V SA/Wa 366/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. w R. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w części oraz ustalenia wysokości należnej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "R." w R. - zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że w decyzji tej nieprawidłowo stwierdzono jej odpowiedzialność – jako podmiotu skupującego – z tytułu braku wpłat na rachunek organu opłat, które winna pobrać od producentów indywidualnych z tytułu nadwyżek w dostawach. Uzasadniając wniosek ograniczyła się do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Podniosła, że organ przeniósł na nią ciężar odpowiedzialności za cudze zobowiązania publicznoprawne, łącznie z kosztami związanymi z egzekucją należności. Wskazała, że decyzja ta pociąga za sobą negatywne konsekwencje takie jak obciążenie jej odsetkami od niewpłaconych należności, zaliczanie dokonywanych przez nią wpłat, w pierwszej kolejności na poczet odsetek, a także konieczność pokrycia wszelkich kosztów postępowania egzekucyjnego wszczętego na jej wniosek w imieniu wierzyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że skarżąca nie uzasadniła zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się jedynie do wskazania, że zaskarżona decyzja pociąga za sobą szereg "niekorzystnych reperkusji" i jest nieprawidłowa. Tymczasem nie wystarczy jedynie ogólny wywód strony zarzucający nieprawidłowość zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Stwierdzić zatem należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie wskazała również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.