V SA/Wa 368/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] wszczął egzekucję administracyjną do majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wystawionego przez Ministra Finansów. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 2 lipca 2012 r. zajął nadpłatę w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. Odpis zajęcia wierzytelności zobowiązany otrzymał w dniu 6 lipca 2012 r. Pismem z 16 lipca 2012 r. [...] wniósł skargę na czynność egzekucyjną. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] września 2012 r. nr [...] oddalił skargę na czynności egzekucyjne. Rozpoznając sprawę w następstwie zażalenia Minister Finansów postanowieniem z [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż analiza stanu faktycznego wykazuje, że czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. została dokonana prawidłowo z zachowaniem obowiązującej procedury. Podstawę dokonania zajęcia innej wierzytelności stanowił tytuł wykonawczy wystawiony przez Ministra Finansów, którego odpis zobowiązanemu został doręczony w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267); dalej: "k.p.a." w dniu 6 sierpnia 2007 r. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, stwierdzenie nieważności tytułu wykonawczego Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], zwrócenie kwoty 32.606 zł wraz z odsetkami oraz wszystkich dóbr materialnych zajętych przez organy skarbowe, rozpatrzenie sprawy przez sąd co do istoty. Skarżący podniósł również, że Minister w rażący sposób złamał prawo poprzez wystawienie tytułu wykonawczego do nieistniejącej wierzytelności, jak również że nie wydał decyzji tylko postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej "p.p.s.a." podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga oceniana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona, albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu. Zgodnie z art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.); dalej: "u.p.e.a." – przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub realizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja. Należy wyjaśnić, iż skarga na czynności egzekucyjne wnoszona w trybie art. 54 u.p.e.a. jest środkiem o charakterze subsydiarnym, stanowiącym uzupełnienie innych środków zaskarżenia. Skarga nie może być wniesiona wówczas, gdy skarżącemu przysługuje uprawnienie do wniesienia innego środka zaskarżenia. Organ nadzoru dokonuje zatem oceny spornej czynności badając czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Zatem zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku nie mógł zostać rozpoznany w trybie skargi na czynność egzekucyjną. W ocenie Sądu, organ nadzoru oraz organ odwoławczy zasadnie wskazały, iż analiza stanu faktycznego wykazała, iż czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu, zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. została dokonana prawidłowo z zachowaniem obowiązującej procedury. Podstawę dokonania zajęcia innej wierzytelności stanowił tytuł wykonawczy wystawiony przez Ministra Finansów, którego odpis zobowiązanemu został doręczony w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 6 sierpnia 2007 r. Zajęcia dokonano zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej, z jednoczesnym wezwaniem dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanych należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności zostało dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Z akt administracyjnych wynika, iż zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego (karta 172 akt adm.) i prawidłowo doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanemu. Należy również wyjaśnić, iż zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a. rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną organ nadzoru wydaje w formie postanowienia. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Podkreślić należy, że na zasadzie art. 144 k.p.a. do rozpatrywania zażaleń wniesionych na postanowienia mają odpowiednio zastosowanie przepisy art. 138 k.p.a. Odpowiednie stosowanie art. 138 k.p.a. oznacza, że organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wydaje postanowienie, w którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji, albo uchyla to postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty kwestii będącej przedmiotem postanowienia, albo uchyla postanowienie w całości lub w części bez orzekania co do istoty. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.