V SA/Wa 369/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o stwierdzeniu wydania z naruszeniem decyzji w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – Strona skarżąca wraz ze skargą na ww. decyzję złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o wstępnym uznaniu za grupę producentów rolnych, która stanowi swoisty plan biznesowy realizowany w ramach programu unijnego. Wskazano, że zastosowanie się przez organ pierwszej instancji do wytycznych Ministra spowodowałoby wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności, a to z kolei skutkowałoby zawieszeniem postępowań dotyczących przyznania pomocy finansowej, a także stanowiłoby podstawę do wszczęcia postępowań w przedmiocie zwrotu już wypłaconych środków pomocowych. Ponadto w ocenie Skarżącej, brak jest obecnie organu, który mógłby wydać decyzję o uznaniu za grupę producentów rolnych. Powyższe przesłanki zdaniem strony skarżącej wypełniają wymogi określone treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tekst jednolity ze zm.; dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.) Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie może on zostać uwzględniony. Należy bowiem zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Nie przyznaje ona stronie uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Okoliczność ta, niezależnie od argumentacji zawartej we wniosku, nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.