V SA/Wa 359/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o.w P. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... maja 2010 r. Nr ... w przedmiocie przyznania pomocy ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę Zaskarżonym pismem Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – dalej: Prezes ARiMR poinformował skarżącą spółkę o nierefundowaniu w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 kosztów operacji będących przedmiotem leasingu. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego spółka wniosła o jej uwzględnienie i uznanie, iż ocena spełnienia warunków refundowania kosztów leasingu zwrotnego (dot. umowy Nr ...) przebiegła w sposób naruszający prawo. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje, akty, czynności w nim wymienione. Ponadto zgodnie z § 3 tego artykułu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Rozważając sprawę należy stwierdzić, że jej źródłem jest umowa stron zawarta w związku z realizacją działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Podstawę prawną działania stanowi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. (Dz. U. Nr 193 poz. 1397 z późn. zm.) i , które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie do instytucji wdrażającej działanie programu tj. do Prezesa ARiMR. Efektem zaaprobowania wniosku było podpisanie w dniu ... maja 2009 r. między ARiMR i stroną skarżącą umowy określającej prawa i obowiązki. Sąd stwierdza, że skoro strony łączyła umowa, zatem wszelkie kwestie dotyczące tego, czy skarżąca będąca stroną umowy wywiązała się z jej postanowień, muszą być traktowane jako kwestie podlegające rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Stanowisko dotyczące drogi sądowej i określenia w jakich granicznych sytuacjach właściwy jest sąd administracyjny a w jakich sąd powszechny, zawarte jest m.in. w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 29 marca 2006 r. II GPS 1/06 ONSAiWSA 2006/4/95. Przedmiotowa sprawa dotyczy etapu realizacji umowy o przyznanie pomocy ze środków unijnych, a pisma z dnia ... maja 2010 r. oraz z ... grudnia 2010 r. nie stanowią decyzji administracyjnych, co powoduje, że wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego przez sąd administracyjny naruszyłoby dyspozycję powołanego wyżej art. 3 p.p.s.a. W związku z powyższym skargę należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.