że powinien on sprawdzić, czy nie uległy zmianie inne nie objęte kontrolą okoliczności, od których uzależnione jest przyznanie poszczególnych płatności. Skarżący zarzucił również, że wznowienie postępowania zostało dokonane w oparciu o protokół kontroli, który został sporządzony w sposób nierzetelny, ponieważ egzemplarz otrzymany przez skarżącego różni się od egzemplarza złożonego w ARiMR, który zawiera dodatkowe zapiski. Podniósł, że składał wniosek w oparciu o przepisy rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji z [...] kwietnia 2006 r, która to nowela spowodowała zasadniczą modyfikację zasad obliczania i przyznawania wnioskowanych płatności, uzależniając udzielenie wsparcia z tytułu położenia na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni, od położenia na takim stoku całej działki. Zarzucił, naruszenie §7 ust.1 rozporządzenia i art.12 k.p.a., polegające na przewlekłości postępowania, które w konsekwencji doprowadziło do sytuacji w której organ orzekał na podstawie nowych, mniej dla skarżącego korzystnych przepisów. Zarzucił również naruszenie art.9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o zmianie stanu prawnego, co umożliwiłoby mu skorygowanie wniosku i unikniecie sankcji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że na podstawie przepisów nie sposób ustalić, że plan zalesiania jest przedstawiany kierownikowi biura powiatowego w procesie przyznawania pomocy na zalesianie. Odnosząc się do zarzutu rozbieżności w protokole z kontroli z dnia [...] marca 2009 r. wyjaśnił, że protokół zawiera pola dotyczące jego zatwierdzenia, w których zawarte są uwagi, których nie ma w egzemplarzu przekazanym beneficjentowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.) Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zagadnieniem, które należało rozstrzygnąć w pierwszej kolejności przystępując do oceny zaskarżonej decyzji było ustalenie, czy w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W C. z dnia [...] lipca 2008 r. o uchyleniu dotychczasowej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2006 r. w wyniku wznowienia postępowania i o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. W postanowieniu o wznowieniu postępowania administracyjnego z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Oddziału jako podstawę prawną wznowienia wskazał przepis art.145§1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność istniejącą w dacie wydania decyzji ostatecznej, a nie znaną organowi Dyrektor Oddziału wskazał okoliczność założenia przez T. B. uprawy leśnej na stokach o niekorzystnej konfiguracji na powierzchni mniejszej od zadeklarowanej. W decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] września 2010 r. wydanej w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, jako nowa okoliczność faktyczna nie znana organowi w dniu wydania decyzji wskazana została okoliczność , iż powierzchnia uprawniona do płatności z tytułu położenia zalesiania na terenach o niekorzystnej konfiguracji, na którą składała się cała działka rolna E oraz część działki rolnej D wynosi 4,40 ha, natomiast według deklaracji producenta na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni zalesione zostało 5,16 ha. Inspektorzy terenowi stwierdzili, że cała działka E i tylko część działki D o pow.3,73 ha jest położona na terenach uprawniających do otrzymania premii pielęgnacyjnej. Dalej Dyrektor stwierdził, że zgodnie z §4 ust.3 pkt 1 rozporządzenia wysokość wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej jest uzależniona od kąta nachylenia stoku, na którym jest położona cała działka rolna przewidziana do zalesienia, a ponieważ tylko część działki rolnej D znajduje się na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni, T. B. nie spełnił przesłanki warunkującej przyznanie wyższej płatności. Okoliczności te zostały ujawnione podczas kontroli przeprowadzonej dnia [...] kwietnia 2009 r. Wyniki kontroli zostały uznane za nowe okoliczności faktyczne. Natomiast Prezes ARiMR w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję Dyrektora Oddziału, po przytoczeniu argumentacji organu I instancji i nie kwestionując jej, odnosząc się do przesłanek wznowienia postępowania wskazał, że przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2009 r. kontrola na miejscu wykazała, iż tylko część działki D o powierzchni 3,73 ha jest położona na obszarach o niekorzystnej konfiguracji, a ponieważ zgodnie z obowiązującym od dnia 26 marca 2006 r. (powinno być 26.04.2006 r.) przepisem rozporządzenia "wysokość wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej jest uzależniona od kąta nachylenia stoku, na którym jest położona cała działka rolna przewidziana do zalesienia", należało uznać, że T. B. nie spełnił przesłanki przyznania mu wyższej płatności. W ww. orzeczeniach wskazane zostały dwie nowe okoliczności istotne dla sprawy: założenie przez T. B. uprawy leśnej na stokach o niekorzystnej konfiguracji na powierzchni mniejszej od zadeklarowane oraz fakt, iż nie cała zgłoszona do dopłat działka rolna D położona jest na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni. W ocenie Sądu pierwsza ze wskazanych okoliczności była w postępowaniu okolicznością nową nie znaną organowi orzekającemu w dacie wydawania decyzji i mogła stanowić podstawę wznowienia postępowania. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego przez Sąd zgodnie z art.133 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, iż fakt różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku jako powierzchnia działek o nachyleniu powyżej 12 stopni, a powierzchnią rzeczywistą o takim nachyleniu został ujawniony w czasie kontroli na miejscu przeprowadzonej dnia [...] kwietnia 2009 r. Poprzednie kontrole nie dokonywały oceny stopnia nachylenia stoku, na którym położone są działki. Pierwsza kontrola nachylenia powierzchni została przeprowadzona w 2009 r., co na rozprawie przed WSA dnia 30 czerwca 2011r. skarżący potwierdził. Sąd wskazuje, że nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącego, iż w rozumieniu przepisu art. 145§1 pkt 5 k.p.a. okoliczności są nowe, jeżeli nie były znane organowi z przyczyn od niego niezależnych. Nie jest uzasadniony zarzut, iż organ znając treść wniosku wraz z planami zalesiania oraz wyniki kontroli przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 był w posiadaniu informacji, które wskazywały na różnice w powierzchniach działek o nachyleniu powyżej 12 stopni. Sam fakt wykazania przez poprzednie kontrole niezgodności między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną nie dowodził różnic pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w odniesieniu do powierzchni na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni, ponieważ we wniosku nie zostało wskazane , które działki są położone na takich stokach. Brak jest natomiast podstaw do uznania, że nową okolicznością nie znaną organowi w dacie orzekania był fakt, iż tylko część działki D znajdowała się na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni, a więc wnioskodawca nie spełnił warunku, zgodnie z którym cała działka rolna przewidziana do zalesiania musi być położona na stoku o takim nachyleniu. Okoliczność iż powierzchnia zgłoszona we wniosku jako powierzchnia o niekorzystnych warunkach nie obejmuje całych działek była znana organowi orzekającemu w dacie oceny wniosku, ponieważ porównanie powierzchni zgłoszonych działek A,B,C,D i E z powierzchnią 5,16 ha zadeklarowaną jako położoną na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni wskazuje wprost, że 5,16 ha nie odpowiada powierzchni żadnej działki, nie może też stanowić sumy powierzchni jakichkolwiek dwóch lub więcej zadeklarowanych działek. Uzasadniony jest więc zarzut skargi, iż organy orzekające od początku postępowania były w posiadaniu informacji, iż tylko część działki jest położona na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni. Sprawy udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych są uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Nr 187, poz.1929 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 26 kwietnia 2006 r. stosownie do §4 ust.3 rozporządzenia wysokość wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej jest uzależniona od kąta nachylenia stoku, na którym położona jest cała działka rolna przewidziana do zalesienia. W wersji rozporządzenia obowiązującej do dnia 26 kwietnia 2006 r. przyznanie płatności nie było ograniczone do działek, które w całości były położone na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni. Zmiana została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 60, poz.424) , które weszło w życie dnia 26 kwietnia 2006 r. Rozporządzenie nie zawierało przepisów przejściowych. Prawidłowo więc organy orzekające wydając decyzje zastosowały przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 9 k.p.a. Sąd uznał, że zarzut ten jest uzasadniony. Zakres obowiązywania zasad ogólnych postępowania, w tym art. 9 k.p.a. należy oceniać wedle specyfiki rozpoznawanej sprawy. Stosownie do przywołanego przepisu k.p.a.. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Cytowany przepis statuuje jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, określaną jako zasada udzielania pomocy prawnej stronom i uczestnikom postępowania. W myśl tej zasady organy administracji mają obowiązek czuwania by strony postępowania (i inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu) nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Powyższy obowiązek winien być realizowany przez udzielanie stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ administracyjny ma obowiązek udzielania wszelkich informacji faktycznych i prawnych dotyczących przedmiotu sprawy. Cytowany przepis stanowiąc o obowiązku udzielania informacji dotyczących okoliczności prawnych nie ogranicza ich zakresu tylko do norm regulujących postępowanie administracyjne. Organy administracji zobligowane są zatem informować stronę o uprawnieniach i obowiązkach o charakterze procesowym, jak i tych wynikających z przepisów prawa materialnego. (v:wyrok NSA II OSK 1470/07 z dnia 27.11.2008r.). W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca wniosek o przyznanie płatności na zalesianie złożył dnia [...] czerwca 2005r, natomiast skorygowany wniosek złożył dnia [...] kwietnia 2006 r., czyli w pierwszym dniu obowiązywania rozporządzenia w wersji , w której przyznanie wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej jest uzależnione od kąta nachylenia stoku, na którym położona jest cała działka rolna przewidziana do zalesienia. Należy podkreślić, że formularz wniosku przed i po ww. nowelizacji rozporządzenia był taki sam i nie zawierał żadnej wskazówki, która dawałaby podstawę do wpisania przez wnioskodawcę tylko działek, które w całości były położone na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni. W ocenie Sądu nie poinformowanie wnioskodawcy o zmianie przepisów i możliwości uzyskania zwiększonej płatności tylko do tych działek, które w całości są położone na terenach o niekorzystnej konfiguracji stanowiło naruszenie przepisu art.9 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ orzekający pozwoli wnioskodawcy na dokonanie korekty wniosku w zakresie wynikającym z przywołanej wyżej noweli rozporządzenia. Należy podkreślić, że podpisanie przez wnioskodawcę znajdującego się na formularzu wniosku oświadczenia, iż znane mu są zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, nie mogło zastąpić rzetelnego pouczenia wnioskodawcy o fakcie znaczącej zmiany przepisów dotyczących zasad przyznawania tych płatności. Za zbyt daleko idący i tym samym nieuzasadniony uznał Sąd zarzut, iż po otrzymaniu wyników kontroli organ miał obowiązek poinformowania wnioskodawcy, że powinien on sprawdzić, czy nie uległy zmianie inne, nie objęte kontrolą okoliczności. Ponadto Sąd wskazuje, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji nie wyjaśniona została sprawa nie przyznania wyższej płatności dotyczącej wsparcia na zalesianie oraz premii pielęgnacyjnej z tytułu położenia całej działki E , która jak wynika z uzasadnienia decyzji, była cała położona na stoku o nachyleniu powyżej 12 stopni. Wyjaśnić należy również sprawę powierzchni działek. Z uzasadnień decyzji obu instancji wynika, że powierzchnia uprawniona do płatności z tytułu położenia na terenach o niekorzystnej konfiguracji, na którą składa się cała działka rolna E oraz część działki D wynosi 4,40 ha. Z działki rolnej D tylko 3,73 ha jest położone na terenach o niekorzystnej konfiguracji. Jak wynika z decyzji Kierownika Biura z dnia [...] lipca 2008 i Dyrektora Oddziału z dnia [...] sierpnia 2008 r. powierzchnia działki E stwierdzona po kontroli na miejscu, będąca podstawą do naliczania płatności wynosi 0,84 ha. Powierzchnia działki E i ww. części działki D wynosi 4,57 ha, a nie 4,40 ha jak napisano w decyzjach, co należy przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić. Ze względu na wyżej wykazane naruszenie przepisów postępowania Sąd na podstawie przepisu art. 145§1 pkt c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a., art. 205 p.p.s.a. i §14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.(Dz.U.Nr 163, poz.1349 ze zm.).